Bobby Patterson - It's Just a Matter of Time (1972)

Prima soulalbum, goed - veelal eigen - materiaal, Patterson was duidelijk gecharmeerd van zijn echo-apparaatje en dat geeft het geheel een swingende vibe.

Interessante man ook (hij leeft toch nog? Is niet veel te vinden op het web): songwriter, producer, zanger, multi-instrumentalist en in het bezit van een eigen label. Ik mis op het album af en toe wat bezieling, maar het geweldige slotnummer bepaalt de eindscore toch op een overtuigde 4*.

Idd een uitstekende plaat. Wat Soul, wat Funk en een beetje Bluesy.
''How do You Spell Love'' vind ik vooral een lekker nummertje, met die basgitaar er doorheen. En zo zijn er meerdere nummers die op die manier positief opvallen.Zoas de afsluiter. Ik ga voor een ruime 4 sterren.
Opvallend trouwens dat hij maar 3 albums heeft gemaakt waarvan 1 in de jaren 70 en de andere 2 in de jaren 90!

De 1e luisterbeurt is me niet zo goed bevallen, ik vind zijn zang niet zo mooi.
Maar ik beluister hem vanavond wel nog een keer, en daarna stem ik

Dit album kan mij niet overtuigen. Dit komt vooral doordat het vocale gedeelte mij totaal niet weet te pakken, niet weet te raken. Voor mij is er één hoogtepunt op deze plaat en dat is 'How Do You Spell Love'. Verder is het slotnummer ook wel geinig, maar de rest is in mijn gevoel grauwe middelmaat.
Had er wel wat leuks van verwacht, en het is ook best wel leuk. Maar niet leuk genoeg om 100% te kunnen overtuigen.

Ik vind het ook geen geweldige zanger. Productioneel vind ik de meeste nummers wel goed in elkaar zitten.

Ik vind dat Bobby Patterson wel een fijne stem heeft zonder dat het ergens buitengewoon is. Met andere woorden: ik luister er met alle plezier naar maar word nergens overdonderd. Tekstueel gezien trekt het mij niet zo aan maar dat heb ik nog maar weinig gehad bij een soulplaat. De producties vind ik uitstekend en zijn van een hoger niveau dan de zang. Met name op een nummer als Recipe for Peace vind ik de productie toch wel erg sterk.

2,5 ster voor Bobby Patterson vanwege het op en neer gaan van de nummers. Sommige tracks zijn behoorlijk goed maar ook nummer waarvan ik het niet warm krijg.

"Opvallend" las ik ergens, maar ik vind dat deze plaat allesbehalve opvalt. Ze stijgt zelden boven de middelmaat uit. Een leuk baslijntje hier en een aardige zangpartij daar is het enige wat me weerhoudt om de term 'achtergrondmuziek' te gebruiken. Bovendien doet Quiet! Do Not Disturb me wel erg veel denken aan Johnnie Taylor's Who's Making Love.

Hier sluit ik me bij aan

'Opvallend dat hij maar drie platen gemaakt heeft' stond er om precies te zijn. Beetje Telegraaf-quote zo

Dit staat er ook. Rechtvaardigt dit mijn bericht dan?

Ik was ook niet zo serieus, misschien verkeerde smiley gepost. Moet trouwens zeggen dat ik mijn eerste beoordeling ook een halve ster omlaag corrigeer, het aantal goede tracks is toch iets te pover bij herbeluistering. Dus eigenlijk had je gewoon gelijk!

Natuurlijk heb ik gelijk

Ik vind dit geen fijn album. Instrumentaal is het wel netjes verzorgd, en de zang is ook wel ok. Maar originaliteit is ver te zoeken. Als je het vergelijkt met wat er in de soul destijds gebeurde in de vroege 70´s (Marvin Gaye, Curtis, eerdere soulalbums van de week als Roberta Flack en Terry Callier) is dit toch meer een lopende-band product. Instrumentaal hoor ik ingewerkte slimmigheidjes van succesfactoren uit grote soulhits, en de stramienteksten van Recipe for Peace, I Get My Groove from You, One Ounce of Prevention - eigenlijk drie keer hetzelfde - zijn bijna onverdraaglijk slecht. Tel daarbij op de inhoudelijk betekenisvolle maar qua soul toch zeer koude tekst van If You Took a Survey, en het lijkt erop dat Bobby een ontzettend bekrompen wereldbeeld heeft of niet weet wat-ie zingt. Dat maakt al met al geen overtuigende soul.

Aardigste nummer zijn wel die waar er een beetje gefunkt en gerockt wordt met aardige baspartij (This While Funky World Is a Ghetto, How Do You Spell Love ) maar die kunnen voor mij het album ook niet boven de voldoende tillen.

In de glorietijd van soul was dit album natuurlijk veel te onopvallend om enige indruk te maken op het publiek. Ondanks dat, is dit een prima album dat als geheel overigens nauwelijks de middelmaat weet te ontstijgen. Ik denk dat Bobby, hoewel hij een grote vinger in de pap had bij het maken van dit album, zelf ook niet echt wist wat hij wilde of moest doen om door te breken. Hij probeert van alles, en dat is het probleem; het zorgt voor een wisselvallig resultaat. Van lome nummers als I get my groove tot juist erg funky nummers als Quiet! Do not disturb, die eigenlijk helemaal niet goed op elkaar aansluiten en bij elkaar passen. Toch een belangrijk punt waar meer aandacht aan besteed had moeten worden.

Toch zijn de nummers individueel meer dan aardig, de southern soul ballade She don’t have to see you (to see through you) is een voorbeeld van één van de hoogtepunten op dit album, een nummer dat zo uit de Muscle Shoals of Memphis stal had kunnen komen. Ook over het overspel gaande funky liedje Right on Jody en is geslaagd; het wordt op een -haast- ijzige toon gezongen, terwijl de instrumentatie erg uitbundig en bombastisch is. Ook het achtergrondkoortje, die weliswaar voor een heel klein aan-deel verzorgen, zorgt voor extra meerwaarde bij het nummer. Het thema over overspel wordt nogmaals bezongen op One ounce of prevention, en het mag gezegd worden: de tekst is origineel en erg leuk. Vooral de losse sfeer, die zelfs ietwat jazzy aanvoelt, zorgt voor een mooi eindresultaat. Het laatste memorabele moment is The whole funky world is a ghetto waarbij alles uit de kast wordt getrokken. Tekst is behoorlijk scherp en de extreem ritmische, chaotische instrumentatie maakt het zeker een waardige, maar ook ietwat vreemde album afsluiter. Hoogtepunt blijft echter She don't have to see you.

Al met al een album die ik als geheel, zoals gezegd, nauwelijks boven de middelmaat vind uitsteken. Als ik de nummers ‘los’ beluister valt er in eenieder van hen wel iets moois te ontdekken. Op vocaal en instrumentaal gebied is het oké, nergens exceptioneel of noemenswaardig, maar dat neem ik voor lief.