Mississippi John Hurt - Today! (1966)

Dit album is in de jaren 60 opgenomen. Hurt stierf in 1966. Hurt klonk nog steeds zoals hij in 1928 klonk bij zijn eerste opnamen.

Dit een bluesplaat die ik steeds opnieuw wil horen. Dat komt door de warme en zeer ontspannen stem van Mississippi John Hurt, de prachtige liedjes en het eenvoudig klinkende akoustische gitaarspel, dat me ook heel erg boeit. Aanbevolen voor iedere bluesliefhebber, maar eigenlijk zou iedere échte muziekliefhebber dit eens gehoord moeten hebben.

Mississippi John Hurt tot gisteren nog nooit van gehoord, maar mijn eerste luisterbeurt is me goed bevallen. Ben meteen maar doorgegaan met een tweede luisterbeurt.

Opvallend eigenlijk, bij Mississippi John Hurt heet het blues, bij Doc Watson heet het country/folk. Wie hoort het verschil?

Volgens mij werden ze vroeger ook wel songster genoemd, al was Hurt behoorlijk honkvast. (volgens wiki is een songster "a wandering musician).

Dat is een interessante, deze plaat is inderdaad veel minder blues dan je zou verwachten.

Interessant, ik denk dat je gelijk hebt. "Black and white musicians shared the same repertoire and thought of themselves as "songsters" rather than "blues" musicians.", lees ik op de Wikipedia. Ik weet van Doc Watson dat hij in elk geval ook versies van Corrina, Corrina, en Spike Driver's Blues (a.k.a. John Henry) heeft opgenomen, en waarschijnlijk nog wel meer van de nummers die ook op deze plaat staan. Ze putten allemaal uit diezelfde traditie. Waar de muziek geen scheidslijnen kende, werden de artiesten wel 'ingedeeld' op basis van hun huidskleur.

Fraaie plaat van Mississippi John Hurt, opgenomen in 1964 en uitgebracht in 1966 (het jaar waarin hij overleed). In de jaren '20 had John Smith Hurt al een aantal opnames gemaakt, maar zonder bijster veel succes. Hij vergleed wat in de obscuriteit, maar het publiek herontdekte hem in de jaren '60. Deze plaat bestaat uit een aantal traditionals, maar ook eigen songs. Blues dekt hier ook geenszins de lading, want ook folk en country hoor ik hier sterk in terug.

Hurt had geen rauw stemgeluid, waardoor de nummers wat gezellig lijken voort te kabbelen, maar dat ligt me stiekem wel. Het gemoedelijke gitaarspel van Hurt past er ook als gegoten bij, en verder horen we geen greintje opsmuk; onversneden Afro-Amerikaanse puurheid.

4 sterren