Shoko Nakagawa - Big Bang!!! (2008)

Pretty Please Chocolate on Top

Leuk japlish

Inderdaad. Overigens verder in het geheel niet typerend voor deze plaat, die gezien een titel als bovengenoemde en albumtitel Big Bang!!! met drie uitroeptekens en eigenlijk nog een sterretje tussen big en bang misschien doet vermoeden dat dit een soortement Hello! Project geval is. Dat is het namelijk alleszins niet. Aanvankelijk was ik zelf wat sceptisch om die reden, want ik heb niks met H!P-achtig spul, maar gelukkig is dit echt compleet andere (en vele malen betere) koek.

Verrassend vond ik zelf vooral de volwassenheid van het materiaal, aangezien debuutplaten van J-pop-artiesten vaak nogal te kampen hebben met een soort amateurisme, een je-ne-sais-quoi, een het-is-het-wel-een-beetje-maar-niet-helemaal (A Song for XX en First Love zijn twee prachtige voorbeelden). Big Bang!!! is dus meteen recht in de roos. Het materiaal is divers en gevarieerd maar doet nergens aan als een mixed bag, welk gevaar toch op de loer ligt als je pure pop, typische J-pop-dance-trackjes á la oudere Hamasaki en opzwepende rocktrackjes samen op één schijfje gooit. Nakagawa's stem is ook opvallend goed; op de ene track piept ze er nog wat typische cutesy-vocaaltjes uit, terwijl ze in de volgende met evenveel gemak een wat zwaardere, vollere en 'volwassenere' stem tevoorschijn tovert. Hulde!

Hoewel de plaat feitelijk bestaat uit 12 hoogtepunten, zijn er toch enkele tracks die specifiek genoemd mogen worden. Pretty Please Chocolate on Top is een redelijk geniaal pop/dance/eurobeat-gebeuren; heerlijk hyperactief, met krachtige vocalen en een fenomenale tekst. Calling Location is een fantastische, opzwepende pop-rock track met enkele van de meest briljante hooks die ik dit jaar heb mogen horen en waarop Nakagawa echt fantastisch bij stem is; Snow Tears een heerlijk licht-episch nummer á la latere Hamasaki; Brilliant Dream een fantastisch dance-trackje met een bijzonder fijn VGM-sfeertje. De rest van de tracks (Sorairo Days, Fruit Punch, etcetera) is al even geweldig. Ik moet hier dan ook maar eens 4,5* voor gaan uittrekken. Beste j-pop-plaat van 2008!

Ik moet hier toch eens achteraan gaan als dit daadwerkelijk beter is als Hirano Aya

Eerste nummer is echt vet, goeie stem inderdaad, een nummer dat barst van de energie en de spontaniteit, helaas is het tweede nummer zo cliché als maar kan, heb het gevoel dat nummer al tig keer gehoord te hebben, absoluut niks bijzonders, Koi No Kioku en Snow Tears zijn ook erg leuke nummers, maar komen een beetje traag op gang, rest nog niet beluisterd maar gaat snel voor elkaar komen

omg dat 2e nummer is echt zo erg mijn favo nr van dit album xD shoko

Wtf Sorairo Days is zo briljant. Welk een misdaad om dat cliché te noemen (en dat "absoluut niet bijzonders"; het feit dat het een wereldsong is vergeet je daar toch even aan te stippen). Big Bang!!! blijft verder een dijk van een plaat die met zijn eindeloze energie, geniale songs en pure, onverdunde Shoko-power de vloer aanveegt met alle andere J-pop van dit jaar en zich sowieso binnen de hoogste regionen mag scharen van wat het genre te bieden heeft. Nog een paar keer draaien maar en misschien dan inzien dat dit eigenlijk toch wel ontzettend fantastisch is. Perfect amalgaam van old school en new school J-pop en daarbinnen nog fruitig fris en ongelooflijk origineel. Hulde aan Shoko!

De aanschaf overigens zeer waard wegens het droge boekje (inclusief onnavolgbaar Shoko-stripje), apart fotoboekje, een Shoko-kaartje (hoe blij, echt geweldig) en de DVD met clips van Calling Location (ftw!) en de compleet bizarre afsluiter (welke clip het nummer alle eer aan doet). Top.

