Jef Neve Trio - Soul in a Picture (2008)

God zij dank dat we niet al te lang hebben moeten wachten op het 4e kindje van het ‘Jef Neve Trio’. Anderzijds moet het gezegd dat deze release bij de bekendmaking van zijn tracklist eerder wrang smaakte: op de cd staan voornamelijk nummers die ze de afgelopen jaren op hun tournee hebben laten horen – was de inspiratie soms op? Voor zij die hun ‘Blue Note Records’-optreden gehoord hebben en deze mensen op Middelheim bezig hebben gezien, zullen ‘A Waterfall Never Comes Alone’, ‘Lacrimosa’, ‘Lay Down, Deep Down’ en 'How Blue Can I Get?' geen verassingen meer zijn. Ook 'Für Lize' ontstond los van de plaat, als tune voor Neve's eigen jazzprogramma op Radio Klara.

Het kon echter niet anders op het trio moest ook uitpakken met enkele nieuwe composities. En deze laten gelukkig niet te wensen over: titeltrack ‘Soul in a Picture’ werd op de officiële cd-voorstelling (te beluisteren op de Klara-website, voor de geïnteresseerden) omgetoverd van een innige ballade tot een swingende jazz-track.
Nog meer goed nieuws voor de fans overigens, want de formule van het succesvolle ‘Nobody is Illegal’ - en gedeeltelijk ook de voorganger(s) - blijft overanderd: Jef Neve ontpopte zich in het leeuwendeel van de tracks tot een vat vol lyriek, de bombast nimmer schuwend en zijn ‘zware linker’ weer af en toe bovenhalend om flink uit te halen.
Zij die hadden gehoopt dat Jef zijn geluid wat zou bijschaven en meer complexe muziek zou gaan spelen zullen met ‘Soul in a Picture’ van een kale reis terugkomen: op de live-voorstelling leek het allemaal nog grotesker en luider dan we het al gehoord hadden.

Jef Neve zelf beweert in interviews echter het tegendeel: met 'Soul in a Picture' zou hij een inniger plaat hebben gemaakt. 'Nobody is Illegal' was de plaat van "toeters en bellen", maar dit gaat meer over ons. Wat ik er op de officiële voorstelling van gehoord heb doet anders vermoeden, maar schijn kan bedriegen.
Ik kan m.a.w. niet wachten tot ik Jef Neve Trio anno 2008 hetzij live, hetzij op deze cd aan het werk kan horen. Wordt ongetwijfeld vervolgd...

En voor ik het vergeet: wie dit album in de platenzaak koopt krijgt er gratis een cd bovenop met 40 minuten collectief geïmproviseer...

Jef Neve en diens neerwaartse stap op de grote jazz-ladder

Jef Neve anno 2008 wil nieuwe paden bewandelen. ‘Soul in a Picture’ laat immers een trio horen dat zoekt, maar helaas niet vindt. De hoofdoorzaak daarvan is mijn inziens dat noch Verbruggen, noch Verbiest, noch Neve zelf eigenlijk weten waar ze heen willen. Het bombastische van ‘Nobody Is Illegal’ (“de plaat van toeters en bellen”) probeert men af te zweren, maar dat lukt niet helemaal: ‘A Waterfall Never Comes Alone’ hoorde eigenlijk op die plaat thuis (en stamt ook uit 2006), en momentopnames uit tal van andere nummers – als Neve uit zijn voegen wil barsten – roepen ‘Nobody Is Illegal’ weer helemaal op. Daarom is ‘Soul in a Picuture’ ook geen slechte plaat: er blijft genoeg over om ons blijvend over te verwonderen. Alleen vullen de musici nodeloos veel tijd met “zinloos” geflirt met de grenzen van jazz, in een schriele poging om hun verleden te vergeten.

Is dit nou ‘inniger’ trio-werk? Verbiest krijgt inderdaad meer aandacht, maar of dat een goede zaak is? Hij blijft een gortdroog bassist die de strijkstok ten allen tijde afzweert, terwijl een soortgelijke band (bijvoorbeeld wijlen het EST) aantoont dat een doelgerichtere bas wonderen doet. En wat doet Teun Verbruggen daar aan die elektronica? ‘Soul in a Picture’ bevat een mespuntje ‘ambient sounds’, maar drastisch is het allemaal niet. En misschien is dat ook de reden dat deze plaat aan zijn doel (breken met ‘Nobody is Illegal’) voorbij schiet...
Want wat moeten wij, conservatieve fans, met de bonus-cd? Het Jef Neve Trio gaat een dialoog aan met één of andere DJ, waar heel veel schijnbaar ongeïnspireerd getokkel uit voortkomt. Maar dit heeft ten minste zijn momenten dat we ons spontaan kunnen verwonderen over hoe Neve uit ‘het niets’ “iets” kan creëren! Misschien had ‘Soul in a Picture’ niet meer of minder moeten zijn dan deze vliegend ‘faders’? Dan had niemand dit trio immers de 'besluitloosheid' kunnen verwijten die van 'Soul in a Picture' afstraalt...

In mijn ogen staat het Jef Neve Trio van dit nieuwe album weer even ver als het trio van ‘Blue Saga’: het klinkt best lekker, maar een stekje in de jazz-wereld is voor deze band niet weggelegd. Of misschien dat de zoektocht in de verre toekomst alsnog zijn vruchten afwerpt? Deze sympathieke Belgen verdienen het in elk geval...

Ik ben niet onder de indruk van dit album. Ik vind het allemaal wat gezocht.