Booker Little - Booker Little (1960)

Mij te Post-Bop, jazz werd voor mij pas echt leuk hierna.
Ik heb ook moeite met platen waar alleen een trompet als blazer al het werk moet doen, aangezien dit niet echt tot mijn favoriete instrumenten behoort.
Geen slecht plaat, geen goede plaat.
Ik kan het allemaal prima aanhoren, maar word er niet warm of koud van, het raakt me niet zeg maar.
Wel prima ritmesektie met Scott LaFaro en Roy Haynes, maar die kunnen de plaat voor mij ook niet aantrekkelijker maken.

Indruk na 2x luisteren: ook niet overweldigend. Ik kan niet echt zeggen of jazz hierna leuk werd voor mij, maar wel dat ik trompet geen fijn instrument vind. Ik mis ook enige vorm van 'kippenvelmomenten' (vreselijk woord, en ik ben dringend op zoek naar een vervanger ). Misschien moet ik wat vaker luisteren om eventuele briljantheid hierin te ontdekken, maar voorlopig ben ik niet heel enthousiast.

Leuke deuntjes en op zich een soort van jazz die me wel ligt. Ik heb alleen moeite met de trompet-sound...misschien heb ik teveel naar de zachtere/gedempte tonen van Baker en Davis geluisterd, maar ik mis de variatie in de tonen; Lee Morgan kon in één sole fluisteren én gillen en hier klinkt het wat te eentonig voor me.

Ik vindt het allemaal erg leuk om naar te luisteren. Misschien geen grensverleggende muziek maar ook dit soort jazz kan me wel bekoren. Het is zo'n album dat je dag goed kan maken door het plezier dat je krijgt door er naar te luisteren en daar is nu eens niks mis mee.

Mooi trompetgeluid en een zeer toegankelijk album.
Leuk dat je Scott Lafaro's geluid ook herkent [zie: Bill Evans Trio]
Die trompet klinkt gewoon prachtig, zeker een blijver en gelukkig weer eens een "traditioneel" jazzalbum zonder storende freejazz invloeden.
Ben dur erg blij mee. Chapeau Dardan !
Om te beginnen een terechte 4/5.

Ik ga ertussenin zitten (en laat het gemiddelde dus ongewijzigd). Het klinkt wel leuk, maar niet heel speciaal, en zoals gezegd is trompet niet favoriet bij mij. Tcho een leuke suggestie. 3,5*

Vandaag in de auto gehoord terwijl ik terug van werk langs de weide van pukkelpop aan het rijden was. Buiten de aanstormende jeugd die zich verheugt op 3 dagen muzikaal geweld terwijl er binnen in mijn auto de relatief zachte tonen van dit fijne plaatje speelden. Ik dacht even aan het contrast dat het moment vormde, hier zachte ingetogen muziek die sporadisch opzweept op de trompetvlagen, daar de luidsprekers die om het hardst staan afgesteld. Of misschien eigenlijk toch weer niet. Ah, muziek is toch heerlijk, in al zijn vormen.

Alles bij elkaar een leuk bop-plaatje, maar daar houden de kwaliteiten ook op. De musici doen rustig hun ding, maar echt intens worden de solo's nooit. Wat ik versta onder bop, eigenlijk.
Aardig om eens gehoord te hebben...en om nu langzaam maar zeker te vergeten.

Ik heb deze twee keer geprobeerd en bij de tweede keer stond het me al een beetje tegen. De trompet is hier wel erg op de voorgrond en ook voortdurend aanwezig. De rest houdt zich nogal op de vlakte; het is echt een soloplaat wat dat aangaat. En ik vind het helemaal niet zo mooi ook. Zowel het spel als de improvisatie vind ik maar matigjes. Met name bij het slotnummer is het doorbijten. Misschien is dit gewoon iets te ouderwets voor mijn verwende oren.

op de één of andere manier vind ik het eigenlijk wel leuk om weer eens een 'ouderwetse' jazz te horen in de plaat-van-de-week-serie.
Een aardig album dat me niet echt weet te overtuigen maar best aangenaam wegluistert. Het trompetgeluid is af en toe niet mijn smaak, maar de ritmesectie maakt het dan weer goed.