Allejezus hoe geweldig blijft deze plaat toch (ik moet het maar weer even melden). Zó vol übergeweldige momentjes en hooks en zanglijntjes en überheid dat ik 'm regelmatig een keer of vijf achter elkaar draai. Ik heb volgens mij al honderd keer vermeld (hier en elders) hoe briljant dit in elkaar steekt, maar toch, daar gaan we gewoon nog een keer.

Toevalligerwijs liep ik gisteren tegen een recensie op IGN aan. Stond ik even van te kijken, hoewel het bleek te gaan om een recensie van een promotie-exemplaar dat de dames en heren toegezonden was omtrent Shoko's aankomende optreden op de één of andere anime expo (immers, mevrouw is, naast zanger (en een rits andere occupaties) ook voice actor en dus materiaal dat puisterige en geile anime-nerds wel naar een expo trekt). Hoe het ook zij, de recensie was verrassend positief en Bigsterretjebanguitroeptekenuitroeptekenuitroepteken werd zowaar beloond met een 9,5. Goed, dat kwam niet helemáál overeen met de sentimenten die tentoongespreid werden in de recensie zelf, maar evengoed overheerste het ontzettend positieve. Shoko's diversiteit werd (terecht) geroemd; van de springerige en blije typische j-pop als Strawberry Dream tot ook veel volwassener materiaal. Kon ik me dus volledig in vinden.

De desbetreffende recensent vond echter ook dat het hier en daar net niet helemaal perfect was. Een goed voorbeeld was, aldus de recensent, dat een nummer als Pretty Please Chocolate on Top heus geen vijf minuten hoeft te duren.

FOUT!

De geniale ode aan chocolade op je ijsje of waar dan ook op wordt zo intens fantastisch gebracht dat ik wenste dat er een edit van bestond op albumlengte. Hoe Shoko vol intense en piepende passie in de microfoon slingert dat ze pretty please een beetje chocolate on top ziet ge-utst en ge-srowed (onnavolgbaar Engrish!) over die immer voortstuiterende beat temidden van een echt geniaal arrangement met zo'n KATJAK (bij gebrek aan een betere transcriptie moet u het hier mee doen!) aan het eind van het refreintje. En Shoko die aan het eind van het nummer na het refreintje er eerst een razendvlug no no no no no no no no no (etc.) yes no-o! in uitperst en dan te gaan voor (hoe geniaal) non non non non non non non non (etc) (en u voelt hem vast al komen) oui no-on!. Only in Japan kun je er een liedje aan wijden, only in Japan kun je het zo intens maken als een liedje over een brief voor je moeder die hoog in de hemel is of een goede neukpartij, of zoiets.

Aangezien het hele album van begin tot eind op dergelijke wijze geniaal is zal ik met een beetje geluk en tijd de aankomende 11 dagen aan alle andere songs ook een paragraafje kunnen wijten.

Ik vind dit eigenlijk weinig verschillen van Aya Hirano, vooral #2 had zo een nummer van haar kunnen zijn, en sorry maar ik blijf het een cliché nummer vinden, dan is dat maar een misdaad... en nee, het feit dat het een wereldsong is vergat ik toch echt niet aan te stippen. Pretty Please Chocolate on Top is inderdaad erg goed, wat zeg ik, fantastisch! evenals We Can Do It!!, starry pink en Koi No Kioku, de rest vind ik helaas allemaal een beetje van hetzelfde laken een pak, al met al vind ik het wel een leuk album, maar niet zo geniaal als onze sxesven dat vind. Maar verschil moet er zijn.

Ik ben haar ep Snow Tears aan het luisteren en hoop maar dat het geen referentie is voor deze plaat. Snow tears klink namelijk naar erg simpele j-pop (in de zin van amerikaanse pop). Of is dat de bedoeling?

Snow Tears is een vrij typische J-pop-ballade, absoluut (hoewel wel een steengoede); Starry Pink is een nummer dat hiervan in het verlengde ligt, maar elders is het materiaal toch vrij anders. Tip: check op YouTube een paar clips (Sorairo Days, Calling Location, Brilliant Dream). Let wel: het is en blijft J-pop natuurlijk!

weeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee can do it!!!!!!!!!1111

Snow Tears, wat een tranentrekker

geweldig album, heren, Strawberry Melody, Sukashikashipan Sukoshi Hen?, Pretty Please Chocolate on Top, het kan niet stuk