Boris McCutcheon and the Saltlicks - Bad Road, Good People (2008)

Als het in Oostenrijk zo doorgaat heeft McCutcheon binnen no-time weer genoeg materiaal voor een nieuw album. Na "The Ballad of Natascha Kampusch" wellicht "The Story of Josef Fritzl".

Dit album is een maandje geleden zonder al te veel (media) aandacht uitgekomen (een uitzondering daar gelaten). Het album luistert lekker weg en bevat McCutheon's fijn in het gehoor liggende mix van roots-rock en singer/songwriter folk à la Bob Dylan.

Voor de americana liefhebbers een aanrader.

Over het algemeen heeft deze plaat net even een tikkeltje meer country invloeden dan zijn vorige werk en ondanks het Kampusch nummer is het ook wel wat vrolijker van aard. Hij is wel weer erg mooi, maar net niet zo sterk als "When We Were Big" en "Cactusman" vind ik zelf. Hier staan een paar nummers op die mij net even te makkelijk zijn. Maar dat is slechts een kleine kanttekening, het album is nog steeds 4 dikke sterren waard en tevens bewijs dat Boris McCutcheon toch wel één van de meest interessante figuren is binnen het Americana circuit.

Ik was van te voren een beetje huiverig over "The Ballad of Natascha Kampusch", je hebt natuurlijk al snel dat het een kleffe, naïeve hap wordt, maar verdomd, het is misschien wel het sterkste nummer op het hele album! Wat dat betreft past deze goed naast "Alicia Ross" van Kathleen Edwards, ook al zo'n eng verhaal (en in tegenstelling tot Kampusch helaas geen happy end), maar wél het hoogtepunt op het album. En een nummer over Josef Fritzl hoeft niet meer, die is er al geruime tijd: Tom Waits – What's he building in there?

Deze heb ik even gemist. Op de verscheidene muzieksites kom je deze band ook niet snel tegen. Wat zonde is op basis van hun eerste plaat. Zo te lezen is ook deze weer genieten geblazen