Johnny Berlin - Find What You Love and Let It Kill You (2008)

Als al de nummers op deze cd even goed zijn als de nummers op hun myspace en site, moet deze cd ongelofelijk goed zijn!

Ik ga hem morgen halen.

Die single geeft wel zéér hoge verwachtingen.

Gisteren voor de allereerste keer 'Four' gehoord in de charts. Not bad, not bad at all. 't Maakt me toch wel lichtjes benieuwd naar meer.

Nadat ik hun single op studio brussel hoorde, besloot ik om wat meer over deze groep op te zoeken. Een groep die men in recensies vergelijkt met o.a. the smiths, interpol, the chameleons en dergelijke en zich met zo'n single weet te profileren moest immers wel de moeite waard zijn. Van de nummers op hun myspace vind ik echoes, four, bender parts en JB & the negative skyline de beste. De nummers groeien nog bij elke luisterbeurt. Een CD die ik zo vlug mogelijk ga kopen.

Zo zo, dat is nog eens een release van eigen bodem. Fijn debuut van deze heren, en hoewel ik hem graag in zijn geheel draai, zijn er voor mij drie nummers die er bovenuit steken, en die ik ook even wil toelichten.

Ten eerste is daar die mokerslag van een single, 'Four'. Deze kan zich zo meten met Indiewave klassiekers als daar zijn Munich of Mr. Brightside. Johnny Berlin laat hier horen dat ze uit het goede hout gesneden zijn; met de gitaarklanken van The Cure, een perfect refrein, een prima tekst en een stem die niet geschikt is voor Idols, maar het bij mij wel goed doet. Dit is een single met internationale klasse!

Meteen daarna is het opnieuw prijs, dit keer met 'Echoes', een song die ook al terug te vinden was op hun ep. Gloomy meeslepende track, helemaal in de stijl van The Cure' Faith met een Interpol randje. Chapeau voor deze jongens dat zij op zo een jonge leeftijd al dergelijke volwassen nummers kunnen schrijven.

Absoluut hoogtepunt is de afsluiter/titeltrack Find What You Love And Let It Kill You. Deze kondigt zich aan als een fijn elektronummer, om zachtjes aan over te gaan in gitaartrack, met een outro waarvan mijn nekharen overeind komen te staan. Magistraal nummer. Ik ben er vrij zeker van dat de inspiratie hier gehaald is bij Leif Erikson van Interpol, luister maar eens naar de opbouw/structuur van beide nummers, hoewel dit allesbehalve een kloon is. Ook een pluim voor hun volwassen teksten, Joy Division zal hen zeker en vast niet vreemd zijn.

Om dit te bewijzen haal ik graag nog even Jenny C aan. Met tekstflarden als 'Through the moist of the city with all dead end streets' en termen als 'Directionless en 'Permanence' hoef je niet verder te zoeken.

De andere nummers bewegen zich tussen 80's wave en de muziek van hedendaagse bands; Killers, Maximo Park en andere Bloc Party's. Want hoewel de drie genoemde songs er bovenuit steken is het album in zijn geheel erg geslaagd.
Als ik toch een puntje van kritiek moet geven is dat misschien het feit dat ze soms nog iets teveel in hun songs willen stoppen, waardoor het allemaal wat te druk wordt. Maar misschien is dat ook net de bedoeling van dit album; de drukte van onze samenleving weergeven waarbij er bijna geen ademruimte is.
Belgisch debuut met Internationale klasse.

Die drukte komt live - naar mijn gevoel - volledig tot zijn recht eigenlijk. Ik heb de CD nog niet in zijn geheel gehoord, alleen de nummers die online staan. Heb ze altijd goed gevonden, en zal de cd zeker wel eens kopen. Ken de groep al eventjes vanop internet, en het is wel spannend om ze te zien groeien! Ze verdienen dat zeker.

Four vond ik eerst niet zo geweldig, vergeleken met hun andere nummers. Maar na een aantal keer luisteren wordt het enkel beter. En dat is wel sterk denk ik voor een song die toch redelijk "pop" overkomt.

Kerels kunnen rocken, trouwens.

Er wordt leuk geexpirimenteerd op sommige momenten, maar de nummers blijven zeker pop-rock-watharder.

Geluidskwaliteit kan misschien wel wat beter, maar het is dan ook een beginnende groep

Upper Middle Class en Bender Parts blijven mijn favo's

Find What You Love And Let It Kill You (het titelnummer) is momenteel mijn favoriet geworden na een nauwkeurige luisterbeurt.

Heerlijk album trouwens ook om mee te "brullen" (bij mij kan je dat geen zingen noemen) in de auto.

De score naar 4.0 al doen stijgen. Gigantisch goed die cd.

Jenny C

So far een 4 (Omg ik heb de score effectief doen DALEN :O), kan zeker nog stijgen.

Lost Highway: deze groep is gestart als een Interpol-coverband. Hun grootste invloeden moet je daar dus zoeken

Heb ik ooit nog live gezien, maar herinner ik me eigelijk niet zoveel meer van. Ik weet dat ze een cover hadden van Rihanna's "Umbrella" maar dat ik dan ook het enige wat mij is bijgebleven van hun optreden.

EDIT: Nee, ik verwar deze gasten met Second Base, die dezelfde avond hebben gespeeld. Maar van Johhny Berlin herinner ik me echt niets meer van hun live optreden, best zonde. Maar ik ben dan vooral ook geweest voor Skatchou Bottos.

Ik kwam er onlangs achter dat ik met een van de groepsleden in het jaar zit.
En, ik zie Second Base vermeld worden, daar heb ik lang niks meer van gehoord, ik heb met de zanger nog in de chiro gezeten.

Tot zover deze volkomen nutteloze informatie, deze muziek kan me erg weinig interesseren en is volkomen uitgemolken en futloos, in mijn ogen.

Jenny C is geweldig

Four is gewoonweg een prachtig liedje.

Degelijk, met het laatste nummer toch wel als hoogtepunt. Live te pruimen.

Niet alleen de studio-versies, maar ook de live-performance is zeker bovengemiddeld. Met enkele uitschieters als Four en Bender Parts is dit wel een zeer goed album te noemen!

Deze plaat kent van begin tot einde werkelijk geen enkel zwak moment.
Zeer sterk debuut van deze Truiense jongeheren. Ik vrees dat ze dit nooit nog kunnen evenaren. Maar wie weet, het is ondertussen weer even stil rond deze band

Ik kende ze niet echt tot ik ze eens live zag en ben diezelfde week nog om het album geweest. Naar mijn mening een zeer goed debuut met als hoogtepunten Upper Middle Class, Four en Echoes.

Met de hype rondom Customs mag dit collectief snel met een tweede album komen. Als die zanger ondertussen een toontje lager heeft leren zingen komt het helemaal goed met deze band, de vocals zijn immers het enige wat me stoort bij JB.

Blijft een geweldig album, heeft me nog geen moment verveeld.