Klaus Schulze - Moondawn (1976)

Mijn eerste kennismaking met deze godfather van de duitse synthesizermusici. Op de LP stonden twee nummers die elk 1 kant besloegen. Heel wat keren heb ik deze plaat opgezet om vervolgens in dromeland te eindigen. Echt een aanrader om lekker een jointje bij te roken en in hoger sferen te geraken.

Zonder jointje lukt dat ook wel hoor! 4 sterren.

Zoals Jeko beschrijft gaat dit ook zonder jointje. Die hogere sferen komen vanzelf als je je beet laat nemen door de ritmes die subtiel in elkaar steken.

In het begin wilde Klaus Schulze dit album ingetogen laten klinken, maar door de opkomst van onder andere de disco voelde hij zich verplicht om aan de muziek een goede beat toe te voegen. Dit uit protest van de toen heersende muziek cultuur. De disco-muziek kwam in en daar had Schulze echt helemaal niets mee. Daarom gooit hij op Mindphaser de drumcomputer vol open uit protest van hoe makelijk het is om ergens een goed ritme onder te zetten voor weinig geld. Of dit het gewenste effect heeft opgeleverd in de muziekwereld is zeer de vraag, toch mag ik Mindphaser graag horen doordat aanstekelijke ritme.

Drumcomputer. Ooit van Harald Grosskopf gehoord, die drumt op dit album en geen computer want die was nog in ontwikkeling. Dit zijn pure drums op een ijzersterk album.

Smaken verschillen gelukkig, maar je had wel gelijk over de drums.

Floating weer zo'n blockbuster van Schulze. Dit is de ultime Sequencer track uit de Schulze discografie. De hele opbouw zit zo goed in elkaar daar smul ik van, krijg er kippevel van, en ben ook gelijk van de wereld.
En dan de solo's die er overheen gaan en de drums van Harald Grosskopf. Dit is een uniek stuk muziek. Mindphaser wat een opening heeft dat nummer. Ogen dicht en waan je aan de kust met opkomend onweer boven zee. Maar dan gaat Schulze pure Rock spelen en dat duurt iets te lang. Heb hierbij het woord Disco voorbij zien komen, maar dat heeft Schulze nooit bedoeld hij wilde Rock maken en daar is hij in het 2e gedeelte van Mindphaser in geslaagd.

De eerste Schulze plaat die ik hoorde. Toch wel een toegankelijk album voor zijn doen. Luisterd heel prettig weg. Het was taaier om Cyborg te leren kennen. Moondawn is echt een betoverend stuk muziek. De plaat is ook populair op de Klaus Schulze website. Floating & Mindphaser gelden vandaag de dag nog steeds als klassiekers.(Ben nou In blue aan het draaien.) 4,5ster.

Tja, wat kan er nog gezegd worden over deze briljante plaat? Dat ie briljant is, natuurlijk!!
Maar nu even serieus...Moondawn behoort naast Timewind en Mirage tot zo'n beetje het beste wat Schulze heeft voortgebracht in de jaren '70. Een mijlpaal in de geschiedenis van de electronische muziek.

Alle registers worden opengetrokken met het uitstekende "Floating" die opent met twinkelende geluiden, belklanken en, zoals ik ergens gelezen heb, een Arabische versie van het Onze Vader. Alleen dit intro is al geweldig te noemen. Langzaam en met veel eerbied wordt er een mooi warm synth-tapijt geweven, totdat er in de 5de minuut langzaam ergens in de verte het gekabbel van een sequencer begint op te komen. Niet veel later wordt de sequencer nadrukkelijker en komt tevens het drumspel van Harald Grosskopf om de hoek kijken. Het mooie is, dat ondanks het nadrukkelijke synth- en drumspel, de muziek zeer dromerig blijft en voor een hypnotiserende werking zorgt. Ook de synth-solo's zijn sterk, maar worden pas opvallender ergens in de 15de minuut, als Schulze een piano-achtig geluid gaat gebruiken. Het enige minpunt, wat ik overigens wel vaker heb met de muziek van Klaus Schulze, is dat dit nummer veel te abrupt eindigt. En na al dat fraais, is dat een tikkeltje jammer.