Dit is nu echt 'My kind of Jazzrecord' -

Booker Little was volgens mij uiterst begaafd, wat Rollins was voor de Tenor-sax. was deze man voor de trompet vind ik. Een sterke componist en een nóg sterkere speler, ik was al sterk onder de indruk door zijn prestaties op 'At the Five Spot. Vol.2'; niet alleen is 'Aggression' een van de geniaalste Live-uitvoeringen uit, een nummer dat zo simpel van karakter is en toch zo bruist van de energie was ik voordien alleen nog maar tegen gekomen met Mingus' Better Git It In Your Soul -

De eerste 5 nummers hier zijn ook eigen stukken, 'Bee Tee's Minor Plea' is zo'n nummer dat ik minstens 5 keer oplegde nadat ik het leerde kennen, subtiele deun en wat een prachtige solo... en zo is elk nummer hier vind ik ongelooflijk de moeite waard: Booker speelt werkelijk magnifieke deuntjes en ondersteunt ze fantastisch met zijn schitterende solo's, steek daarbij nog de geweldige medespelers waaronder 'Kind of Blue'-pianist Wynton Kelly, 'Saxophone Colossus'' Tommy Flanagan en natuurlijk niet te vergeten het duo Haynes en LaFaro ( ), een heerlijkere Line-up kan je je toch niet direct wensen voor een fantastisch kwartet?

Dit album hoort bij mij thuis in het rijtje van 'Live In Greenwich Village' en 'Giant Steps', want net zoals Coltrane me toentertijd met zijn fantastische composities/"deuntjes" bij de kraag wist te pakken, zo doet die trompetist dat hier, en jawel de naam blijft simpelweg 'de trompetist', want geen kat die hem kent of ook maar opnoemt als we over de beste in het vak bezig zijn (vak=trompet hier).

"Trumpet Colossus" -

Dit is echt z'n album, als ik aan "jazz"denk dan komt dit naar voren.
Echt jazz die ik beschrijf als subtiel.

Dit album heeft echt alles wat een jazz-album nodig heeft.

de piano vind ik zelf het sterkst naar voren komen.
Samen gevat een leuk album, wat makkelijk weg luisterd.

Maar toch heb ik het idee dat ik dit al honderd keer gehoord heb,

Booker Little wordt ook wel gezien als de 'Clifford Brown of the sixties', voornamelijk bekend van platen die hij opnam als sideman van Max Roach en Eric Dolphy. Het eigenlijke debuut van Booker Little is getiteld 'Booker Little 4 and Max Roach' uit 1959. Deze is niet met Max maar met Roy Haynes op drums. Verder spelen om-en-om Tommy Flanagan en Wynton Kelly de piano en zien we Scott LaFaro op bas.

Het idioom is hier hardbop, en Booker heeft echt een eigen geluid, totaal anders dan die van Hubbard en Morgan in deze tijd. De tempo's zijn wat relaxed, maar er gebeurt zeker genoeg om een flink half uur geboeid te zijn. Het spel van Booker is licht melancholisch wat hem hier en daar ook wat doet denken aan Miles Davis.

1960 was sowieso een druk jaar voor Booker, want hij speelde ook op Roach's We Insist! en Dolphy's Far Cry, twee platen die wat mij betreft belangrijke en enorm goede platen zijn. Veel minder intens dan die platen is deze tweede van Booker een meer dan prima plaat die wat switcht tussen hardbop en postbop. Het kwartet neemt geen grote risico's, maar in plaats daarvan horen we heel veel erg intense solo's van Booker, en daar doe ik het graag voor. Zijn album 'Out Front' is nog beter.

Vreemd om hierboven een paar niet juiste omschrijvingen te lezen over dit album: dit is bijvoorbeeld geen bop of post bop, maar hard bop. Ook snap ik het niet echt als je naar een album van een trompettist gaat luisteren, met notabene een afbeelding van een trompet voorop, en dan zegt dat je niet zo van trompet houdt om vervolgens een lagere beoordeling te geven. Gevolg is dat deze gewaardeerde fraaie plaat van Booker Little hier op de site helaas wat ondergewaardeerd wordt. Daardoor was ik bijna niet gaan luisteren. Gelukkig heb ik dat wel gedaan.

Grotendeels eigen composities die werkelijk fantastisch gespeeld worden door Booker Little. Ook nog een prima begeleiding op dit album door Tommy Flanagan of Wynton Kelly op piano, een uitstekende Scott LaFaro op bas en Roy Haynes strak op drums. En de productie van het album is ook nog eens opvallend goed. Dit Booker Little album is juist een enorme aanrader voor de hard bop liefhebbers!

Op de homepage van Discogs stond een overzicht van zo'n 25 hardbop platen die zij aanraden. Flink wat klassiekers, maar daar stond ook dit Booker Little bij. Het verhaal van eazyfan hierboven sluit daar wel bij aan.

Na dit album net op LP te hebben beluisterd en gezien de te lage score hier, rond ik daarom mijn voorlopige 4,25* maar eens naar boven af.