The Move - The Very Best Of (2000)

The Move was een Britse groep die vooral in hun beginjaren (waar deze verzamelcd voor het grootste gedeelte uit bestaat) wel erg standaard jaren 60 gitaarrock maakten. De groep klinkt als een vat waar alle ingredienten van de jaren 60 lekker in werden vermengd. Een snufje Byrds, een beetje Beatles ten tijde van Revolver en andere invloeden van meer vergeten bands als the Hollies, the Flowerpot men en noem ze maar op...

De muziek is op zich best lekker, maar na een tijdje klinkt wel erg blij allemaal. Het absolute hoogtepunt van de eerste elf tracks is wat mij betreft I can hear the grass grow.

Vanaf track twaalf is er wat meer van een eigen sound the horen. Tevens zijn hier de uitspattingen Cherry Blossom Clinic Revisited en Open up said the world at the door te horen, twee gefragmenteerd opgebouwde nummers die typerend voor die tijd waren. Dit is mijn favoriete gedeelte van de cd.

Deze best of is niet echt compleet, want het laatste gedeelte van het bestaan van the Move wordt genegeerd (ongetwijfeld een rechtenkwestie). Dit was de periode waarin Jeff Lynne de groep kwam versterken en ze transformeerden in Electric Light Orchestra.

Jeff Lynne doet alleen mee op tracks 16, 17 en 18.
Van het album 'Message from the country' dat in 1971 bij Harvest verscheen zijn geen nummers aanwezig.

"Blackberry Way", voor mij ook een van de mooiste popliedjes!

Blackberry Way, Flowers in the Rain en I can Hear The Grass Grow!

Gauw even wat clipjes zoeken!

Ik zag bij YouTube hele leuke clipjes van The Move. Ze traden ook vaak op in Duitse popprogramma's.

poing!

Er komt trouwens veel mooie muziek uit Birmingham.

The Move was inderdaad veel te zien op de Duitse tv; en dan vooral in:
Beat-Club

Er was op de nederlandse tv geen fatsoenlijk vergelijkbaar popprogramma, en ook niets als een MTV en TMF ; moeilijk voor te stellen voor de jonkies hier die daar mee zijn opgegroeid.
Als één van de eersten op het vasteland van Europa bracht Radio Bremen, onderdeel van de publieke Duitse omroep, een voor die tijd fatsoenlijk popmuziek programma.

Ik als young fartje zat iedere zaterdag middag met rode oortjes voor de tv.
Het programma werd gemaakt door Gerhard Augustin en Mike Leckebusch
Presentatoren waren:
Uschi Nerke (1965-1972)
Dave Lee Travis (1965-1969)
Dave Dee (1969-1970) ( van Dave Dee Micky etc.)
Gerhard Augustin (1965)
Eddie Vickers (1965-1966)

In totaal zijn er 83 episodes gemaakt van september 1965 tot december 1972.

In 1972 werd Beat Club vervangen door Musikladen

Aanvankelijk was het een live programma, later werd het playback en kwamen er helaas ook bij B C "Go-Go-Girls," wanneer de artiest niet in de tv studio kon verschijnen.

