Ronnie Dyson - One Man Band (1973)

Ronnie Dyson heeft zonder twijfel één van de mooiste, soepele - haast honingzoete - stemmen uit de soulmuziek. Eigenlijk is dat ook de voornaamste reden waarom je een album van Ronnie Dyson zou moeten beluisteren. Een vergelijkbare zanger is er niet te vinden, maar misschien dat zijn stem in de verste verte wat doen denken aan die van King Floyd of Carl Graves; die komen het dichtst in de buurt.

Op One Man Band krijgt Dyson hulp van producer Thom Bell – die op zijn beurt vooral bekend is van zijn werk met The O’Jays of The Stylistics – en dat is eigenlijk is dat ook beslist een logische keuze. Dyson z'n honingzoete stem vraagt namelijk om een geraffineerde productionele/muzikale afwerking. Die afwerking wordt door Bell dan ook geboden. Daarmee komen ze gezamenlijk toch al een heel eind. Deze volstrekt alledaagse nummers zijn volledig inwisselbaar een volledig opvallend. Of je ze nou één keer beluisterd, of vijftien keer, ze onthouden blijft best 'n moeilijke taak (vind ik tenminste).

Point of No Return bleef me nog het meest bij vanwege de mooie tekst van het eerste couplet: ”Think before it’s too late / Is he what you really need? / I won’t hold you back if you must go / If he makes you complete / I won’t try to compete / If this time you’re sure / You’re free to go”. Daarnaast wordt Ronnie instrumentaal het mooist begeleid met de zachte klanken van Just Don’t Want to Be Lonely en ook A Wednesday in Your Garden (bij de laatste wordt op mooie wijze gebruik gemaakt van een harp). Dus: fantastische vocalen, best 'n goede instrumentale begeleiding, niet zo gedenkwaardig songmateriaal.