Benoît Charest - Les Triplettes de Belleville (2003)

Een erg leuk album. Het is gemaakt met enorm veel liefde voor de Franse muziek (voornamelijk cabaret natuurlijk, maar de muzette is ook nooit veraf), het sprankelt echt en de liedjes zijn erg aanstekelijk. Wel spijtig dat Belleville Rendez-vous ongeveer vijf keer wordt herhaald, voor de rest is het een cd met veel afwisseling En het nummer Tour de France weerspeigelt zo mooi die schitterende sfeer die rond dat gebeuren hangt (of toch de sfeer die de Fransen er rond cultiveren) net zoals de film dat zo mooi deed (hoewel niet zonder de nodige zin voor relativering, een van de dingen die de Franse humor en cultuur zo uniek maken: chauvinist tot op het bot, maar toch voortdurend de draak steken met hun land en gewoontes)
Naast die typisch Franse liedjes zitten er ook een aantal thema's uit de film op deze cd die eerder jazzy klinken, maar ook die zijn met erg veel plezier gespeeld, en zo klinken ze ook.

Volgens een filmrecensent van de Standaard was de opvoering van Belleville Rendez-vous dit jaar trouwens het enige leuke moment van een voor de rest gigantisch saaie Oscar-uitreiking

Het is inderdaad bewonderswaardig met hoeveel enthousiasme al die typisch Franse muziekjes aan elkaar worden geknoopt op deze filmscore. Je zit het ene moment als het ware in de Moulin Rouge te kijken naar cancan-danseresjes, vervolgens word je bovenop een volgwagen in de Tour gekatapulteerd en dan beland je plots op schoot van een zangeres die á la Edith Piaf aan het croonen is.

Polka's, chansons, accordeonriedeltjes, een scheutje riviéra-jazz, Johnny Halliday-achtige rock 'n roll, Starsky & Hutch achtervolgingsdeuntjes: poeh hé, dat is op zich al een auditief kermiskoersje van jewelste.

Gelukkig zijn mijn oren de laatste tijd in prima vorm, en dat moet ook wel wil je de snel wisselende muziekvormen aandachtig blijven volgen. Ook mijn vingers zijn er wel bij gevaren: ik ben daar minstens enkele grammetjes kwijtgeraakt door het getrommel op mijn tafelblad

Enig minpuntje: door de grote verscheidenheid aan muziekjes mis ik af en toe een rode lijn die de filmscore wat bij elkaar trekt. Zoals Freud al schreef schiet het steeds wederkerende Rendez-Vous deuntje daarin nogal te kort.

Maar afgezien daarvan vind ik dit een dijenkletser van een plaat die uitblinkt in een soort muzikaal acrobatisme dat opvallend dicht bij de geniale gekte van De Nieuwe Snaar ligt.

Freud had het dus weer bij het rechte eind dus daarom geef ik 4 welverdiende glittertjes.

De film heeft veel qua gevoel veel weg van Jeunet films als Amelie en Delicatessen. De overeenkomstigheden en de grote mate van plezier van vooral Carlos D'Alessio's score van Delicatessen zijn hieruit te herleiden. Het lijkt als Charest daar goed naar heeft geluisterd.