Om een idee te geven wie er zoal zijn geweest:
Kraftwerk
The Move
The Grateful Dead
Traffic
Can
Sam & Dave
Rolling Stones
Gerry & the Pacemakers
The Remo Four
Chris Andrews
Twinkle
Sandie Shaw
Pretty Things
The Who
The Hollies
The Walker Brothers
The Lovin' Spoonful
The Monks
The Moody Blues
Sonny & Cher
The Smoke
Manfred Mann
Peter & Gordon
The Ramsey Lewis Trio
Simon & Garfunkel
Tommy James & the Shondells
David Byron
Jacques Dutronc
The Easybeats
Paul Jones
The Animals
Wilson Pickett
Twice As Much
Percy Sledge
The Equals
Cream
Geno Washington
The Jimi Hendrix Experience
The Dave Clark Five
Julie Felix
Jimmy Cliff
Eddie Floyd
The Small Faces
The Bee Gees
The Kinks
P. P. Arnold
Lulu
Marquis of Kensington
Cat Stevens
The Herd
The Troggs
Chris Farlowe
Dave Davies
Scott McKenzie
Keith West
The Family Dogg
Alan Price Set
The Fortunes
Vanilla Fudge
Barry Mason
The Flower Pot Men
Johnny Young
Billy Nicholls
Bonzo Dog Band
Carla Thomas
Long John Baldry
Procol Harum
Paul & Barry Ryan
B.B. King
Nirvana ( neeee: niet die met Kurt, maar die van 'Rainbow Chaser')
Amen Corner
Georgie Fame
David McWilliams
Arthur Conley
Gene Pitney
Julie Driscoll & the Brian Auger Trinity
Reparata and the Delrons
Madeline Bell
The Association
P.J. Proby
Unit 4 + 2
Tim Rose
Arthur Brown
Bruce Channel
Ben E. King
The Nice
Status Quo
Canned Heat
If
Leapy Lee
The Merseybeats
Love Affair
Grapefruit
Harry Nilsson
The Yardbirds
Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich
Spooky Tooth
Blue Cheer
James Brown
The Foundations
Simon Dupree and the Big Sound
Billie Davis
Joe Cocker
Marmalade
The Beach Boys
1910 Fruitgum Company
The Ohio Express
Donovan
The Tremeloes
Love Sculpture
The Searchers
Sly & the Family Stone
The Rascals
Marv Johnson
Melanie
Creedance Clearwater Revival
Peter Sarstedt
Les Reed
Moby Grape
Paul Williams Set
Clodagh Rodgers
Steppenwolf
Paul Revere & the Raiders
Colosseum
Fleetwood Mac
Joe South
Mary Hopkin
Caravan
Marsha Hunt
Richie Havens
Three Dog Night
Keef Hartley
Robin Gibb
Tiny Tim
Zager and Evans
Thunderclap Newman
The Plastic Ono Band
Deep Purple
Jimmy Ruffin
Humble Pie
Steamhammer
Blodwyn Pig
Ten Years After
Chicken Shack
Yes
Delaney, Bonnie & Friends
Man
Champion Jack Dupree
Terry Reid
Chicago
Free
Juicy Lucy
Renaissance
Spirit
John Mayall
Jethro Tull
Bobbie Gentry
Arlo Guthrie
Badfinger
Taste
Jackie Lomax
Mott the Hoople
Led Zeppelin
Edgar Broughton Band
Ginger Baker's Air Force

voorwaar geen gek lijstje ....

Het clipje dat Sheplays van Blackberry Way heeft geplaatst is dus van Beat Club,

Dat konden wij in het Westen helaas niet zien

Destijds nog geen kabeltv...toch kon ik al veel "uit de lucht" plukken in Rotjeknor.
Tijdens de (begin) jaren 80 veel van Rockpalast en uit Belgie "Generation 80" opgenomen. Wat een weelde...en Muzikladen kan ik mij ook nog wel herinneren. Zeker een indrukwekkende lijst!

Zal dat dan wat popmuziek betreft één van de weinige voordelen zijn geweest van het wonen in het oosten?
Naast het Lochemse Dauwtrap festival dan?!

Flowers in the Rain, I Can Hear the Grass Grow, Lemon Tree, Fire Brigade, Blackberry Way, Higher & Higher... dit sixtiesgezelschap heeft potdorie aardig wat formidabele hits en hitjes gehad, dikke aanrader, me dunkt!

****

Move was de voorganger van Electric Light Orchestra. Toen was Roy Wood de centrale figuur. Wanneer Jeff Lynne in de groep stapte en de bepalende figuur werd, werd de naam veranderd in ELO en werd de richting van de symforock ingeslagen en stapte Roy Wood eruit.
The Move was (evenals ELO) beïnvloed door the Beatles, al klonk steeds meer een eigen geluid door.
Het belangrijkste was dat the Move heel wat sterke popklassiekers achter haar naam heeft zoals "Flowers in the Rain", "I Can Hear the Grass Grow", "Night of Fear" en "Blackberry Way" (vind ik hun mooiste nummer).

Het clipje van Blackberry Way is weg

Roy Wood was een meester in het schrijven van korte puntige popsongs die door The Move met veel energie gebracht werden. Dat was IMO dan ook het sterke punt van de band en daardoor is dit ook eigenlijk de beste CD om van ze te kopen. Op hun orginele albums verdwalen ze namelijk regelmatig in overbodige covers, in oubollige grappen die op het podium wel werken maar op de plaat niet overkomen en later in lange experimentele stukken die niet altijd even goed uitpakken waarin ze zichzelf bovendien wel héél erg serieus gaan nemen.
Deze Best Of daarentegen is inderdaad wat ie zegt te zijn: een verzameling van ( globaal genomen ) de beste van die korte puntige popsongs aangevuld met een paar hun betere lange experimentele stukken. Het blijft jammer dat er niet wat nummers uit hun Harvest periode bij op staan ........ Een latere The Best Of met wèl Harvest repertoire erbij is, kwa deze eerdere periode, lang zo goed niet samengesteld als deze CD.......

