Fred Anderson & Hamid Drake - From the River to the Ocean (2007)

Hmmmm.....
Niet mijn ding.
Het klinkt allemaal nogal fantasieloos en ik krijg er ook een heel sterk "been there, done that" gevoel bij.
Anno 2007 behoorlijk gedateerd, in 1965 was dit waarschijnlijk revolutionair geweest, nu heb ik het allemaal al 100 keer gehoord.
Wel goed en vakkundig gespeeld dus toch nog 3 sterren.

Ik vind het prima en lekker weg luisteren. Daarnaast kan ik mij geheel bij blabla's verhaal aansluiten. voor mij mocht het wel iets vrijer, al met al vind ik het vrij saai en vlak klinken. De drums zorgen ervoor een lekker ritme, maar na hele plaat is het voor mijn gevoel wat vlak en mat, en zelfs voorspelbaar.

maar toch een prima plaat die het niet slecht zal doen op partijtjes als achtergronds muziek.

3* net aan.

Hemelbestormend origineel is het inderdaad niet. Het doet mij erg denken aan jazz uit de vroege jaren zeventig met veel aandacht voor black awareness en op de één of andere manier Art Ensemble of Chicago. Neemt niet weg dat er lekker gespeeld wordt en vooral het spel van gitarist Jeff Parker (actief baasje uit Chicago dat ook speelt in bijvoorbeeld Tortoise) lekker uit de speakers rolt. De openingstrack en het titelnummer zijn duidelijke de betere nummers; Strut Time duurt wat te lang en mist noodzaak.

Ik heb dit album aangedragen om ook iets uit de kring rond Hamid Drake en William Parker in het topic te krijgen; twee beulen die veel maken waar regelmatig pareltjes uit te halen zijn.

Ik weet niet in hoeverre dit een eenmalige samenwerking is, maar dit album komt op mij over als: laten we het eens proberen zo. En wel door even ´de wereld rond te gaan´ om te zien wat het beste bevalt. Planet E is latin, Brother Thompson Arabisch, Sakti/Shiva zal Azië moeten voorstellen, maar ik haal dat er niet zo uit, het titelnummer is Afrikaans en bij ´Strut Time´ vinden we de thuisbasis. Op zich een leuk idee, maar het is me toch te weinig uitgewerkt en het is dan alsof het voor de artiesten toch leuker is dan voor de luisteraar. Ik mis een spanningsopbouw en elk nummer vervliegt eigenlijk meteen zodra het klaar is.

Voor een deel kan ik me wel vinden in de hier eerder genoemde kritiekpunten. De meeste nummers hadden op bepaalde momenten wat meer pit, vuur, gekte of voor mijn part een verrassende wending kunnen gebruiken. Door het ontbreken daarvan verslapt naar het einde van een nummer toe mijn aandacht en duurt het dus allemaal net even te lang om te blijven boeien.
En toch.... toch moet ik zeggen dat ik dit een heel aangename plaat vind om naar te luisteren.
Het gitaargeluid bevalt me, en ik vind de saxofoon gewoon ook heel lekker klinken.
De titeltrack is mijn favoriet op dit moment, mede omdat het zich zo mooi ontvouwt qua opbouw.
Wat mij betreft dus toch een (ruime) 3,5*, met een licht knagend gevoel dat er toch nog meer in had gezeten.

Aanvankelijk komt 'From the River to the Ocean' over als een standaard plaatje, waar van spanning niets te bespeuren is. Zowel het openingsnummer 'Planet E' als het gortdroge 'Strut Time' dragen absoluut geen kracht in zich. Vanaf ' For Brother Thompson' wordt het beter: het monumentale Oosterse wordt fijn uitgewerkt, en zelfs verdergezet in het titelnummer. De sax treedt opnieuw naar de voorgrond en ook 'Sakti / Shiva' weet min of meer te overtuigen.

'From the River to the Ocean' is echter alles behalve een topplaat: de ritmesectie blijft 100% conventie en het duo Drake-bassist creeërt nergens een echt innige dialoog. Hoogtepunt 'For Brother Thompson' zullen we niet snel vergeten, maar verder gebeuren hier geen wereldschokkende dingen.

edit: Nu pas ontdek ik dat Drake een drummer is. Vond de strijkende bassist toch een stuk meer in de schijnwerper staan...

Ik vind dit toch echt een zwaar relaxed plaatje. Niet alleen speelt het kwintet op z'n elfendertigst, het laat mij ook immer tot rust komen. Was dan ook verbaasd dat ik nog niet had gestemd. Komt waarschijnlijk door de drukte rond de tijd dat dit dankzij het JAvdW op mijn pad kwam. Anyway, Planet E en Strut Time zijn inderdaad wat mak van karakter, maar desondanks plezieren ze me telkens weer. Dat Sesamstraat-achtige thema brengt je in een kleine ruimte waar de heren achterover geleund omstebeurt hun dingetje doen. En dat dingetje doen ze uitstekend, het is misschien alleen het gebrek aan fut dat luisteraars doet afhaken.

From The River... doet heel erg denken aan Karma van Pharoah Sanders. Heel simpel van opzet, maar door de tierlantijnerij van Drake op drums (en op vocals) wel spannend en meditatief verantwoord. Als het ware een Space-Drake in plaats van -Cake.

Fijn fijn fijn fi (3.5 dus)

Dit album kenmerkt zich voor mij door een wat merkwaardige tweedeling.
De eerste twee tracks van wat gezapige jazz, weliswaar harmonisch best interessante structuren van de gitarist. Ook de dialoog tussen saxofoon en cello is best mooi.

Daar tegenover staan de laatste drie tracks. Dit gedeelte begint met een spirituele ballad met zang van Drake . Het hoogtepunt van het album vormt de titeltrack met die fijne polyritmisch rammelende percussie en spel op de Guimbri. Inderdaad lijkt het zo uit de jaren '70 afkomstig.

Uitstekende plaat naar mijn mening. Zoals al werd opgemerkt duiken er in elk nummer wel wereldse invloeden op (van salsa-achtige ritmes naar Arabische zang en Afrikaanse motieven). Wie Fred Anderson een beetje kent verwacht hier geen technische 'show-off' praktijken. Hij is/was echter bijzonder goed in het maken van melodische gevoelsmuziek met eenvoudige ingrediënten. Niet hoogst-origineel of avontuurlijk, maar wel perfect aanvoelend en met passie gespeeld. Verder uitermate toegankelijk voor een breed publiek. Schitterende hoes trouwens.