The Microphones - It Was Hot, We Stayed in the Water (2000)

schande dat hier nog geen berichten bij staan. dit is stiekem mijn favoriete microphones..

En opnieuw een briljant werkje van de hand van Phil Elverum. Ik begin zo stilaan te vermoeden dat de man simpelweg niet in stáát is een mindere plaat uit te brengen, ookal zou 'ie willen. Deze ligt iets meer in de lijn van 'Mount Eerie' dan van 'The Glow, Pt2' - typerend: een schitterend gevoel voor samenhang tussen de nummers, en een mystiek sfeertje dat het hele werk doorbloedt. Wel een stuk song-gerichter dan 'Mount Eerie' (dewelke nog steeds mijn absolute favoriet van de beste man blijft).

Opnieuw valt het mij moeilijk hier iets zinnigs over te zeggen.. voornamelijk omdat Elverum bij mij een gevoel weet op te wekken dat ik nergens anders in de muziekwereld kan ervaren. Hetzelfde gevoel als wanneer je staart naar foto's van vroegere reizen, of wanneer er een geur in de lucht hangt die je meeneemt naar je kindertijd, of wanneer je eenzaam op een rotsblok uitkijkt over de helling die je net hebt beklommen en het naaldwoud dat aan haar voet ligt... Melancholie? Nostalgie? Neen, dat is het niet.. er zal wel nog geen woord voor bestaan..

Erg mooie plaat weer.
Het bevat alle elementen die The Microphones zo goed maken.
De productie is weer geweldig, Phil komt met originele strumpatronen.
En ook zijn ideeën zijn weer sterk en origineel.
Stem volgt na een paar luisterbeurten.