Asian Dub Foundation - Punkara (2008)

Asian Dub Foundation...

Ik heb altijd zeer gemengde gevoelens bij deze groep. Laten we maar met het positieve beginnen. Ik vind het bewonderingswaardig dat ze veel stijlen met elkaar mengen, en vooral de meer Oosterse klanken boeien me.

Hellas, maar waar, zijn de nadelen veel groter. Het grootste minpunt van ze is namelijk dat ze nauwelijks goede nummers kunnen schrijven. Vaak zijn de ideeën wel goed en dat hoor je dan ook wel, maar meer dan eens vervalt het nummer in een slap en futloos traject.

De nummers die eruit posietief uitpringen zijn "Superpower", "Bride of Punkara" en "Stop the Bleeding". De ret is matig tot zeer slecht.

Stop the Bleeding is een goed nummer! Ze hebben wel meer goede nummers geschreven - Fortress Europe, Real Great Britain en Naxalite bijvoorbeeld.

Eerste 2 albums zijn super vet daarna werd het steeds minder...

Iggy Pop heeft ooit op een festival gezegd dat Asian Dub Foundation de beste band was die hij in de laatste dertig jaar gezien heeft.
Dat dit geen holle woorden waren bewijst hij hier in de cover No Fun, waarin hij meezingt. Bij de eerste beluistering komt deze cover een beetje raar over. Speel je het nummer echter een paar keer achter elkaar en je voelt hoe Iggy zich thuis voelt in het rebelse sfeertje bij Asian Dub Foundation. De levende legende herbeleeft hier zijn baanbrekende beginjaren van bij The Stooges.

Ook de rest van de cd is terug wat steviger dan zijn recentste voorgangers. De nieuwe zanger Al Rumjen (King Prawn) heeft een wat rauwer stemgeluid dan zijn voorganger Ghetto Priest. Maar voor mij blijft de rapper/frontman van de originele line-up Deeder Zaman, die in 2000 de band verliet, een groot verlies. Maar terug naar het heden. Naar traditie weer veel hoogtepunten afgewisseld met wat mindere nummers. Maar de uitschieters mogen er weer wezen. De opener knalt er al meteen lekker in en met Burning Fence is ook niks mis, laten we zeggen een typisch AFD nummer. Daarna No Fun in een geslaagd AFD jasje, met Iggy Pop dus die op zijn eigen unieke manier het refreintje "No Fun" in de strijd gooit. Vervolgens het wondermooie Speed of Light, dompelt je in dat bijna vergeten lekkere sfeertje van Transglobal Underground met Natacha Atlas.
Op een ska drafje gedragen volgt Ease Up Caesar, het bijna uitsluitend instrumentale S.O.C.A. mengt op unieke wijze het uit de beginperiode zo typische ADF op Drum and Bass gebaseerde ritme met jazz aandoende blazers die recht uit de folklorische Balkan muziek lijken te zijn geplukt. Dit alles overgoten met een elektische elektrische gitaar-sausje, gekruid met wat oosterse vocalen. Daarna gaat de muzikale reis verder met enkele meer "typische" ADF nummers, een mooie instrumentale "chill-out" Bride of Punkara en als afsluiter Stop the Bleeding, wat qua sfeer neigt naar de wat zachtere, meer pop klinkende songs uit Community Music. Muzikaal knap in elkaar gestoken, maar emotioneel raakt het me nauwelijks...

In vergelijking met mijn waardering t.o.v. voorgaande ADF albums, zou een voor mij gerechtvaardigde score bij dit album tussen de 3.5 en 4 liggen. Echter, het tot nu toe belachelijk lage gemiddelde, maakt me een vier-sterren stem wel lichter te verteren.
Voor de liefhebbers waarschijnlijk; maar waar zitten die in deze barre tijden, waar idealisme, militant en multicultureel synoniemen geworden zijn voor on-hip, not-done en passé.