Prurient - Black Vase (2005)

De eerste track, is een nogal pijnlijke start van de plaat. Een 15 minuten aanhoudende, suupersonische pieptoon. Kies zelf, bijt door of skip die track.
Ben je er voorbij, openbaart zich namenlijk een gelaagde noiseplaat, met veel percussie, drones en distorted geschreeuw. Verre van echt toegangkelijk, maar zeker spannend, vind ik zelf
Hogtepunten zijn voor mij de titeltrack en Myth of Love. Die eerste die redelijk dronend begint en steeds meer noisig wordt. De 2e erg gelaagd, met bekkens en een robotachtige stem.

Zeker een stuk avontuurlijker dan Still wanting.., daardoor misschien ietsje beter, maar die eerste track he...

Ik vond hem niet zo leuk. Die pieptonen zijn erg irritant, niet alleen omdat ze heel hoog zijn, maar ook omdat ze ielig aandoen. Ontoegankelijk is het zeker, en hij kan mij dan ook niet zo goed pakken. Vrij minimalistisch en afstandelijk, wat nog eens wordt versterkt door het gebruik van de percussie. De zang is trouwens wel grappig, want hij lijkt zo net op een Japanner.

Ik verlaag ook maar, T is nog steeds geen slechte release. Een 2 is wat overdreven. Zitten leuke dingen in, percussie, dat geschreuw, die vervorming op het eind van de laatste track. Twijfelgeval 3 of 2,5 dus