Philip Jeck - Sand (2008)

Ik verwacht deze een dezer dagen op de deurmat (helaas niet via Sandd), dus ben erg benieuwd. Van zijn eerdere werk heb ik, naast de prachtige Sinking of the Titanic, nog niks, maar zijn stijl is natuurlijk dermate herkenbaar dat ik wel ongeveer weet wat me te wachten staat. De previews die ik her en der heb gehoord (boomkat enzo) klonken in ieder geval veelbelovend.

Maar wat is dat toch met die punt achter de titel op de hoes? Terwijl deze niet in de officiële titel zit. Een stijlstatement van meneer Wozencroft?

Scherp

Ik heb deze nu 2 maal gehoord. En er staan echt supermooie stukken op. Maar ook hele stukken die niet bij me naar binnen willen dringen. Vandaar mijn 3,5 *

Wat betreft de mysterieuze punt, ik heb 'm net binnen gekregen en in de binnenkant staat het volgende fragment van Because I Could Not Stop for Death van Emily Dickinson:

“…the Day
I first surmised the Horses’ Heads
Were toward Eternity.”

Dus waarschijnlijk dat de titel Sand hier als synoniem voor tijd wordt gebruikt (in het eerste nummer hoor ik nu ook kort een tikkende klok verborgen op de achtergrond) en de punt er achter een verwijzing naar de dood. En dat zal dan wel te maken hebben met het feit dat het album is opgedragen aan Phyllis May Jeck (1920-2008).

Inmiddels viermaal beluisterd (in krap twee dagen tijd dus dat is direct al een goed teken) en ik vind 'm zeer mooi, al blijven er nog een hoop dingen onontdekt en verhuld in mysterie. Het is als een geluidscollage waarbij de verschillende elementen zo talrijk en divers zijn maar tegelijkertijd ook in dermate zijn samengesmolten dat enige vorm van herkenning, oriëntatie en tijdsbesef haast onmogelijk blijkt. Pas wanneer het album abrupt ten einde komt besef ik mij dat er inmiddels 45 minuten zijn verstreken, maar wat er zich in de tussentijd heeft afgespeeld en in welke volgorde de verschillende elementen voorbij zijn gekomen kan ik maar moeilijk plaatsen.

Desondanks vind ik het album verrassend expressief, tijd komt als thema continu nadrukkelijk voor in verschillende vormen, alsof we ons in een zandloper of uurwerk bevinden terwijl Jeck een levensverhaal in de vorm van herinneringen en dromen aan ons voorbij laat komen. Daarbij herken ik me wel in wat Jasper zegt, sommige stukken zijn van dusdanige schoonheid dat ze je direct pakken en anderen zijn lastiger om grip op te krijgen en vereisen meer tijd. Maar de luisterervaring van dit werkje als geheel vind ik wel dermate verslavend en interessant dat ik telkens weer op zoek wil gaan naar wat er nog meer verborgen ligt onder die dikke laag stof.

Vooralsnog vier overtuigende sterren en de potentie om uit te groeien naar jaarlijstjesmateriaal.

Op een of andere manier blijf ik er wel steeds naar luisteren. Het gevoel dat er meer inzit, dan ik er uithaal zal hier debet aan zijn.
Het geeft me een beetje een idee van op een afstand (dan wel in tijd (Fanfares), dan wel in plaats (Unveiled)) van de muziek te zijn. De 'makkelijke' nummers (Shining, Residue, Fanfares Over) blijven overeind.

Ik heb het idee dat ik ie mooier klinkt in het echt ipv mijn mp3-versie (inclusief het geluid van mijn pc...) Misschien toch maar eens aanschaffen.

is Wozencroft aan de perzische tapijtjes ?

Hetgeen wat ik zo jammer vind aan Jeck en dus ook dit album is dat hij teveel bezig is met de phaser, in een hele hoop werk van hem is dat terug te horen terwijl het voor mij persoonlijk nogal goedkoop klinkt/overkomt.