Mayhem - Live in Leipzig (1993)

Laatste release met Death op vocalen en Euronymous op Gitaar, heerlijke live plaat die ondanks de amateuristiesche opnames nog best acceptabel klinkt, alle instrumente zijn redelijk te horen.

Laatst nog een bootleg gevonden van mayhem ( ja ja)
Zeitz, Oost Duitsland november 1990.
Nog beter dan deze plaat, donkerder, ellendiger,
meer aggresie ...

Net gekocht. Wist niet dat deze nog te verkrijgen was. Kennelijk wel. Opvallend goede kwaliteit eigenlijk, en hele goede uitvoeringen van de nummers. Heel sjiek dat er toch nog een normale release bestaat met Dead on vocals, dacht dat DotBH de enige was.

5*

Mayhem zoals het hoort. Dead op zang, geniaal. Ik vind de versie van Funeral Fog echt gruwelijk. Ik had gehoord dat Dead zich tijdens dit concert zo goed als opensneed, maar tijdens welk nummer vraag ik me af?

Ofschoon ik De Mysteriis Dom Sathanas een uitstekende plaat vind, is de essentie van de gekte van Mayhem toch net wat beter gevangen in de non-officiële uitgaven zoals Out Of The Dark en In Memorium. Live In Leipzig is wel officieel uitgebracht en heeft ook de krankzinnigheid aan boord waar de band om bekend stond. Niet opgenomen in het lokale voetbalstadion maar in de Eiskeller Club, een beschimmelde bunker waar de plaatselijke jeugd zijn zakgeld overhandigt aan de kastelein in ruil voor wat bedwelmend vocht en een kleine dosis takkeherrie.

We schrijven 1990. Mayhem doet er alles aan om de allerextreemste band ooit te zijn. De frontman noemt zichzelf Dead. Hij wilde eruit zien als een lijk. Hij beschilderde zijn aangezicht met witkalk en maakte de oogranden zwart. Voor de gig begroef hij zijn patchjas en zijn shirt in de aarde. Dan zag hij er extra uit als een wandelend lijk dat door de zwarte pest is aangetast. Nog wilder is het verhaal dat hij dode dieren in een plastic zak deed en dan de lucht er van op snoof. Optreden ging nu eenmaal beter met de geur van de dood in de neusvleugels. Of zoiets. Dead zal ongeveer de eerste zijn geweest die corpsepaint introduceerde op de wijze zoals we die nu kennen.

Aan sfeerschetsen geen gebrek, bij Mayhem. Tel daarbij op de krakkemikkige sound en het hysterische gekrijs van voornoemde zanger en je hebt een prototype blackmetalding in handen. Bikkelhard, gemeen en intens. Dat vat het zo ongeveer wel samen. Mijns insziens komen op deze wijze de van De Mysteriis bekende stukken als Pagan Fears, Buried By Time And Dust en Freezing Moon net wat beter tot hun recht. Smeriger en brutaler dus.

Het geluid is dus wat krakkemikkig, maar niet onoverkomelijk. Het maakt het allemaal net wat authentieker. Toffe release van een knotsgekke band. Als vertegenwoordigend element van de ontwikkeling van de Noorse scene, is Live In Leipzig niet te versmaden.

In mijn Black Metal boek is Mayhem de enige band waar verschillende hoofdstukken aan gewijd zijn. De relatief korte periode met Dead als frontman van de band heeft een eigen hoofdstuk gekregen. In zijn korte leven is Dead immers van zeer grote invloed geweest op de black metal. Live in Leipzig is de enige officiële uitgave waar Dead op te horen is en die de totale krankzinnigheid van de band heel goed omvat.

Toen Dead de nieuwe zanger van Mayhem werd, veranderde de black metal. Heel kort gezegd werd onder zijn invloed de extreme metal nog vele malen extremer. Hij begroef zijn kleren in het bos en haalde ze kort voor een concert weer onder de aarde vandaan, zodat hij naar de dood zou ruiken en er als een dode uit zou zien. Hij had tijdens concerten een zak met dode dieren bij zich zodat hij af en toe even lekker een flinke snuif lijkenlucht kon nemen, want het is vanzelfsprekend dat dat sfeerverhogend werkt. Hij automutileerde op het podium (‘natuurlijk’, zou ik bijna willen zeggen) en hij was de eerste die gebruik maakte van corpse paint; niet de kunstwerkjes van KISS en King Diamond, maar je gezicht zo schminken dat je er letterlijk uitziet alsof je dood bent.

Extremiteiten
Zijn bijzondere gedrag inspireerde gitarist Euronymous en volgens het boek hadden ze tot aan Deads zelfmoord een vrij complexe relatie waar ze elkaar steeds stuwden tot grotere extremiteiten, zowel qua uiterlijk vertoon als levenshouding. In deze bizarre kolk van nihilistische ideeën en onaangepast gedrag ontstonden nummers die uiteindelijk op hun bekendste album De Mysteriis dom Sathanas te horen zouden zijn. Dat album werd echter opgenomen toen Dead al dood was en uitgebracht toen ook Euronymous al vermoord was. Live in Leipzig is dus eigenlijk het enige officieel uitgebrachte album waar een aantal van de nummers van hun magnum opus al op te horen zijn en waarbij de meest spraakmakende leden nog in volle glorie (of moet ik ‘in volle verdorvenheid’ zeggen?) aanwezig zijn.

Het is een live-album dus het geluid is nogal krakkemikkig, maar op zo’n manier dat het eerder wat toevoegt dan dat het storend is. Het zijn veelal snelle nummers waar duidelijk ook nog de begindagen van de band te horen zijn, toen Mayhem nog bestond uit keurige middelbare scholieren die onder meer door hardcore punk geïnspireerd werden. Maar de classificatie ‘hardcore punk’ is veel te netjes voor wat op dit album te horen is. ‘Ongepolijst’, ‘rauw’, ‘chaotisch’, ‘zwaar’ dekken de lading ook niet. Ik zou eerder voor ‘onbeluisterbaar’ gaan. Als je iemand treft die zich wil verdiepen in black metal en een goed instapalbum vraagt, dan is dit zo’n beetje het laatste album dat je wil aanraden.

Gestoord
En dan heb ik het nog niet eens over de ‘zang’ gehad. Op de vocalen van Dead kun je maar één label plakken, namelijk ‘gestoord’. Hoe die het uit zijn strot krijgt weet ik niet, maar het klinkt alsof hij de dood nabij is en dit zijn laatste stuiptrekkingen zijn. De extreme metal in het algemeen is niet geschikt voor gevoelige oren, maar dit album doet er nog een schepje bovenop. Extreme metal is ook niet voor tere zieltjes, maar om dit album met veel plezier van begin tot eind te luisteren moet je wel een volledig verdorven en afgestompte ziel hebben.

Die afgestompte ziel heb ik blijkbaar. Ik heb nog niet alle albums van Mayhem gehoord, maar dit is tot nu toe mijn favoriet. Ja, ik vind De Mysteriis dom Sathanas ook erg goed, maar ik merk dat ik toch vaker teruggrijp naar dit bakbeest van een album. Als je het black metal boek leest was het bijna onvermijdelijk dat de krankzinnige persoonlijkheden van Dead en Euronymous tot tragische eindes zouden leiden, maar gelukkig hebben we dit ene album nog waarmee we die krankzinnigheid in vol ornaat tot ons kunnen nemen.

Beoordeling: 4*

blogpost