Don Cherry - "Mu" Second Part (1970)

Nam hij zijn voorgaande albums nog op met een uitgebreide schare personeel, hier neemt hij genoegen met enkel de begeleiding van zijn vaste drummer Ed Blackwell. Zelf gebruikt hij zijn trompet, fluit, piano en af en toe wat percussie en vocalen. Het concept resulteert in een bijzonder intiem en persoonlijk album. De anti-virtuoze instelling van Cherry en Blackwell (een leek zou het amateurmuzikanten noemen) werkt hier wonderen. Je waant je af en toe om het kampvuur bij een stelletje inboorlingen van een of ander uitheems eiland. Werkelijk een uniek jazzalbum. Dit omdat het zo los staat van de rest van de jazzwereld.

Het voornoemde anti-virtuoze spel was destijds trouwens niet erg in de mode en het album werd daarom nogal lauwtjes ontvangen onder de jazzcritici, maar inmiddels is dit ook onder jazzconnoisseurs een klassiekertje.

Mu Deel 2, het deel naar mijn mening in de compilatie waarvan ik dacht dat het een dubbel-LP was, dat wat persoonlijker, dieper en vooral experimenteler is. Hier gaat de man wat meer met zijn piano spelen, wat meer fluiten en combineren, af en toe ook wat vocalen waarmee hij instrumenten nabootst: de eindsom is zo ongeveer wat erg persoonlijks en variërend dat perfect aansluit op Deel 1, aangezien dat deel toch wat langer en echt briljanter is, kan dit als mindere stuk vooral voor andere sterke dingen dienen i.p.v. vervolg van gelijk aardig niveau. Zo zie ik het toch, dit zorgde voor de langere reis die er alsmaar fijner op werd en waar je de ene ontdekking deed na de andere door de variatie. Alleen jammer dat dit als 1 deel bestaat, bij Mu First Part vind ik dat nu niet, maar dit is naar mijn mening echt aanzienlijk minder.

Allebei ademt het opeens een compleet andere sfeer uit, dit klinkt haast als een vlug vervolg omdat Mu 1 zo goed is, 7 nummers waarvan alleen Bamboo Night me nog ergens wist te boeien, de man kan aardig piano spelen maar trompet is toch duidelijk zijn handelskenmerk? Hiermee bedoel ik niet dat hij eens wat anders mag doen, maar als pianist is hij toch stukken minder goed, merk je dan ook aan de kwaliteit van dit album. Hij hanteert de andere instrumenten een stuk minder goed, trompet komt er aan te pas en daarmee is ook zo ongeveer een van de sterkere delen van dit album aan je voorbij gegaan, de rest luistert aardig weg maar kan me bij vlaggen weinig boeien, Smiling Faces, Going Places is ook bijzonder aardig, wat vooral tof is aan dit album zijn de Medleys die bestaan uit allemaal kleine composities van de man, fraai gedaan.

Maar verder dan dit gaat het ook niet, 'half uurtje vermaak'. en daarmee is ook al mijn onzin hierboven in 3 woorden samengevat. 38min. over 5 briljante nummers (5*) OF 30min. over 7 nummers (3*), de keuze is voor mij snel gemaakt, wél blijft het me verwonderen dat veel Jazzliefhebbers hier de beide delen als gelijk beschouwen, telkens weer die gelijke stemmen, het blijft een vréémd als je het mij vraagt . Duidelijk kwaliteitsverschil (niet?)

Psycho Drama blijft een érg grappig nummer -

eazyfan schreef:
het blijft vreemd hoe mensen die beide delen bestemmen de beide delen een even hoge stem geven, hoe in hemelsnaam kan dit?

Laat dit een wijze les zijn voor iedereen Niet dat iedereen moet doen wat ik zeg, maar herluisteren of er eventjes bij stil staan zou nog niet zo'n slecht idee zijn.
Maar een tip natuurlijk.