Art Blakey and the Jazz Messengers - Kyoto (1964)

Kyoto stond bij de liveplaten maar is gewoon een studioplaat. Genoemd naar een stad in Japan, en opgenomen gewoon in New York. Hubbard schreef de track Kyoto als eerbetoon aan dat land (waar de band heeft getourd) en gelijk werde de plaat ook maar zo genoemd.

The High Priest is het eerste nummer van Fuller voor de band en ook een lekkere song ook. Never Never Land een mooie ballad, Wellington's Blues is met zang, Nihon Bash is van een japanse composer en Kyoto van Hubbard.

Lekkere kruising tussen souljazz en hardbop. Een heerlijke plaat die schijnbaar niemand schijnt te kennen. Een unieke plaat ook omdat er gewoon een vette bluestrack op staat. Het is wel duidelijk dat Wellington geen blueszanger is en het blijft ook bij deze song, maar desondanks een leuke song.

Met: Hubbard/Fuller/Blakey/Shorter/Walton/Workman en Blakey's neef Wellington op Wellington's Blues.

Ik ken het album, dat ik circa 1992 op cd kocht (schat ik), al een kleine dertig jaar, en - met dank aan Mssr Renard - heb ik het de afgelopen weken weer een aantal malen beluisterd. Wat een fijn spel van de blazers Wayne Shorter en Freddie Hubbard, en niet te vergeten Curtis Fuller op trombone (zonder wiens spel de opnames net een tikkie minder geslaagd zouden zijn). Ook geen klagen natuurlijk over Cedar Walton en Reggie Workman en het boeiende drumspel van Art Blakey.
Dit blijft een goed album: easy on the ear, maar tegelijkertijd zeer subtiel (vind ik dan).
Wat de zang van Wellington Blakey betreft: hij zingt in een stijl die me heel erg aan die van iemand als Joe Williams doet denken, en het spreekt me hier erg aan. Maar ik ben wél een liefhebber van goede vocale jazz, dat speelt welicht mee.
Mooiste stuk op dit album vind ik het weemoedige Never Never Land, maar het hele album boeit mij van begin tot eind.