Michel Legrand - Never Say Never Again (1983)

Onofficiele bond film, onofficiele bondscore. Serra was niet de eerste Fransman die zich aan een Bondscore mocht wagen, dit was Legrand.De componist die voor tientallen films uit de Franse cinema scores had gecomponeerd. Erkenning met een paar Oscars (Yentl, Best Summer of 42' en The Thomas Crown Affair).

Vanwege het niet officeel zijn, kon er dan ook niet gebruik gemaakt worden van het Bond thema.En het is dan ook heel knap om iets gedwongen iets anders te componeren. Sommige track roepen een herinnering op aan iets eerder gecomponeerd: The Underwater Escape is er zo een.Lani Hall's titelsong is goed en keert zelfs 2 keer terug. 3.5 sterren

3,5 sterren? Are you mad??

Dit is de allerslechtste Bondscore ever! Niet om aan te horen!!

Normaal zorgt filmmuziek er voor dat het kijkgenot nog meer verhoogt wordt, maar deze soundtrack weet het toch al niet echt geweldig gebodende nog afschuwelijker te doen gelijken!! Vreselijk slecht. Een plaat als deze zou verboden moeten worden.

Begrijp me goed: als fan moest ik 'm perce hebben. Hem ooit met m'n vader in London als peperdure Japanse import LP gekocht en jaren later gewoon in Nederland op cd, maar ik denk niet dat ik ze na 1x luisteren ooit nog afgespeeld heb!

De enige track die de moeite waard is:
Tango to death

De rest is echt op B-film niveau!
Goed voor als schietschijf te gebruiken!

0,5 ster!

Heb nog nooit iemand zo vernietigend gehoord over deze van Legrand. Ken wel her en der wat mensen die latere Barry's (of helemaal geen enkel score) minder vinden. Bijvoorbeeld dat de delen in de ruimte van enkele scores weer vollop terug is in Moonraker en dat soort dingen.

Ok smaken verschillen maar leg dan eens uit wat je er goed aan vindt, ik kan me daar geen enkele voorstelling bij maken.

Ik zit me zelfs tijdens het kijken van de film aan de muziek te ergeren, zo slecht.

Kan me niet voorstellen dat iemand voor z'n lol naar die muziek gaat zitten luisteren!

Ja, wanneer ik half doof zou zijn, of wanneer ik me vol zou hebben gegoten met wodka martinie en Inge de Bruijn zittend op m'n schoot, want dan maakt het niet veel meer uit wat er voor muziek op staat!!

Als Bondscore een mindere, maar als Michel Legrand score op zich een aangename. Indien je Legrand's vroegere werk zou kennen (The Three Musketeers, Les Uns et les Autres) zie je wat meer in denk ik. Het orkest is niet altijd even professioneel, er zitten heerlijke big band stukken tussen... Maar dat is de charme ervan. En nu weer even beschouwd als ''Bond'' score; de componist componeerde ook een on-Bond-achtige thema, waarmee hij tracht Bond een volwassen en serieus geluid te geven. Anders dan je ooit hebt gehoord; een pluspunt.

Dit klinkt allemaal heel serieus en goed doordacht, maar dat neemt niet weg dat ik de score gewoon niet goed vind.
Sorry, maar ik kan er niet meer van maken.

Ik ken van hem uiteraard The Thomas Crown Affair en The Three Musketeers en die vind ik wel goed! Dus daar ligt het niet aan!

Ik kan me ook bijna niet voorstellen dat dit dezelfde componist is! Ongeloofelijk!

Het schijnt dat James Horner al een score had gecomponeerd, maar dat Connery perce LeGrand wilde, of dat echt waar is.....?

Ik begreep dat Horner alleen overwogen was, meer niet.

Brrrr. Hier kan ik echt niet naar luisteren. Verkeerde composer, verkeerde stijl, verkeerde film. 0,5*

Zo heel slecht vond ik deze niet. Het is geen bond score zoals barry maar het viel wel mee. Main Title - Never Say Never Again is zowat in het bond genre. De nummers zijn zo wat anders van stijl.

Is me eerlijk gezegd bijgebleven als één van de betere Bondscores (en -films, een Connery op leeftijd maakt beduidend meer indruk dan een Moore op leeftijd, maar da's een andere discussie). Hier en daar beetje gedateerd qua productie/sound (Jealousy), maar titelsong en een aantal bigbandstukken (Chase Her) vind ik als film- en luistermuziek prima.

Never Say Never Again is op zijn zachts gezegd een verschrikkelijke Bond score. De score heeft totaal geen Bondsfeer. De score werkt in de film afstotend en is ook om gewoon los te beluisteren een verschrikking.

Dat het James Bond theme niet te horen is logisch. Maar dat hoeft dan ook weer niet te betekenen dat de score dan maar weer totaal geen Bond sfeer hoeft te hebben. De componist van deze film Michel Legrand komt ook niet met een ander nummer wat qua stijl te vergelijken is met het Bond thema.

Deze score ademt geen Bondsfeer uit en daarnaast zijn de nummers ook gewoon niet om aan te horen. De titelsong van Lani Hall vond ik ook niet al te best.
Geen enkel nummer op deze soundtrack is goed. Ze zijn allemaal verschrikkelijk. Deze soundtrack is echt een wanproduct.

0,5 ster

Ik heb deze score ook niet hoog zitten. Het is niet erg dat er wordt afgeweken van de stijl die we kennen van John Barry, Marvin Hamlish en George Martin, maar de manier waarop is weinig aansprekend. Ook de titelsong is niet om warm te lopen.



Dat vind ik eerlijk gezegd nog het ergste. De score representeert totaal niet het tijdsbeeld (1983), maar lijkt zo weggelopen uit een jaren '60-film.

Matigheid troef.