The Frank Cunimondo Trio - The Frank Cunimondo Trio Introducing Lynn Marino (1969)

Vreselijke plaat, dat mens kan niet zingen met d'r kinderstem, daar komt nog bij dat ik het toch al niet heb op vocale jazz.
Ik ga dit niet uitzitten, dus ook geen beoordeling.

Sorry sq om je teleur te moeten stellen met je keuze voor het Jazz album van de week.

Ik vond het ook maar niks (net zoals de meeste vocale muziek), maar ik heb het album wel uitgezeten, dus ik mag het wel beoordelen. 2,5*

Wel: de teleustelling valt wel mee, hoor, ik had het wel een beetje verwacht, zelfs. Ik had m ook natuurlijk ook niet speciaal voor jou uitgezocht.

Ik wil het topic lekker breed houden omdat het voor mij toch ook een blijvende ontdekkingsreis is en ik graag wil dat het dat blijft.

Ik vind dit dus wel heerlijk om af en toe te horen, en het gegeven dat er nog geen vocale jazz was geweest in het JAVDW deed mij besluiten om deze te nemen: niet een heel bekende zangeres, maar met dan wel weer een nummer dat echt iedereen wel kent.

de hoes is in ieder geval uitnodigend, eens proberen

best te genieten, na de reacties dacht ik dat dit echt wel slecht ging zijn, dat vind ik nu eigenlijk niet, leuk plaatje zelf, de stem valt op zich zeer goed mee, ga ik toch wel meer luisteren

Wel, dat heeft toch ook wel te maken met de jazz-voorkeur van de mensen in kwestie en misschien wel ook met die van de deelnemers aan het topic 'Jazzalbum van de week' in zijn algemeenheid. Tot nu toe werden daar vrijwel uitsluitend volledig instrumentale albums aangedragen. De meeste hooggeprezen (ook door mij) albums in de reeks zijn live-registraties, doorgaans sterk op virtuositeit van de instrumentalisten uitgekozen en met een hoog improvisatiegehalte.

Dit album blinkt niet uit op die aspecten.

Maar ik ben het natuurlijk met Dielie eens: dit is gewoon een lekker plaatje. En ik vind de stem juist erg aantrekkelijk; ontwapenend, sexy, tegen het naieve aan.

Ik ben ook niet echt zo'n vocale jazzliefhebber. Hoewel ik artiesten als Madeleine Peyroux wel erg kan appreciëren. De stem van Peyroux draagt een warm gevoel over en heeft op die manier een bepaalde klasse in zich.
Hier heb ik dat niet. Lynn Marino gaat meer naar een populaire variant. Ik ga liever naar wat ingewikkeldere of specialere groepen op zoek. Dit blijft te statisch. De passie van de nummers wordt ook niet echt overgebracht. Haar stem vind ik persoonlijk niet echt indrukwekkend. De klank van de instrumenten zou de stem ook meer moeten omkaderen en er in verdraaid zitten zodat het één dynamisch geheel wordt.

Ik durf al bijna niet meer luisteren...

De stemgrafiek is mooi symmetrisch nu trouwens.

Maar ik vind het wel jammer voor sq; komt hij met een suggestie, en vindt men het vervolgens (bijna) allemaal niks. Maar het is niet anders...

Maak je je gerust geen zorgen.... en het raakt me ook écht niet, de lage stemmen.

In (soms heftige) discussies lees ik wel eens dat er mensen kwaad worden dat ´hun´ mooie album verontreinigd wordt met lage stemmen of met onwelgevallige commentaren, gedaan door mensen die er normaal nooit naar zouden moeten luisteren of zoiets. Ik heb zulke emoties niet. De plaat wordt er toch ook niet minder van? Nummer 1 uit mijn top 10 heeft ook bijzonder lage scores.

Wat ik wel zonde zou vinden is als echt iedereen het een &%$-plaat vind, want dan is het een beetje een voorstel voor niets, inderdaad. Dan nóg echter is dat meer jammer voor de anderen dan voor mij.

Ik had gedacht (en denk nog steeds) dat er MuMe'ers zijn die deze tip als positieve ontdekking zouden kunnen meenemen, ook als uitbreiding van het overbekende nummer (Feelin´Good) dat echt buiten de jazz wel gewaardeerd en gekend wordt. Zelf vind ik het wel aardig om zo'n los nummer een plekje te kunnen geven, zoals eerder met Splanky van dit album Count Basie (JAVDW in juni).

Oh oh, wat een zure reacties. Dacht meteen dat het typisch iets voor de avantgardisten onder de JAvdW'ers is om al het vocale de grond in te boren. Maar inderdaad... Zelfs met de beste wil van de wereld kan ik hier niks van maken. Zo gezapig, zo saai, zo van dat één lettergreepgerek. Het doet me denken aan Katie Melua, en dat is niet zo positief.

Niks persoonlijks SQ (dat Tied & Tickled Trio vond ik echt te gek ), maar deze krijgt een onvoldoende van mij.

Oh oh klaezman, waar verdenk je me van... Ik een avantgardist?

Deze uitvoering van Feelin' Good ken ik van de bier reclame. Vond ik toendertijd wel grappig.
Ik ken ook hun uitvoering van We've only just begun, eveneens wel leuk.
De rest ken ik nog niet, toch wel benieuwd.

Ah, in feite valt het allemaal wel mee. Het Frank Cunimondo Trio adement namelijk een ietwat louche, warme sfeer van rokerige jazzbars - een geluid dat zelden of nooit zijn effect mist. Zoals echter reeds aangegeven heeft Lynn Marino niet de meest geschikte stem om op een volwaardig album te fungeren - maar daar valt over te redetwisten.
Niet echt mijn ding, maar het kan altijd erger natuurlijk.

Heel leuk hoor. Vocaal is inderdaad niet te vergelijken met de groten der aarde maar klinkt wel ontwapenend en sexy (Valse lucht in een vrouwenstem, Whooooh)
Er zitten mooie "Bar Tunes" tussen en die vallen ook zodanig goed in de mix te gooien.
A House is not a Home, past mooi in mijn verzameling Bacharach covers.
Ook met de productie zit het wat mijn betreft wel snor, een echte 60's sound met een mooi overdreven galmpje over de stem af en toe

Geweldige plaat!
Alle numbers hebben een heerlijk bevrijdend gevoel, ik zet dit album altijd op als ik even lekker wil zingen en lachen.

Prachtig album. Marino's zang maakt dat deze plaat onder "contemporary" muziek gaat vallen, Zij stijgt uit boven het trio! Zie haar eigen commentaar: The Frank Cunimondo Trio - Love So Fine - YouTube

Heerlijke plaat waar je vrolijk van wordt! Lynn Marino heeft een prachtige stem die binnenkomt. Met de omlijsting van The Frank Cunimondo Trio is het totaal helemaal oké.

Si crea un'atmosfera affascinante ascoltando questo disco un po nostalgico, d'altri tempi... con un po di fortuna ho recuperato il vinile originale del 1971 ancora sigillato!