Christopher Franke - Pacific Coast Highway (1991)

Na jaren lang lid te zijn geweest van Tangerine Dream stapt Christopher Franke in 1988 uit deze eerder genoemde band. Voornaamste reden is om na jaren intensieve arbeid eindelijk "rust" te gaan vinden. Op muzikaal vlak vindt hij deze rust, maar daarnaast is hij met de nodige activiteiten bezig. Zoals het inrichten van zijn studio, het opzetten van een orkest voor het uitvoeren van filmmuziek en nog meer zaken op muziekgebied.

Vandaar dat dit eerste solo-album even op zich laat wachten en verschijnt in 1991. In het boekje bij de cd schuift hij niet onder stoelen of banken bij welke band hij jaren lang was aangesloten. Daar is wel een klein foutje ingeslopen, want op het album Electronic Meditation was hij niet van de partij, maar dat even terzijde.

Op dit debut-album is mooie rustgevende muziek te horen die wel wat doet denken aan Tangerine Dream. Het roept een gevoel van hoop op. Naast dit gegeven is goed te horen dat Christopher Franke behoorlijk vingervlug met de toetsen kan omgaan. Daardoor doet het mij aan J.S. Bach denken. Pacific Coast Highway is daarmee een goed album geworden om op te onthaasten op muziek die technisch prima in orde is.

Een nadeeltje is echter wel dat er op één track na het album geen echte "stevige" tracks bevat. Dit is wel jammer te noemen van de man die bekend stond van het goede ritme werk bij Tangerine Dream. Aan de andere kant pleit dit voor hem, dat hij min of meer breekt met zijn oude werkgever en kiest voor een nieuwe richting. Dat maakt van Pacific Coast Highway een duidelijk debut-album, met muziek die heerlijk ontspannen kan werken op de late avond.

Pacific Coast Highway is een degelijk, doch wel erg braaf album van de man die zoveel heeft betekent voor Tangerine Dream. Christopher Franke laat op zijn debuut namelijk een vrij veilige sound horen die toch wel erg vergelijkbaar is met wat Tangerine Dream rond dezelfde periode aan muziek maakte. Ware het niet dat Tangerine Dream het i.m.o. nog steeds voor elkaar kreeg om goede albums uit te brengen zoals Optical Race en Melrose.
Het punt is dat Pacific Coast Highway, ondanks een redelijk aantal zeer aardige composities, niet de drive en dynamiek kent van eerder genoemde albums van TD. Franke kleurt keurig binnen de lijntjes, wat dus voor vrij veilige en kalme muziek zorgt. Het neigt zelfs de new age-kant op te gaan.

Ondanks dat is er eigenlijk vrij weinig mis met dit album. Maar van de man die toch een belangrijke stempel heeft gedrukt binnen TD, had ik wel wat meer power verwacht. Dat zou later wel volgen, middels albums als Klemania. Ware het niet dat Klemania weer klinkt alsof met een hoop knip- en plakwerk het e.e.a. in elkaar is geflanst.

Dat neemt allemaal niet weg dat ik dit verder zeker geen verkeerde muziek vind. Alleen neigt het bij vlagen meer te klinken als Yanni ("Big Sur Romance") of een Suzanne Ciani ("Crystal Tree"). Namen die toch wel in me opkomen als ik naar dit album luister. Niet verkeerd, alleen niet iets wat ik snel zou verwachten van Chris Franke.

Het enige nummer wat er qua power echt bovenuit springt is het sterke "Mountain Heights". Het is ook meteen één van de betere nummers op het album.

Het album kent her en der z'n momenten, maar er staan ook wat missers op. Zoals "Cinnamon City Cliff" waarmee al duidelijk te horen is, dat Franke bezig was zich te ontwikkelen als filmcomponist. Het levert alleen een nogal onsamenhangend geheel op, die als achtergrond bij een film misschien wel z'n effect heeft, maar los daarvan verder niet tot z'n recht komt.
Daarnaast is afsluiter "Electric Becomes Eclectic" een nietszeggende vuller die het album toch behoorlijk teleurstellend afsluit.

De positieve momenten zijn er zeker wel, getuige de mooier opener en het al eerder genoemde "Mountain Heights".
Het kabbelende "Lontano Mystery" begint sterk, maar wordt op den duur echter wel wat saai.
Het eerder genoemde, Yanni-achtige "Big Sur Romance" is wel weer prachtig, het zij wat kort.
"Purple Waves" is ook weer sterk, met een memorabel thema en een sterke afsluiting compleet met geluidseffecten die ik al eerder hoorde bij TD.
Verderop het album is het wederom al eerder genoemde "Crystal Tree" een vermelding waard.

De rest is aardig maar steekt niet boven de middenmoot uit. Het luistert prima weg, maar het is niet sterk genoeg om helemaal overeind te blijven staan.

Al met al dus best een aardig solo-debuut van Christopher Franke, waarmee hij laat horen muzikaal zijn vak zeker weet te verstaan. Echter had ik verwacht dat hij solo zijn creatieve vrij- en vaardigheden meer had benut, wat hij niet gedaan lijkt te hebben op deze Pacific Coast Highway.

Volledig eens met bovenstaande review, dit album van Franke viel toch wat tegen voor alle Tangerine dream fans. Juist Franke namelijk wordt met zijn geweldige sequencer sounds, bv te horen op het TD album Ricochet , gezien als een van de aartsvaders van de Berliner Schule sound. Dit album doet dan wel erg braaf aan. De muziek is mooi geproduceerd en klinkt helder maar erg memorabel is het allemaal niet. 2,5 ster.