Carach Angren - Lammendam (2008)

De muziek bevat symphonische black metal met als hoofdthema: de geestverschijning van la madame blanche. De toetspartijen zijn vrij dominant maar het blast geweld van de drummer en de thrashy riffs van de gitarist, zorgen voor een zeer afwisselde rit. Dit album is echt een topper binnen het genre.

Mooi symphonisch black metal album met een leuk thema. Ik ben benieuwd naar het volgende album van Carach Angren die een spookschip als thema heeft.

Erg lekker album inderdaad. Er zijn wat minpuntjes (kitscherige geluidseffecten en vocals die niet helemaal goed uit de verf komen) maar al met al zeker niet slecht.

prachtig album met alleen maar toppers (the carriage wheel murder, haunting echoes... en corpse in a nebulous creek steken er nog net ietsje boven). symphonische black metal van de bovenste plank die dimmu borgir ver achter zich laat!

erg goed album, alleen vind ik sommige stukjes uit sommige nummers net wat irritant. Die gast die aan het fluiten is in Haunting Echoes bijvoorbeeld, maar ook de laatste zin "And there were no more screams" vind ik niet echt een goed einde van het nummer the carriage wheel murder, wat voor de rest trouwens een geniaal nummer is.

deze week het Metalalbum van de Week

Is dat een band?

on topic: best goede plaat, valt me enorm mee!

Was heel benieuwd naar deze band. Dankzij het metal album van de week topic uiteindelijk toch geluisterd. En wat een tegenvaller!! Het bombast is echt niet mijn ding! Maar er blijft ook genoeg luister plezier over...al met al voor nu 3**

Tijdens het toevoegen van Lammendam aan mijn winampbibliotheek, nog voordat ik ook maar 1 noot van dit album had gehoord, wist het me al een glimlach te onttrekken omdat de songtitels (‘Phobic Shadows and Moonlit Meadows’, ‘Hexed Melting Flesh’, maar vooral ‘Invisible Physic Entity’ en ‘Heretic Poltergeist Phenomena’) me eerst deden denken aan van die Sjonnie en Anitagezinnen die voor hun kinderen een naam bedenken die hun volkswijkafkomst moeten verhullen, maar dan wel een spelfout maken bij de burgerlijke stand, en daarna aan van die mensen met een beperkte woordenschat die hun taal opleuken met allemaal moeilijke woorden die ze in de verkeerde context zetten (en dat uiteraard niet doorhebben).
Volgens de review op metalfan.nl handelt het album over de geest van een adellijke dame die volgens een lokale sage rondwaardt in Lammerdam, een oud vestingswerk in de Schinveldse Bossen in Limburg. Zonder de teksten erbij had ik dat echter niet uit dit album gehaald, maar wellicht hebben die rare songtitels er iets mee te maken.

Maar goed, daar hield de lol van deze plaat ook wel een beetje op. Muzikaal was het namelijk ongeveer wat ik verwacht had: symfonische black metal, volgestouwd met keyboards. Niet echt mijn soort muziek. Ik vind dit album echter goed in elkaar zitten. Door een aantal gesproken of rustigere stukken tussendoor had Lammendam ook de nodige dynamiek.
Na de rustige intro (Het Spook van de Leiffartshof) had ik verwacht dat het album ook op een soortgelijke manier zou eindigen. Of in ieder geval met een soort van outro. Omdat dat niet het geval was, kwam het laatste nummer voor mij nogal onverwacht en leek het album niet echt een afgerond geheel.

Al met al vakkundig uitgevoerde symfonische black metal. Mij raakt het niet echt, maar ik kan me voorstellen dat de liefhebber van het genre extatisch naar de winkel zal rennen.

3.5*

Toch een erg net Nederlands product waar we best trots op mogen zijn. Goed er is best wel goed geken naar een band als Dimmu Borgir, maar het is naar mijn mening nergens storend.
Hoewel black metal niet echt mijn ding is word het hier toch erg goed gebracht en is het zelfs voor de niet black metal liefhebber interessant. Ook een erg goede productie trouwens!

Ik kan dit album best smaken, ben wel een liefhebber voor symphonisch Black Metal, naast Thrash en Power Metal is Black Metal een van mijn favoriete Metal genres en deze Carach Angren moet zeker niet onderdoen voor de ''mainstraim'' bands in dit genre.. een dikke en verdiende 4:0 wat mij betreft

De vogeltjes fluiten en de keyboards spelen hun rol op het eerste nummer van deze Nederlandse symphonic death metal groep. Dit zou een concept album moeten zijn, dus mijn bijzondere aandacht tijdens mijn luisterbeurten gaat naar de teksten en wat ze te vertellen hebben. Het is eens iets anders dan hoornen en bokkenpotten.
Zoals dikwijls ervaar ik weinig luisterplezier met de zanger, de blastbeats en het soms irritante toetsenspel. Zolang die drie zaken op de achtergrond blijven is dit best genietbaar. Hier en daar hoor ik mooie instrumentale passages.
Met een aantal subgenres in metal heb ik me al redelijk kunnen verzoenen maar met dat symfonisch gedoe heb ik weinig voeling, ik geloof best dat dit goede muziek is maar voor de liefhebbers, echter nog niet voor mij. Geen spek voor mijn bek maar het is weer eens wat anders.

Heerlijk cd-tje van dit stelletje provinciegenoten, het klinkt behoorlijk Noors!