Uri Caine Ensemble - Wagner E Venezia (1997)

Ah, wat zou ons aller Uri Caine toch wezen zonder zijn humor? ‘Wagner e Venezia’ is zeker niet het meest amusante album uit Caine’s indrukwekkende discografie, maar er is – zoals steeds – ruimte genoeg om alle zorgen weg te lachen.
En toch… Deze relatief vroege Wagner-interpretatie smaakt – naar Uri Caine-“standaard” althans – vrij zwaar. Het monumentale dat Wagner vaak in zich draagt, muteert Caine tot een reeks gevoelige stukken voor piano quintet, uitgebreid met accordeon – maar de muziek an sich wordt er niet lichter op. De bombastische ‘Liebestod’ uit Tristan & Isolde klinkt bijvoorbeeld verrassend fris en levendig - typisch overigens voor het kamermuziek-repertoire -, doch nog steeds smachtend. Ook het legendarische ‘De rit van de Walküren’ ('Apocalypse Now', iemand?) laat zich plots moeiteloos verteren, al moet Uri Caine er daartoe een geestig arrangement van maken.

Toch zal het vooral de melancholie zijn, die na ‘Wagner in Venice’ blijft hangen. Met veel gevoel voor stijl wil Uri Caine immers de melodie van Wagner tot bij het grotere publiek brengen, en het cliché van diens bombast langs de kant schuiven. Met verve slaagt hij in zijn opzet, maar toch had het album nog beter kunnen zijn. Enerzijds stoort het dat het publiek applaudisseert vóór de laatste maten van de cadens (waarom deze tedere muziek hoegenaamd live opnemen?), en anderzijds zouden klassiek geschoolde interpreten het geheel tot een transparanter en flexibeler geheel kunnen omtoveren.

Een warm en lyrisch album, om te nuttigen op het Rialto met de blik pathetisch op oneindig, in het laatste licht van de uitstervende zon. Of kortweg: voor de romantici onder ons.