Mississippi John Hurt - Last Sessions (1972)

In dit topic gaf MDV enige tijd terug een wel erg interessante tip mee, namelijk 'Last Sessions' van de bluesmuzikant Mississippi John Hurt. En de titel van deze plaat mag je letterlijk nemen, want de 17 nummers op de plaat werden opgenomen in de laatste maanden van John Smith Hurt, zoals de man echt heette. De plaat werd reeds opgenomen in 1966, en getuigt van het bijzondere talent dat Hurt tot het eind wist te behouden.

De laatste sessie van deze man was niet mijn eerste kennismaking. Ik kende 'The Immortal' (ironische titel met het oog op deze, vind je niet?) al, en ik heb ondertussen ook 'Today!' leren kennen. Die platen nam hij, iets eerder op, maar wat me opvalt aan deze plaat, is de mildheid in zijn stem. Alsof hij zijn eigen finale al heeft geaccepteerd.

'Last Sessions' is een plaat die naar de keel grijpt bij momenten, maar anders toch ook een aardige glimlach, zelfs een kwajongensachtige grijns ('Funky Butt') op het gelaat weet te tekenen. Het is een mix van eigen nummers, traditionals, en enkele covers, waaronder het overbekende 'Goodnight Irene', dat de plaat mag afsluiten. Een prachtig nummer, origineel van Leadbelly (held van o.a. Bob Dylan en Johnny Cash, maar ik denk wel van nog veel, veel meer artiesten, en zo'n beetje ontdekt door Alan Lomax), dat ik ook ken in de versie van Tom Waits. Er is geen versie die mijn voorkeur wegdraagt, maar deze van Hurt mag er zeker zijn; met zijn milde, lichtjes bevende stem weet hij te beroeren.

Hurt was al 72 toen hij aan z'n laatste sessie begon. Dat is soms ook te horen, aan zijn wat zware ademhaling, maar dat draagt allemaal bij tot de warme sfeer van het album. Het gitaarspel van Hurt was trouwens nog altijd erg, erg goed en miste zo goed als nooit z'n doel. Hij speelde niet virtuoos, maar raakte de juiste snaren, en zorgde voor de ondersteuning die zijn zang nodig had.

De blues is een genre dat ik steeds meer leer appreciëren. Eerst maakte ik kennis met Howlin' Wolf. Daarna kwamen Muddy en Robert Johnson. John Lee Hooker. Buddy Guy, Lightnin' Hopkins. Mississippi John Hurt. De eenvoudige magie van mannen met niets dan hun gitaar, en hun blauwe, rauwe leven.

4 sterren

Kijk naar de albumhoes, kijk naar de genreaanduiding en kijk naar de artiestennaam. Krijg je een beeld wat voor muziek dit zou kunnen zijn? Dat is exact wat het is. Een 72 jaar oude, zwarte man met helemaal niets anders dan zijn stem en zijn gitaar die zijn hart lucht. In vrij simpele bewoordingen bezingt John de zorgen, dromen, ellende maar ook hoop van de gewone, arme Amerikaan.

De teksten bevatten veel herhaling en zijn vaak kernachtig, er wordt gezegd wat gezegd moet worden om het beeld te schetsen of de boodschap duidelijk te maken. Uiteraard draait het vaak om liefde, het dromen over een vrouw of het uitzitten van een tijd zonder je geliefde. Weinig poespas dus, iets dat ook geldt voor de instrumentale begeleiding. Slechts een akoestische gitaar, sober gespeeld door Mississippi John Hurt en de perfecte begeleiding voor zijn zang. En zo past het muzikale totaalplaatje helemaal bij de verhalen die verteld worden: alles klinkt sober, maar daardoor ook heel eerlijk. Zelfs de levensloop van de beste man past erbij: hij leidde een rustig leven op een boerderij, had een vrouw en veertien (!) kinderen en schreef zijn liedjes in eerste instantie gewoon als vermaak voor de buurt. Min of meer per toeval werd hij ontdekt, waarna hij in 1928 wat werk uitbracht, compleet werd vergeten en later weer herontdekt werd toen bij het publiek halverwege de sixties de country blues ineens weer populair werd. Ook deze carrière duurde maar kort, simpelweg vanwege Johns inmiddels hoge leeftijd.

Deze ‘Last Sessions’ heten niet voor niets zo: het zijn daadwerkelijk zijn laatste sessies, wat het geheel nog eens een extra lading geeft. Zijn enigszins onvaste stem klinkt oud en zijn zware ademhaling is geregeld gewoon te horen op de track. Het geeft het album wel weer iets extra’s, het doet het nog eerlijker klinken. Wie op zoek is naar pure muziek: veel puurder dan dit ga je het niet vinden. Volledig pretentieloze blues, gezongen door een oude man met uistekende gitaarvaardigheden en een duidelijke passie voor wat hij doet. Ergens is het wel te vergelijken met de American Recordings van Johnny Cash, die bij dat project ongetwijfeld geïnspireerd zal zijn door projecten als deze.

Deze muziek en de sfeer die eromheen hangt bevalt me, al moet ik toegeven ook niet diep geroerd te zijn. Wel is de muziek gewoon fijn, tevens intrigeert het me wel degelijk. De simpliciteit, de rauwheid, het pure: de nummers zijn volgens mij ook gewoon in één take opgenomen, aangezien je nog weleens wat gitaarbuzz hoort, of een te hard aangeslagen snaar. Dit trekt mij bijvoorbeeld ook aan bij emo, een genre dat hier misschien mijlenver vanaf ligt, maar op dit punt eenzelfde filosofie kent. Passie voor virtuositeit (al schijnt John een geweldig gitarist geweest te zijn). Ik zal ongetwijfeld eens meer uit deze hoek gaan opzoeken.

Blues zoals blues gemaakt moet worden. Een man met een gitaar, meer is daar niet voor nodig. Aan de berichten hierboven kan ik niets meer toevoegen. Het is 'echte' muziek.
Het album staat geheel terecht in de jaarlijst Oor van 1973 (gedeeld 48e)
Ik vind het moeilijk een cijfer te geven, dat laat ik liever aan de echte liefhebbers over.