Malicorne - Balançoire en Feu (1981)

Jaren 80 en folkmuziek, geen echte combinatie. Net zoals alle prog/sympho groepen zich aanpasten aan de jaren 80 muziek met synths etc, zo hadden de folkgroepen het ook lastig. Doorgaan op de oude voet met een slinkend publiek of toch proberen aan te haken.
Ook Malicorne heeft waarschijnlijk deze worsteling gekend. Waren de oudere platen juweeltjes met prachtige samenzang en akoestische folkinstrumenten, met een prachtige melancholische insteek, deze plaat is wel anders. Behouden is de meerstemmige zang, gelukkig maar. Er worden geen traditionals meer gespeeld en de groep is ook wel wat van bezetting veranderd. Hughes de Courson is er nog wel als gastmuzikant, maar niet meer als lid en dat was met Gabriel de Courson wel de draende kracht. De oude muziekinstrumenten zijn er nog wel, maar moeten toch wel het onderspit delven vanwege de elektrische en de drums. Zeker dat laatste is opvallend en lijkt bijna een stijlbreuk.
Malicorne in de jaren 80 beteken t dat de muziek, meer pop- en rockgericht is, het middeleeuwse bijna niet meer terug te vinden. Alle teksten zijn geschreven door Etienne Roda-Gil een Franse singer songwriter, anarchist die voor veel muzikanten heeft geschreven (o.a. Angelo Branduardi, Barbara , Vanessa Paradis etc) Muziek veel door Gabriel Yacoub, maar ook door anderen.
Maar op zich zijn er gelukkig nog wel de typische Malicorne wendingen in nummers en herken je de groep wel. De wijze waarop ze geprobeerd hebben zich enigszins hebben geprobeerd aan te passen aan de nieuwe tijdgeest is wel moedig en is zeker niet slecht. Toch zijn de recensies voor deze 'progressieve folk' niet al te best, het verrassende van de vorige platen wordt gemist, te veel mainstream. Ik ben het er niet helemaal mee eens , maar begrijpt het ergens wel.
Ik ga eerst voor 3,5 ster, misschien dat het nog wat meer wordt.