Stereolab - Chemical Chords (2008)

Wederom een geweldige hoes

Zoals meestal

Ben wel erg benieuwd hoe deze gaat klinken.

Prachtige hoes inderdaad, hij lijkt wel 3D.

three women is al wel gelekt!

Ha, een nieuwe Stereolab onderweg.

Qua artwork en songtitels ziet het er weer aardig vertrouwd uit.

ik was eigenlijk helemaal niet bekend met stereolab maar nu blijkt dat ze al een flinke collectie hebben opgebouwd. allereerst vind ik de hoes ook erg mooi geworden.
de muziek op dit plaatje heeft me daarnaast ook nog wel verrast eigenlijk. ik hou wel van dit genre, dus heb deze plaat de 1e luisterbeurt erg kunnen waarderen. naar het eind toe begon ik de aandacht iets te verliezen, maar dat kan ook iets zeggen over mijn huidige toestand zeker een plaatjes om wat vaker te gaan beluisteren.
aangezien ik niet bekend ben met vorige werk valt er door mij niks te vergelijken, maar zo te lezen bij de vorige albumreviews denk ik niet dat er een grote koerswijziging is plaatsgevonden kwa stijl.

De plaat is gelekt! Op het eerste gehoor geen grote koerswijziging. De nadrukkelijkheid van de blaasinstrumenten vind ik wel geweldig!

Ik heb er net wat van gehoord. En geen grote koerswijziging is voor wat ik gehoord heb behoorlijk zacht uitgedrukt. Ik kreeg een beetje het idee van een groep die zichzelf nogal aan het herhalen is. Misschien dat het nog bijtrekt als ik m eens helemaal gehoord heb. We zullen zien

Weer veertien variaties op een thema

Bedankt voor de lovende woorden. Ik ga hem zo snel mogelijk checken

"Always different, always the same" is wat wijlen John Peel altijd zei over The Fall. Deze woorden kunnen net zo goed op Stereolab slaan, want hoewel het allemaal heel herkenbaar is pakt de band de zaken toch weer iets anders aan.

Alleereerst is duidelijk dat Stereolab voorgoed de drones, de krautrock- en postrockinvloeden vaarwel heeft gezegd. Wat rest zijn de invloeden uit de jaren '60, die op dit album de volle ruimte krijgen. Wie ook de volle ruimte krijgt is Beach Boys fan Sean O'Hagan (van The High Llamas) die de liedjes fraai inkleurt met zijn xylofoon en arrangementen voor blazers en strijkers. Tesamen met de als vanouds aanwezige analoge synthesizers zijn ze verantwoordelijk voor een zomers en opgewekt sfeertje.

Wat verder opvalt is dat de liedjes wat luchtiger en compacter zijn (slechts 1 nummer dat langer dan 5 minuten duurt), maar toch hun stekeligheid hebben behouden. Alleen Neon Beanbag en Daisy Click Clack doen een beetje cheesy aan. Als geheel is dit album wat minder dan zijn voorgangers, maar (een nipte) 4* is het toch wel waard.

Hier heb ik nog niet van gehoord.
Maar combinatie van Pop en Avant Garde
Rare combinatie, hier moet ik toch eens wat meer over te weten komen.
Ik dacht nog altijd dat "avant garde" voor nieuw en experimenteel
stond en "pop" voor toegankelijke en populaire muziek.
Kan iemand me een woordje uitleggen wat ik hier dan mag verwachten?

De eerste drie nummers zijn ijzersterk. Lekkere zoete pop, die bij 'One Finger Symphony' ineens omslaat in een dreigende sfeer door de venijnige gitaars! Ik ga snel meer beluisteren!

Jammer, maar dan kan ik deze dus gerust overslaan.

Ik vind het na al die jaren weer een sterk album. Het is inderdaad "Always different, always the same", maar dat maakt mij niet uit!

Is überigens te luisterpalen als je dat soms nog niet wist.
Klinkt vooralsnog lekker.
Verder heeft Titan hierboven de boel goed weten te omschrijven.

Alweer een heerlijk (zomers!?) plaatje van Stereolab, lang geleden dat deze mensen een slechte plaat hebben gemaakt!
Hier word ik ook altijd vrolijk van, of melancholisch.
Heerlijke walkman/discman mp3speler muziek ook.

4*

huh??? hebben ze ooit een slechte plaat gemaakt dan?

Niet echt ''slecht'', maar Emperor Tomato Ketchup bv vond ik een stuk minder.
Maar das persoonlijk natuurlijk, Stereolab heeft eigenlijk nooit een slechte plaat gemaakt dat klopt wel inderdaad.
De weg die ze zijn ingeslagen sinds Margerine Eclipse vind ik zeer fijn.
De nadruk ligt nu puur op de prachtige arrangementen en de heerlijke zang van Laetitia Sadier.

Vind de nummers elk op zijn goed klinken.
Maar vind dat ze als geheel niet echt als een album klinken.
En daarom dat ik niet snel de neiging heb om dit album helemaal
uit te zitten.

3 laatste nummer vind ik gewoon de allerbeste van heel het album.
Waarvan "Vortical Phonotheque" me aan "air" doet denken

Ik heb een versie met 2 tracks extra:

15. The Nth degrees
16. Magne-music

Vooral The Nth degrees is een supertrack.

4 sterren. Zo lang al op zo'n hoog niveau albums maken, hulde.

Stereolab verzandt hier een beetje in minuscule subtiliteiten. Het klinkt allemaal perfect afgewogen, maar dat gaat wat mij betreft ten koste van de eigenheid. Bij elk liedje zou je kunnen denken: Hee wat leuk ende gezellig. Maar al snel mis je de ziel in de muziek. Alsof ze de muziek maken terwijl ze er zelf al niet meer bij zijn.

ik dacht dat ook even in het begin....
beetje automatische piloot........maar toch als je het een paar keer voorbij hoort komen zitten er toch weer briljante dingen in!

Leuk en vrolijk album, niet alle songs even sterk, maar over het algemeen een erg prettig in het gehoor liggend plaatje.