The Butterfield Blues Band - In My Own Dream (1968)

Paul Butterfield en zijn band leveren met "In My Own Dream" weer een meeslepende bluesplaat af. De harmonica en de blazers zijn prominent te horen op deze plaat, waarbij het gitaargeluid vooral een dienende rol heeft. Eigenlijk best opvallend voor een genre waarbij de gitaar vaak de hoofdrol opeist. Maar Butterfield weet de instrumenten goed in balans te houden en zo af en toe komt er een mooie, maar gedoseerde gitaarsolo voorbij. Samen met John Mayall is Paul Butterfield een van de blanke bluespioniers van die tijd en dat is ook weer te horen op "In My Own Dream". Gewoon weer een prima plaat!

En wederom een fijne plaat van Butterfield. Het 'rauwe' is er vanaf en de songs zijn voorzien van een rijker kleurenpallet. Wat meer psychedelische invloeden en veel nummers kennen fraaie arrangementen. Opener Last Hope's Gone vormt daar een mooi voorbeeld van. Stemmig, subtiele blazers, fraai pianospel, een prachtige song. Opvolger Mine to Love met het kenmerkende zoemende orgeltje is degelijk. Get Yourself Together is een vlotte bluessong maar lijkt haast wel een vreemde eend in de bijt in vergelijking met de eerste twee nummers. Just To Be With You vormt een trage blues ballad en is vrij conventioneel, maar is fraai. Morning Blues is heerlijk, dampend en zwoel, zo hoor ik ze graag. Butterfield die met zijn vocalen speelt en hoge en lage uithalen met elkaar afwisselt, een te gekke song. Drunk Again is niet aan mij besteed, het is een song waarbij het instrumentarium achterin de mix geplaatst is (of het ligt aan mijn uitgave) en het geheel komt daardoor niet tot leven. Afsluiter In My Own Dream vormt wellicht de mooiste titel op deze plaat, de combinatie van Blues, Folk en wat symfonische elementen komt hier tot volle wasdom. Als na een dikke drie minuten de saxofoon op zeer fraaie wijze het nummer aanvult ben ik om, een klein meesterwerkje. Een topper is deze plaat helaas niet geworden, ik had graag meer nummers gehoord met een zelfde soort invalshoek als de opener en de afsluiter. Een rijk instrumentarium, sfeervol gearrangeerd en vanuit muzikaal oogpunt wat meer buiten de gebaande paden om geopereerd, jammer dat Butterfield voor mijn gevoel op twee gedachten hinkte bij het maken van deze plaat destijds. Desalniettemin blijft er genoeg over om van te genieten.

Ook weer een prima plaat, waarbij de zang wordt onderverdeeld onder bassist Bugsy Maugh, Elvin Bishop en Paul Butterfield, waarbij Butterfield duidelijk de meerdere is.

De gitaarsolo's van Bishop zijn van buitenaardse klasse trouwens.

Een van mijn "heilige" albums. Ik heb m'n ouwe vinyltje nog zelfs.

Damaals had ik de 1e en Crabshaw ook al in de kast staan maar dit is voor mij de beste Butter plaat ever. De afwisseling met meerdere lead zangers die hun eigen nummers doen werkt als een tierelier. De kop en de staart worden door Butterfield zelf verzorgd waardoor het album toch als een eenheid overkomt.

Als je nog zo'n old-school genieter bent en een goeje CD remaster wilt, ga dan op zoek naar de dubbel CD met Crabshaw. Van beide albums de beste versie die ik gehoord heb.



En drummer Phillip Wilson zingt Get Yourself Together ........

Als je als autentieke muzieknerd denkt: "Die baspartij ken ik toch ergens van ............ ?" bij Last Hope's Gone en er de vingers maar niet achter kan krijgen, heb ik hier de oplossing tegen je opgelopen frustratie