Loco Dice - 7 Dunham Place (2008)

Dit gaat wel helemaal mijn ding worden denk ik. Hier is een aantal tracks in zijn geheel te beluisteren.

vet, een album.

soort van kruising tussen minimal en techhouse. vooral de progressive achtige tracks als 3 en 4 gaan er zeer goed in bij mij. de zeer aanwezige vocalen als gebruikt in track 8 hoeven niet zo nodig van mij, maarjah dat hoort bij de huidige minimaltrend geloof ik...

Beetje eentonig @ 1st listen, maar toch enkele sterke nummers zoals de openingstrack en 'La esquina'.

Aardig album. Was helemaal weg van het oude Loco Dice werk dus ik verwachte een meesterwerkje maar dat is het zeker niet geworden. Ze missen de details en meesleependheid van eerst.
Zitten wel een paar aardige nummers bij als de afsluiter maar wat bijvoorbeeld track 8 op de cd doet is me nog niet helemaal duidelijk.
Aardige minimal, maar het wordt snel tijd voor een nieuwe trend voor alle goede minimal ook "standaard" muziek gaat uitbrengen.
Maar Loco DIce blijft goed, een 3,5*

Ben eigenlijk verbaasd voor de lage score hier.
Ok dit is niet echt dansvloer gericht materiaal!
Maar hier staan staan toch enkele goeie nummers op.
Heerlijk om je laten meeteslepen op deze muziek.
Ook ideaal als achtergrondmuziek.
Tot nu toe vind ik "Black Truffles in the Snow" beste nummer.

Het verhaal achter het maken van deze cd is ook wel een leuk weetje.
Loco Dice is samen met "Martin Buttrich", met wie hij al een 4 jaar samen werkt, voor 6 maanden naar New York verhuisd.
Om daar op een loft te verbljiven en dit album te verwezelijken.
Ze hebben hun inspiratie om dit album te maken gehaald
uit de "Big Apple".

Maar schijnt dat deze loft niet echt in goeie staat was, daardoor lekte het dak ook waardoor er water vloeide op de werkplaats
Hierdoor ook de naam van track 7 "Got Leaks in the Roof".


"La esquina" vind ik juist in vergelijking met velen anderen juist het minste nummer van dit album

Het is ook niet echt een heel goed album. Jammer, want Loco Dice en Martin Buttrich behoren voor mij toch wel tot de house/techno-elite van afgelopen jaren.

Probleem is voornamelijk dat teveel tracks nogal droog en ongeïnspireerd klinken en in dergelijke gevallen maakt de minimal-stijl het alleen maar erger.

Toch zijn er wel hoogtepuntjes zoals de opener, How Do I Know en de afsluiter M Train to Brooklyn. Kleine 3,5*

Ja, ik vind het soms erg moeilijk om het speciale van dit soort minimal te achterhalen. Een combinatie is veel interessanter. Bijvoorbeeld eerst maximaal gaan in geluid en dan alle samples filteren tot een minimale essentie vind ik veel indrukwekkender. Daar kan je gewoonweg langer naar luisteren als je het mij vraagt. Dat verklaart meer je muziek op die manier.