Gene Vincent - I'm Back and I'm Proud (1969)

Nog net een voldoende gegeven voor ol' time sake. Gene is geen schim meer van vroeger. En vooral de band waarmee hij moet werken is beneden pijl. Blijkt toch wel hoe veel Gene te danken had aan zijn 50'er jaren begeleidingsband The Blue Caps en dan vooral met name aan gitarist Cliff Gallup. Wel enige verbetering op zijn voorganger "Shakin' Up a Storm" uit 1964.

De opnames van dit album liepen zo slecht dat Cliff Gallup erbij gehaald werd om te redden wat er te redden was. Maar ook de aanwezigheid van Gallup kon dit album niet redden. Dat het uiteindelijk is uitgebracht is vanwege het feit dat John Peel (ja, 'de' John Peel) het album graag op zijn Dandelion label wilde hebben. Het waarom is mij een raadsel of het moet zijn dat het hem puur om de naam Gene Vincent te doen was. Kan natuurlijk ook zijn dat het lot van Vincent hem aan het hart ging en hij de man terug in het zadel wilde helpen. Eigenlijk speculeer ik op basis van wat losse snippers informatie die ik in de loop van de jaren op het internet heb gevonden.
Gene Vincent covert zichzelf meermaals op dit album en het is moeilijk om de originele versies te negeren als je de inferieure opnames op dit album hoort. De dreiging die uitging van de oorspronkelijke Be-Bop-A-Lula is compleet weg bij Be-Bop-A-Lula '69. En eigenlijk gaat het zo het hele album door. Interessant om één keer te beluisteren. Daarna wegzetten. Gelukkig wist Vincent zich ondanks zijn slechte lichamelijke conditie te herpakken en nog twee fatsoenlijke albums af te leveren met Gene Vincent - Gene Vincent en Gene Vincent - The Day the World Turned Blue (1971). Het eerste album een aardige poging om swamprock te maken en het laatste album is een melancholiek album van een oude man die terugkijkt op zijn leven.