Cyndi Lauper - Bring Ya to the Brink (2008)

De wereld heeft er een tweede hippe oma bij.

Een aantal leuke liedjes, met name "Into the nightlife" is erg goed evenals "Echo". Toch is het helaas een geflopte disc als we de verkoopcijfers onder de loep nemen. Best wel zonde, want in tegenstelling tot de andere kan deze oma wel écht gigantisch goed zingen. Eigenlijk wel een beetje de blanke Whitney Houston qua stem, alleen is Whitney's stem beschadigd en in kracht achteruit gegaan, terwijl Cyndi hier toch al 30 jaar met hart en ziel de longen uit haar lijf zingt.

Best een leuk album, maar ik hoor haar liever op "The Body Acoustic" waar de instrumenten omgeving van de instrumnenten wat rustiger zijn. Madonna is de entertainer die de mensen een show geeft. Cyndi is de vocaliste die mensen iets moois laat horen. Een akoestisch album staat haar dan ook beter.

Vergeet de derde hippe oma niet, genaamd "Amanda Lear". Haar nieuwe dancealbum (staat niet op musicmeter) komt de 23ste november uit! "I'm coming up" klinkt alvast uitstekend en wordt de eerste single!

Cyndi Lauper is en blijft voor mij altijd een eighties symbool, alhoewel ze ook in de jaren 90 actief was. Ik ben echt blij voor haar dat "Into the nightlife" zo een grote hit in de clubs is geworden! Daar zal de geweldige video ook wel bij geholpen hebben. "Same old story" vind ik ook een leuke dancehit! De rest vind ik nogal magertjes qua beat en kunnen niet meer zo overdonderen als bijvoorbeeld de knaller "Into the nightlife"

Madonna kan in mijn ogen wel meer entertainen en zal waarschijnlijk langer meegaan dan Cindy Lauper. Toch is Cyndi nog geen haar verandert en heeft ze al die jaren haar stijl kunnen vasthouden. Dat ze nu op haar leeftijd dance maakt charmeert haar meer dan dat ze een akoestisch album zou maken. Laat die Cyndi nog maar eens knallen!

Top album. Eindelijk heeft Cyndi ook eens het roer omgegooid. Het is niet helemaal haar stijl maar het kan prima.
Echo is heerlijk, Into the Nightlife is lekker. Mijn favo is Grab a Hold.
Cyndi Lauper is altijd leuk en vrolijk. Denk ik aan haar dan zie ik 1 en al kleuren en vrolijkheid.

Into the Nightlife vind ik een leuk liedje.

Hoewel dit album erg veel van hetzelfde is, blijft het aangenaam om van begin tot het eind naar dit album te luisteren. Voor een dance album is dit een behoorlijk goed album in z’n soort, om nog maar te zwijgen over Cyndi die bijna 55 jaar oud was ten tijde van de release van dit album. Cyndi introduceert ons tot een nieuwe stijl: dance. Het album staat boordevol met stevige dancetracks en pakkende teksten.

‘Into the nightlife’, ‘Lyfe’, ‘Give it up’ en ‘Same ol’ (fucking) story’ maar ook ‘Raging storm’ zijn erg eigentijds en laat zien dat Cyndi ook het dance genre prima aankan, maar dit zijn slechts enkele voorbeelden. Op een nummer als ‘Echo’, wat overigens ook een leuk lied is, laat ze zien dat ze helaas vocaal gezien niet meer op en top is, maar dat is haar vergeven. Hoogtepunt voor mij is denk ik ‘Grab a hold’. Zoals ik al aangaf in het begin is dit album erg veel van hetzelfde, iets dat in dit geval positief is. Er staat namelijk geen enkele misser op dit album en alle nummers blijven op gelijkwaardig niveau.

Er zijn tegenwoordig veel huppelgevalletjes die hit na hit scoren in het dance genre, maar al die jonkies kunnen een voorbeeld nemen aan dit album van Cyndi dat rijk gevuld is met floorfillers. Ik kan me voorstellen dat een album als deze het ontzettend goed zou doen in clubs want dit album zou in z’n geheel zeker niet misstaan als plaat voor (op) de dansvloer.

Een modern album met een retro sound.

Voor mij blijft Cyndi Lauper het meisje met die bonte kleding en kwameisjes achtige uitstraling, een soort van Nina Hagen light. Girls Just Wanna Have Fun, vs. Love is a Battlefield van Pat Benatar. Voor eeuwig vastgepind in de jaren tachtig en dan m.n. 1983. Goed, erna kwam ook nog True Colours wat ook nog redelijk hoog scoorde en gecoverd werd, maar daarna houd het toch een heel eind op. Om anno 2008 met een album te komen die in een modern jasje gegoten is, komt m.i toch wel een beetje belegen over. Iets zoals een Madonna op haar vijftigste in een weinig verhullend netgaaspakje. Het wachten is op een dance album van Patricia Paay. Laat Theo Maassen het maar niet horen.

Ik was behoorlijk onder de indruk van dit album van nutcase Cyndi Lauper; haar vroegere eighties werk gestoken in een modern jasje (een pastelkleurig jasje uiteraard). Een album waar zangeressen als Britney Spears en Christina Aguilera een puntje aan kunnen zuigen.Toptracks: Rocking Chair, Echo, Lay Me Down, Rain On Me en het ontzettend leuke Into the Nightlife.

Er is maar één Lady Gaga, en haar naam is Cyndi Lauper.