Karen Dalton - Green Rocky Road (2008)

Het leven van Karen Dalton ging nou niet bepaald van een leien dakje. In de Jaren 60 kwam ze gescheiden met kind en banjo vanuit Oklahoma in de folkscene van New York terecht.
Met haar Billy Holliday achtige stem en banjo trad ze al snel op in dezelfde clubs als bijvoorbeeld Bob Dylan.
Maar toch brak ze totaal niet door. Waarschijnlijk omdat ze zelf geen nummers schreef, maar enkel covers. Maar dat deed ze wel op een geheel eigen wijze. Maar om door te breken moest je waarschijnlijk een singe-songwriter zijn.
Er wordt ook gezegd dat ze een hekel of angst had voor opnames, maar dat is niet helemaal zeker.Haar debuutplaat It’s So Hard to Tell Who’s Going to Love You The Best werd in één sessie en meestal in één take opgenomen. Haar tweede plaat verscheen in 1971 en dat was het dan.
Daarna raakte ze in vergetelheid en verdween ook letterlijk uit de scene. Haar kind werd haar afgenomen en ze belandde als dakloze alcoholiste en drugsgebruiker in de goot van het leven. In 1993 overleed ze , ze had geen tand en kies meer over. Een zeer treurig leven.
Pas veel later werd ze herontdekt en werden de platen opnieuw uitgegeven en ontdekte men ook weer nieuw materiaal. Een live plaat (Cotton Eyed Joe) en ook deze privé opnames. Opnames die ze bijna geheel zelf heeft gemaakt thuis. De kwaliteit is daarom niet je van het (dat is nog een understatement) , je hoort nogal wat achtergrond geluid en geruis. Maar ze intrigeren wel,

Green Rocky Road is een heel andere luisterervaring dan Cotton Eyed Joe, die ze speciaal uitvoerde voor het kleine publiek om haar heen, dat geboeid luistert en hartelijk applaudisseert. Als die release openbaar is, dan is Green Rocky Road nadrukkelijk privé. Hier vermaakt Karen Dalton niemand anders dan zichzelf. Naast het zingen van traditionele ballads als "Nottingham Town" en "Skillet Good and Greasy", zingt ze ook peinzende versies van "Ribbon Bow" en "Katie Cruel", die later respectievelijk op haar eerste en tweede album zouden verschijnen. "Ribbon Bow" klinkt voorzichtig , waarbij Dalton naar haar lagere register reikt om ongewoon onheilspellend te klinken - een benadering die een beetje boosaardigheid aan de teksten toevoegt. Haar versies van "Katie Cruel" en "In the Evening" laten zien hoe kneedbaar ze deze nummers vond, open voor elke mogelijke verbuiging of interpretatie.

Daltons belangrijkste begeleiding is, zoals altijd, haar trouwe banjo, die ze in klauwvingerstijl speelt om deze nummers een kenmerkende stijl te geven die mooi bij haar vrij zwevende zang past. Bij het overdubben lijkt ze tempo's en maatsoorten bijna net zo beperkend te beschouwen als in een echte studio. Opener "Green Rocky Road" legt een akoestische gitaar over haar banjo, maar de twee instrumenten passen niet altijd in elkaar, waardoor het nummer een beetje duw en trek uitwerking krijgt.

Het is onduidelijk wat ze zelf wilde met deze opnames of ze wel geschikt waren voor toehoorders. Dat kunnen we ook niet weten, daardoor voelt het wel wat vreemd. Zeker als je weet hoe haar verdere leven is verlopen.
Aan de andere kant krijgen we ook een bijzonder inkijkje van Karen Dalton te horen.
Als je de foto op de hoes bekijkt zie je een mysterieuze , knappe vrouw, die waarschijnlijk best wel wat kon bereiken in de muziek. Wat is er met haar gebeurd dat ze als verslaafde zwerfster is overleden ? Welke muziek zou ze nog hebben kunnen maken ?
Allemaal vragen waar geen antwoord op is.
Maar veel puurder als dit van Karen Dalton zul je niet gauw krijgen