Francis Rossi - King of the Doghouse (1996)

Het eerste soloalbum van Francis Rossi werd een flop. Los van Quo kon hij ongestoord een popalbum naar eigen wens maken. De titeltrack speelt hij op akoestische gitaar. Klinkt lekker fris, alleen de aanwezige koortjes schoppen het wat te bont om het nummer goed te noemen. I don't know is een leuk, melodieus nummer waar de electrische gitaar zijn intrede doet en hij wah-wah effecten gebruikt.
Vanaf Darlin' doen de blazers hun intrede. Middelmatig deuntje.
Give myself to love is de eerste zwakke. Dat "yeah, yeah", en begeleidend riffje, lijkt warempel wel geleend van Wham - The edge of heaven. De volgende twee nummers zijn ook niet echt bijzonder. Wherever you go is een leuke ballad voor een soloplaat. Blue water is wel een aardig deuntje, lekker relaxed. The fighter heeft alles weg van een degelijk, weinig verrassend popdeuntje. Someone show me is een ingetogen afsluiter. De zang is nog het sterkste punt van deze plaat zonder enig pit erin; en dat hoeft ook niet op deze aardige stemmingsplaat voor in de late uurtjes.