Paul Butterfield - Put It in Your Ear (1976)

Butterfield op eigen kracht en Put It in Your Ear is niet direct een grote ''earpleaser''. Veel toeters en bellen, de sound is aalglad en veel nummers glijden als een spreekwoordelijke paling naar binnen. En dat is geen aanbeveling. Alsof de fut eruit was, maar waar de blues en genres als soul en folk op de voorgaande platen bij vlagen fraai in elkaar smolten, is hier voor de makkelijke weg gekozen. Put It in Your Ear is haast popachtig, ontbeert het avontuur en klinkt routineus. Een nummer als I Don't Wanna Go vormt daar een goed voorbeeld van, het is vlees nog vis, kent een flauwe zanglijn en is ronduit saai.
Opener You Can Run But You Can't Hide kent nog wel een dwingend ritme maar hierna raakt de klad er flink in. My Song vormt zelfs een dieptepunt, alsof Butterfield er ook niet meer in geloofd en al zijn kaarten zet op een afslag die Neil Diamond ook ooit nam.
Geen schande maar op dit plaatje had Paul zich moeten laten omringen door meer critici, dit album heeft maar bitter weinig indruk op mij gemaakt.