The Bogmen - Life Begins at 40 Million (1995)
mijn stem
3 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Arista
-
The Big Burn (3:36)
-
What's Behind Your Coat? (4:09)
-
Yellar (4:30)
-
The Third Rail (4:09)
-
Dr. Jerome (Love Tub, Doctor) (4:36)
-
Suddenly (6:14)
-
Piss Tongue (3:17)
-
Light a Candle for Me (3:13)
-
It's a Fast Horizon (3:45)
-
Raga (3:51)
-
The Doubter's Glass (2:58)
-
Englewood (6:59)
-
Just Stuff * (0:51)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
51:17
(52:08)
0
geplaatst: 3 oktober 2008, 20:49 uur
Er zijn een heleboel redenen om deze cd niet aan te schaffen.
Allereerst de hoes : Wat een oerlelijk ding. Volgens mij wilden ze helemaal niet veel albums verkopen.
De bandnaam en de naam van het album : The Bogmen - Life Begins at 40 Million. Het zal best moeilijk zijn om een bandnaam te verzinnen, maar om nu je hele carriere bekend te zijn onder de naam Moerasmannetjes is toch wel erg veel gevraagd.
Mijn aanschaf is gebaseerd op een lovende recensie. Als ik hem zo in de winkel zag liggen zou ik ook nog wel twee maal nadenken alvorens ik hem zo aanschaffen.
Het album is geproduceerd door Jerry Harrison. Bekend geworden als bandlid van the Talking Heads, maar je kunt de link leggen naar zijn werkzaamheden als producer van de eerste Live albums. De Live haters kunnen opgelucht ademhalen. Dit klinkt niet als de tegenwoordig alom verguisde band. (Ikzelf vind album nummer twee en drie van de band nog steeds prima albums). De jaren negentig rocksound klinkt wel enigzins door maar de band heeft zoveel eigenheid dat het totaal geen probleem is.
Bij de Jerry Harrison producties die ik ken kan ik de link met Talking Heads meestal niet leggen. Dit album heeft echter wel de stekelige tegendraadse melodieen die je ook wel aantreft op Talking Heads albums. Dat neemt niet weg dat het zeer goed mogelijk is dat Talking Heads fans deze band compleet ruk vinden.
Vooral de zanger is een wat raar geval. Hij blijft nog wel eens hangen in een noot hetgeen wat apart aandoet. Ook zijn basiszangstem is niet echt alledaags. Een verfrissende zanger wat mij betreft. Ook zijn teksten zijn lekker apart. Geen "It's my life, It's now or never, I ain't gonna live forever." op dit album.
Wat vooral opvalt in het instrumentale gedeelte is spelen met ritmes. Vooral de drummer heeft lekker veel variatie in zijn spel en neemt de bassist op sleeptouw mee. Veel nummers worden lekker ingekleurd door de percussie en de keyboard. De gitarist doet goed mee maar is niet overdreven aanwezig.
Alle nummers scoren een ruime voldoende. Als basis blijven het pop / rocknummers maar ze hebben allemaal een eigen identiteit. Geen dertien in een dozijntracks op dit album. Suddenly was heel even te zien op MTV, maar het is toch afsluiter Englewood die de meeste indruk maakt. Het is een prachtig nummer over een man die veels te vroeg zijn vrouw verloren heeft en zich vervolgens steeds verder in een coma zuipt om maar verlossing te vinden. Heel erg mooi gedaan.
Heel lang heb ik getwijfeld of dit 3,5 of 4 sterren moest krijgen, maar na een hernieuwde dubbele luisterbeurt is het een duidelijke 4 sterren geworden. Toch is het geen aanrader voor een blinde aanschaf, daarvoor is de zanger net iets te apart.
Allereerst de hoes : Wat een oerlelijk ding. Volgens mij wilden ze helemaal niet veel albums verkopen.
De bandnaam en de naam van het album : The Bogmen - Life Begins at 40 Million. Het zal best moeilijk zijn om een bandnaam te verzinnen, maar om nu je hele carriere bekend te zijn onder de naam Moerasmannetjes is toch wel erg veel gevraagd.
Mijn aanschaf is gebaseerd op een lovende recensie. Als ik hem zo in de winkel zag liggen zou ik ook nog wel twee maal nadenken alvorens ik hem zo aanschaffen.
Het album is geproduceerd door Jerry Harrison. Bekend geworden als bandlid van the Talking Heads, maar je kunt de link leggen naar zijn werkzaamheden als producer van de eerste Live albums. De Live haters kunnen opgelucht ademhalen. Dit klinkt niet als de tegenwoordig alom verguisde band. (Ikzelf vind album nummer twee en drie van de band nog steeds prima albums). De jaren negentig rocksound klinkt wel enigzins door maar de band heeft zoveel eigenheid dat het totaal geen probleem is.
Bij de Jerry Harrison producties die ik ken kan ik de link met Talking Heads meestal niet leggen. Dit album heeft echter wel de stekelige tegendraadse melodieen die je ook wel aantreft op Talking Heads albums. Dat neemt niet weg dat het zeer goed mogelijk is dat Talking Heads fans deze band compleet ruk vinden.
Vooral de zanger is een wat raar geval. Hij blijft nog wel eens hangen in een noot hetgeen wat apart aandoet. Ook zijn basiszangstem is niet echt alledaags. Een verfrissende zanger wat mij betreft. Ook zijn teksten zijn lekker apart. Geen "It's my life, It's now or never, I ain't gonna live forever." op dit album.
Wat vooral opvalt in het instrumentale gedeelte is spelen met ritmes. Vooral de drummer heeft lekker veel variatie in zijn spel en neemt de bassist op sleeptouw mee. Veel nummers worden lekker ingekleurd door de percussie en de keyboard. De gitarist doet goed mee maar is niet overdreven aanwezig.
Alle nummers scoren een ruime voldoende. Als basis blijven het pop / rocknummers maar ze hebben allemaal een eigen identiteit. Geen dertien in een dozijntracks op dit album. Suddenly was heel even te zien op MTV, maar het is toch afsluiter Englewood die de meeste indruk maakt. Het is een prachtig nummer over een man die veels te vroeg zijn vrouw verloren heeft en zich vervolgens steeds verder in een coma zuipt om maar verlossing te vinden. Heel erg mooi gedaan.
Heel lang heb ik getwijfeld of dit 3,5 of 4 sterren moest krijgen, maar na een hernieuwde dubbele luisterbeurt is het een duidelijke 4 sterren geworden. Toch is het geen aanrader voor een blinde aanschaf, daarvoor is de zanger net iets te apart.
* denotes required fields.
* denotes required fields.