Mike Figgis - One Night Stand (1997)

Figgis heeft als regisseur altijd zijn plaats moeten verdedigen als het ging om de score, want altijd wilde hij het zelf doen. Zijn jazz achtergrond is vaak meegelopen na zijn eerste film, die ironisch genoeg over een reizende jazzband ging. Het probleem met zijn films lag vaak bij het budget als het ging om de gebruikte middelen voor zijn score. Vaak zat speelde hijzelf met andere of andere losstaand in de film, dat was het probleem niet. Echter juist ook omdat hij bepaalde jazz artiesten voor zijn film wilde hebben, bleef er nog minder over. Gevolg> Figgis doet het altijd op zijn keyboard. Echter het succes van Leaving Las Vegas gaf hem de kans om nu wel een echt orkest te gebruiken, 90 spelers maar liefst! En dat is een van de grootste redenen waarom dit zijn beste werk ooit is. Figgis was er zelf meer dan tevreden over. Geef hem maar eens ongelijk.

De gebruikelijke jazz instrumenten, zijn keyboard en trompet, zijn nu verwoven met orkestrale stukken van violen. En hiermee creerde de componist een geluid wat andere filmcomponisten met jazz invloeden niet vaak lieten horen; Mark Isham, Christopher Young etc. Echter na Figgis's poging schoten soortgelijken scores uit de grond. Figgis was zeker weten niet de eerste, maar dat unieke geluid, daarmee inspireerde hij misschien wel meer mensen dat je zou denken.

En zijn film is te beschouwen als een drieluik, tevens in een zelfde opdeling terug te horen in de score. De openingstrack moet sympathie creeeren voor Max, door de inzet van een heerlijke funky, ritmisch geheel. Zijn One Night Stand's worden verwoord door een half om half verdeling van vrouwelijke vocalen en orkest, die een eenmalige keer in bed lijkt op te hemelen en de zielen van beiden personen reflecteert. Het makkelijke van deze twee instrumenten is dat ze beiden op een gelijke freqentie zitten, indien goed gedaan.Figgis vond zelf dit eerste gedeelte lichtjes, terwijl het tweede iets meer dramatisch was, maar nu meer donkere humor bevattend, waarna de derde echt dramatisch emotioneel wordt richting de climax. Neem de eerste One Night, te horen in Angels # 2, die dodelijk tragisch klinkt. Maar Figgis motivatie is dat tragiek of blijdschap zo vaak gespeeld is in het leven. Dus vandaar dat later zo de funky stukken terugkeren met de vrouwelijk vocalen, waar de mix van beiden zogenaamd tragische en lichte vrolijkheid elkaar treffen, zonder aan te duiden wat het nu moeten zijn. De emotionele climax is als een opera-achtig schouwspel van Max en Karen in een definitieve One Night, met wederom melancholische violen en zweverige vrouwelijk vocalen. Nu al het eerder genoemde is nogal onconventioneel qua componeren, echter het liefdesthema van de hand van de piano is zo conventioneel als het maar kan.

4.5 sterren