Het geluid van rollende golven op een verlaten strand, kondigt "Mindphaser" aan. Een mooi, intiem spectrum van zweverige synth-lagen zorgt voor een geweldig rustgevend geheel. Zo nu en dan zijn er tussendoor effecten van harde bevingen en donderslagen te horen, die nogal tegendraads klinken tussen de vreedzame synth-lagen door. Een dwalende en eenzame lead-line zorgt voor een extra nuance binnen de muziek, wat zorgt voor een enorm sfeervol gedeelte. Vlak voor de 12de minuut onstaat er in één keer een verrassende wending en vind er een ommezwaai plaats, waarbij een nadrukkelijk orgelstuk zijn intrede doet samen met de drums van Harald. Niet veel later worden er geweldige solo's aan toegevoegd en wordt de muziek langzamerhand intenser en indringender. Geweldig!!

Moondawn is een kroon op het werk van Schulze, en ondanks dat ik Timewind en Mirage persoonlijk beter vind, moet me toch van het hart dat dit album ook voortreffelijk is. Misschien heeft het te maken, dat bij mij dit album wat langer moest groeien, voordat ik de volledige kracht ervan ontdekte.

Tot slot: had ik trouwens al vermeld dat dit album briljant is?

CorvisChristi schreef...



Inderdaad... na 'Mirage' en 'Timewind' is dit mijn derde Schulze aanschaf en opnieuw ben ik aangenaam verrast.

Vooral de opening met 'Floating' en het slotstuk, de bonustrack, 'Opening sequence' konden mij zeer bekoren.

Jarenlang had ik, qua synthesizermuziek, alleen Edgar Froese's eerste twee solo albums thuis staan ('Aqua' en 'Epsilon in Malaysian pale'). En juist omdat deze twee zo onaards mooi waren, wilde ik me nooit verder verdiepen in het genre, bang om alleen maar teleurgesteld te worden.
Maar de laatste tijd, voornamelijk via enthousiaste berichten op MusicMeter zoals hierboven en de youtube-site als testlaboratorium, komt er toch steeds meer wonderlijke synthsizersounds mijn leven binnen gevloeid.

Klaus Schulze, Tangerine dream, Edgar Froese... ze zijn bij mij meer dan welkom.

Iets minder dan Timewind en opvolgers X en Mirage, maar nog steeds blijkt ook op dit album dat KS een meester is in het maken van sfeervolle elektronische composities. Met name de wending in Mindphaser vind ik ijzersterk en geeft mij kippenvel.

jazeker, een sfeervol album van Klaus Schulze. Eerlijkheid gebied me te zeggen dat veel van zijn werk uit de jaren 70 veel op elkaar leek, hij maakte dan ook albums aan de lopende band, en liefst ook nog zo'n lang mogelijke tijdsduur per track. Maar...dit album is zeker een aanrader.

Man o man wat blijft dit een briljante plaat... woorden schieten te kort

Prachtige plaat van deze Duitse Elektro pionier.
Heerlijk om die platen gemaakt tussen pakweg 1970 en 1980 te beluisteren.

Daarna werd het allemaal wat minder.

Het is denk ik 35 jaar geleden dat ik voor het laatst naar een album van Klaus Schulze heb zitten luisteren.
En ik begrijp ook niet waarom. Tangerine Dream luister ik wel regelmatig en daar doet dit zeker niet voor onder. Mooi dat dan zo'n jaarlijst uit 1976 van Oor je weer wakker schudt. Moondawn staat daarin 44e.

Koptelefoon op, streamen en genieten maar.

In een donkere kamer op de bank met de oordoppen in lig ik dit album nu voor het eerst te luisteren en dit maakt wel indruk zeg. Dat moment in het tweede nummer waarbij rond minuut twaalf die ommezwaai ineens komt

Gave muziek dit hoor...dit ga ik zeker vaker beluisteren!