The Young Gods - Knock on Wood (2008)

Akoestisch !! album met eigen klassiekers en een paar covers
compleet met een live dvd

Ik ben erg onder de indruk van de eerste luisterbeurt - sowieso van The Young Gods. Hun muziek heeft mij nooit echt aangesproken en was mij iets 'te hard', hoewel dat volgens mij ook nog wel meeviel. Ik vind het echter heel jammer dat dit een eenmalige akoestisch album is, want akoestisch komen deze heren zo veel beter uit de verf. Je hoort wel dat de nummers geschreven zijn voor een uitgebreider instrumentarium, maar dat is misschien juist de magie achter deze akoestische Knock On Wood. Prachtige nummers als Our House en Speak Low spraken mij na de eerste luisterbeurt al aan. Echt verrast werd ik door Charlotte en Longue Route, de twee franstalige nummers. Hier slaat The Young Gods een hele andere 'Longue' route in en horen we zelfs een accordeon, begeleid door de altijd aantrekkelijke franse taal. Dit plaatje heeft het gewoon allemaal. Het zal niet lang meer duren voordat ik dit plaatje aanschaf. Voor later dus een uitgebreide mening over dit nu al 'fenomenale' album.

Is dit plaatje nu de cd hoes of is het daadwerkelijk een houten kistje?

Het is de cd-hoes.

Deze geminimaliseede versies staan loodrecht op de uitbundige uitvoeringen die op de reguliere platen staan. De zang komt sterk naar voren en de sfeervolle uitgeklede begeleiding is net genoeg. Het is gewaagd, maar ik kan dit wel waarderen.

Dit klinkt op papier als iets dat leuk bedacht is maar geforceerd aandoet. Dus niet de moeite te gaan luisteren. Maar, als ik de reacties hier lees... ga ik toch luisteren!

Ooit het album T.V. Sky nog eens geleend bij de plaatselijke bibliotheek, hier en daar maakte de plaat wel indruk op mij zonder mij omver te blazen. The Young Gods is en blijft toch een vreemde eend in de bijt. Waar veel bands en artiesten in de jaren 80 nog doodleuk gelabeld werden en het hokjes denken nog salonfähig was bleken deze Zwitsers hun tijd al vooruit. Met een mix van industriële elementen, spelen met percussie, ambient invloeden en goed geplaatste geluidserupties was het lastig om deze band ergens in te plaatsen. Bij de diverse platen van deze band moet ik onwillekeurig denken aan een collectief als het Zuid-Afrikaanse Tribe After Tribe, ook deze mannen voegen veel percussie toe en stoeien met tegendraadse ritmes. Dan Knock on Wood, hoewel een semi-akoestische verzamelaar blijkt het een heel aardig plaatje te zijn. De grootste kracht zit hem in het feit dat zonder de elektronische geluidsmuur de nummers fier overeind blijven. Daarnaast blijkt Treichler - hoewel zeker niet de beste zanger ter wereld - in een dergelijke setting redelijk goed uit de voeten te kunnen. Hoewel de plaat akoestisch van aard is worden er veel arrangementen aan toegevoegd, daar zit dan ook de kracht van dit schijfje, er vallen meer details op, je kan op adem komen en deze versies van de nummers zijn wat mij betreft net zo sterk als de originele varianten. O ja, Skinflowers blijkt ook in akoestische vorm ijzersterk te zijn. Intrigerend bandje hoor.