Rainbow Serpent - Live @ Liphook 2007 (2007)

Op 20 oktober 2007 gaven de heren van Rainbow Serpent een concert in de Britse plaats Liphook. Een registratie van dat concert is op dit album te horen. Rainbow Serpent is een duo bestaande uit de heren Frank Specht en Gerd Wiennekamp.

Zodra de eerste tonen van Le Vent Dans La Plaine klinken moet ik denken of iemand rondjes aan lopen is. Daarna lijkt het of de heren hun instrumenten aan het stemmen zijn, waarna er iets kosmisch volgt. Het doet qua geluid wat denken aan de jaren zeventig van de vorige eeuw. Langzaam komt er meer structuur in het stuk, waardoor het lijkt of de wereld tot leven komt. De heren weten dit middels een mooi orkestratie vorm te geven. Het lijkt wel of een rivier steeds breeder wordt en vervolgens in de zee uitmond. Twelve Celli begint met klanken die uit de ruimte hadden kunnen komen. Als er later hemels gezang volgt door een vrouw wordt de sfeer haast breekbaar. Hierna heb ik het gevoel dat ik terug ga naar de bron van het bestaan. Golven aan klanken die eeuwig lijken door te gaan en hier een daar het geluid van een cello het roept een mooi desolate sfeer op. Later komt daar een trommel bij waardoor ik het gevoel krijg verder de ruimte in te worden gezogen. Aan het eind is daar de trom weer en wordt netjes op aarde terug gezet.

Tangram is geen onbekende titel binnen de electronische muziek, had een Berlijnse groep daar niets mee gedaan? Met ijle klanken en het geluid van belletjes begint dit stuk. Even lijkt er niets te gebeuren, maar naar wat experimentele klanken komt het stuk langzaam opgang. Het doet me wat denken aan of het leven begint. Verder geeft het een goed gevoel waardoor ik moet denken aan de jaren zeventig van de vorige eeuw. Laat maar zeggen de Middeleeuwen van de electronische muziek. Met spannende geluiden begint Calais, zodra die na de achtergrond verdwijnen ontstaat er een mooi wijds beeld en de horizon lijkt maar niet in beeld te komen. Een prachtig stuk muziek, en had wat langer mogen duren.

En dan En Passant het hoofgerecht. Het begint met mooie wijdse klanken en verder is een melodie te horen waar iets van weemoed in zit. Een gevoel of je iemand uitzwaait die je een tijd niet meer gaat zien. Langzaam komt de realiteit van de dag terug. Thuis is er nog genoeg te doen en je moet zelf ook van het leven genieten, niet waar. Wat volgt is best opgewekte muziek die ook wat zweverigs heeft. Voor mijn gevoel zit ik een achtbaan die op een rustig level staat ingesteld. Echt genieten dus als je even ondersteboven in de tuigen hangt. En een looping lijkt wel een eeuwigheid te duren. Toch gaat op een gegeven moment het tempo ietsje omhoog. Dan nog even zweven. De heren weten me op die manier goed bij de les te houden. En en passant zou ik haast willen zeggen dat een mooi stukje Berlijnse School ten einde is, maar dan wel in een moderne jas.

Met klanken die me aan weemoed doen denken begint Memories. Het geeft goed dat gevoel weer wat je kan hebben bij het doorbladeren van oude fotoboeken. En wat is een cd toch kort als er goede muziek opstaat. De track Rückblenden roept een sfeer op van weer langzaam op aarde terug te keren. Op deze track krijgen de heren hulp van Mario Schönwälder wat te horen is aan zijn manier van met de sequencer om te gaan. Dit moet erg mooi hebben geklonken in de zaal daar in Liphook. En dan kan ik maar tot één conlusie komen, wat zijn 71 minuten kort als er iets goed voorbij komt uit de stereo.