Yôko Kanno - Kokaku Kidotai: Stand Alone Complex Ost 2 (2004)

Kanno mixt zoveel stijlen bij elkaar, wat zo'n apart gevoel teweeg brengt. Tevens zingt ze sommige nummers zelf vol, onder de naam
Gabriella Robin. Die stem schept dan ook een geweldige sfeer en staat goed in verhouding met de andere stijlen.Stand Alone Complex ost 1 heb ik nog nooit iets van gehoord, maar naar zeggen een tikkeltje beter dan ost 2. Net als al die Saint Saiyan
cd's ook erg interessant zijn. 4 sterren

Tikkeltje beter ? Klik. Meningen op het officiële Production I.G forum zijn zowat unaniem. Grote troep. Daarnaast werkt het ook voor geen meter in de serie.

Wel zeer mooie hoes.

Hmm misschien dat ik een paar mensen uit mijn omgeving dan vaarwel zou moeten zeggen Maar ik vond dit dus echt zeer de moeite waard. (serie heb ik nooit gezien)

Yoko Kanno, why the fuss. Da's wat ik me al langer afvraag. Buiten de soundtrack van Tokyo.Sora en Noiseman Sound Insect heeft ze nog maar weinig goeds gemaakt. De eerste OST van SAC was nog een halve voltreffer, met enkele goeie nummers die mooi in de show pasten. De tweede OST is echter bedroevend.

Wat mij vooral stoort is dat ze hier sterk teruggrijpt naar pop en jazz, iets wat totaal misstaat bij SAC. Dit is geen Cowboy Bebop, of doordeweeks animereeksje. 3 nummers doen terugdenken aan OST1. "Cyberbird", "Rise" en "We Can't Be Cool", waarvan enkel het laatste het niveau kan halen van de vorige OST. "Cyberbird" klinkt te cheesy en opgeblazen, "Rise" overpoppy, en mist alle impact dat de eerste Opening track wel had. Tot zover het positieve nieuws.

Het album bevat enkele matige electronic/instrumentale nummers, als "Idling", "Gonna Rice", " Go DA DA", "Security Off" en "To Tell The Truth". Niet echt slecht, maar saaie filler die ik liever snel wegzap. Vooral pijnlijk om horen was hoe Kanno Mss Graziano op dit album bijna vernederd met vreselijke muzikale begeleiding. Waar zij op OST1 nog de show stal, zit ze nu opgescheept met een standard kerstnummer als "I Do" en "I Can't Be Cool", Evanescence achtig, maar met het rockgehalte sterk op de achtergrond. Kanno's Top 40 fascinatie zet zich voort in "Psychedilic Soul", "What's It For" en "Living Inside The Shell". Eerlijk waar, m'n ma kwam vragen wat voor rommel ik nu aan het spelen was ...

De nummers die overblijven zijn indien mogelijk nog slechter. "Pet Food" en "GET9", het gehate nummer dat op de DVDrelease het magistrale "Inner Universe" verving zijn bar, bar, barslecht. Blijven enkel "3tops" en "Ride On Technology" nog over. 2 jazznummers. Sowieso m'n ding niet, en helemaal ongepast bij een reeks als SAC.

Conclusie: dit is ondermaatse crap. Gelukkig werkt Oshhi liever met Kenji Kawai samen. Ik mag er niet aan denken dat Kanno Innocence gescored zou hebben. 0.5*

Cowboy Bebop vind ik nog stukken beter, er zit degelijk een kwaliteits tussen die en deze bv. Sowieso merk ik al dat je niet zo gecharmeerd ben van de jazzy stijl, net als Honda's Metropolis score..

Nopes. Maar luister jij nu maar eens naar OST1. Heel stuk beter dan deze.

(Daarnaast kijk ik ook de show, dus da's een extra paramater die belangrijk is voor mij)

maar ik blijf erbij dat werk als Cowbey Bebop erg goed is