Mijn fave Move song is Fire Brigade, ik draaide het singletje helemaal grijs damaals, maar Night Of Fear & Blackberry Way heb ik ook heel hoog zitten.

2 ellenlange berichten (quotes van het bericht Oldfart zonder toevoeging) verwijderd.

The Move had naast hun gave muziek ook een podium-act waarbij ze televisietoestellen kort en klein sloegen. Een soort antwoord op de acts van The Who en Jimi Hendrix.
In de dubbel-LP The Roy Wood story is daar nog een z/w foto van te zien.
Deze verzamelaar bevat wel ongeveer de beste krenten uit de pap.
Van het allerlaatste album, dat al erg ELO klinkt is hier niets aanwezig. Ik neem aan dat Metro/Union Square niet de rechten over die EMI-nummers had of dat het anders wel een wat duurdere CD zou zijn geworden.
De meeste CD's uit deze serie hebben een nogal rommelig karakter, maar deze van The Move is toch wel een uitzondering.
De Jackie 'Reet Petite' Wilson cover van (Your Love Keeps Lifting Me) Higher and Higher zou ik inwisselen voor de albumtrack Yellow Rainbow.

Mijn eerste Move-compilatie was The Collection - Collector Series van het Castle label (1986). De dubbel-LP versie had zelfs een plaatkant nummers meer.
Er was toen op CD nog niets van deze band te krijgen.
Die uitgave van mij was nogal duur: fl. 42,95, omdat het een Japanse persing was en er aan het geluid gesleuteld was. Later zag ik 'm rond de 20 piekies staan en dat was dus een Franse persing.
The Very Best of heb ik in de CD-bakken zijn liggen met prijzen varierend tussen de € 5 en € 10.

Joe Boyd (producer van o.a. Fairport Convention en Nick Drake) vertelt in zijn boek Backstage in de the Sixties het volgende over de liveoptredens van The Move:

"Het publiek werd overdonderd met volume en snelheid. Alles draaide om kracht, haarscherpe tempowisselingen en rijke, perfect uitgevoerde vierstemmige harmonieën, waaronder meestal falsetstemmen.....
"Lange jams, typisch voor San Francisco, hoorde je hier niet. Hun ingewikkelde arrangementen waren een vooraf spiegeling van de grootsheid van latere groepen als Yes, voor zover die hier al niet overklast werden."

In de zomer van 1966 was er een wekelijks concert van ze in The Marquee. Vaste bezoekers waren daar behalve Boyd, John Sebastian, Paul Butterfield en Mike Bloomfield, Phil Ochs en Jac Holzman (baas van Elektra), die ze had willen inlijven bij zijn stal.
The Move "was een fenomeen dat weinig Amerikanen ooit te zien kregen".

Dat is nog als wat. En niet zo maar iemand die met zo veel lof komt. Ik ben daarom bezig wat LP werk van ze te beluisteren maar verder dan hun early work ben ik nog niet gekomen. Los van hun bekende singles, want die ken ik nog uit mijn jeugd. Die waren vrolijk maar ook zo bijzonder als Boyd hier beschrijft?

Een beetje trage reaktie maarruhhhh ...... bedoel je soms Joe Boyd's White Bicycles - Making Music In The Sixties ? Da's voor zover ik weet het enige boek wat hij geschreven heeft .......

En OT: Ik heb deze comp ooit weggegeven nadat ik de Movements boks voor mijn verjaardag gekregen had. Heb er nog spijt van want deze treklisting werkt een stuk beter dan al hun ozzinele pre-Harvest materiaal achterelkaar .......

Jullie bedoelen allebei hetzelfde boek. Backstage in the Sixties is de Nederlandse titel van White Bicycles: Making Music in the 1960's:

White Bicyles: Making Music in the 1960s - Joe Boyd (2006) - BoekMeter.nl

Nog steeds dikke spijt. Jammergenoeg is er alleen nog maar 2e hands ( voor rond de 10 euries ) aan te komen, dus ik denk dat ik 'm zelf maar ga re-krejeren op CDR .......

Gedaan dus ........ Ik wordt gelijk weer een stuk vrolijker van deze jongens als ik mij niet door de ( voor mij ) mislukte experimenten van Shazam en andere dwalingen ( zoals de koffer van Hey Grandma ) heen hoef te werken. Met Cherry Blossom Clinic Revisted en Open Up Said The World staan er toch 2 uitgewerkte langere stukken bij die ook de "andere" Move belichten en omdat er toch nog ruimte over was heb ik ook Tonight, The Words Of Aaron, Do Ya en Chinatown uit hun Harvest periode erbij kunnen plakken. Ik ben een gelukkige kampeerder !