Mangrove - Touch Wood (2004)

Na een mini album van 35 minuten is dit hun eerste echte album en moet zeggen dat nederland er een goede progrock groep bij heeft.
Zou alleen een nieuwe zanger nemen want die is niet al te best, alhoewel ik bij progrock wel meer slechte zangers tegen kom.
De originele zanger is na het mini album opgestapt.
Dit heeft allemaal meer weg van de jaren 70 sympho maar wel met eigen stijl.
zo zit er en beetje arillion, Genesis ten tijde van Hackett en Gabriel en af en toe wat Yes invloeden in.
Vind het zelf in ieder geval wel goed heb slechtere sympho gehoord.

Het openingsnummer vind ik het beste en het slechtse Penelope

Het eerste volwaardige studioalbum van de uit Apeldoorn afkomstige band Mangrove. De nummers zitten erg goed in elkaar met veel afwisselende thema's, tempo's en maatsoorten. De zanger is inderdaad niet van het hoogste kaliber netals de productie die ik toch wat zwakjes over doen vind komen. Daarom vind ik Mangrove live (heb ze nu 3 keer gezien) een stuk beter. 4*

Blijf dit album, ondanks het feit dat de eindmix (niet zozeer de productie ;P) beter had gekund, een klassieker in de jaren negentig symfonische rock van de lage landen vinden.

Stuk voor stuk prima afgeronde nummers; met name Wizard of Tunes en City of Darkness. Nummers die blijven 'hangen' en dat is voor mij een belangrijk criterium of ik iets goed of slecht vind. Op het podium komen die nummers ook nog steeds erg goed uit de verf; mede door de gedrevenheid van alle vier de muzikanten. Roland van der Horst durft op zijn gitaar, Chris Jonker tovert een prachtig geluid à la Ton Scherpenzeel of Richard Wright uit zijn synths, Pieter Drost zorgt voor een stevig basgeluid met een jazzy knipoog en Joost Hagemeijer drumt soepel, zonder teveel poespas. Uitstekende combinatie!