Devendra Banhart - Rejoicing in the Hands (2004)

zeer leuk, zeer primitief,

althans het klinkt primitief, dit album heeft zeer sterke nummers, rare persoon Devendra Banhart, hij is zo een jezus-achtig op sandalen lopende freak die een album vol klassieke folkgitaarmuziek speelt, hehe

echt een aanrader, mensen zouden dit toch moeten kennen,

graag gedaan


edit; oja, die titelnummers spreken ook zo tot de verbeelding,

Om dan toch maar wat meer duidelijkheid te scheppen...

Devendra Banhart is een jonge man die een aantal jaar terug door Michael Gira (ja, die van Swans en Angels of Light) is uitgenodigd om in zijn studio wat liedjes op te nemen. Deze zijn uitgebracht op meerdere albums en dit is er een van.

In de stijl van menig acid folk artiest uit de jaren '60 (denk bijv. aan zijn grote voorbeeld Vashti Bunyan, maar ook Nick Drake en Jandek) zingt Devendra ook liedjes die hij over zijn over het algemeen vrij simpele gitaarspel, maar dan wel zo overtuigend en met zo'n speciaale stem dat het meteen gevat wordt en eigenlijk niet meer wil stoppen met luisteren.
Zijn teksten, veelal vanuit een vrij naieve blik op de wereld geschreven, gaan onder andere over liefde, dieren en hippy mumbojumbo.
Naar eigen zeggen is dit album het album dat over de zwangere vrouw gaat, dat terwijl zijn andere in 2004 uitgkomen plaat (nino rojo) over het geboren kindje gaat.

Voor mensen die wel van singersongwriter muziek houden of gewoon af een toe een folk plaatje opzetten is dit zeer zeker aan te raden. Hij wordt momenteel nl. gezien als de vaandel drager van de nieuwe free folk scene. Hebben dus die kip

Ik heb nu Cripple Crow (komt in september uit, kan geen hoesje vinden, dus toevoegen lukt nog niet) op staan en ik moet zeggen dat het me erg goed bevalt. Ik ga ook zeker zijn oudere albums luisteren.

Het nieuwe album klinkt inderdaad erg goed! Een stuk volwassener dan zijn eerdere albums. Of dat te maken heeft met zijn overstap naar een groter label weet ik niet, maar het zou kunnen. Ben een groot liefhebber van zijn eerdere werk en ben daarom blij dat hij zich weet te ontwikkelen.

Hier kun je een aantal nummers van het nieuwe album streamen:
http://www.xlrecordings.com/fe...

Ik vraag me trouwens van welke 60s hit de baslijn wordt gesampled in Little Boys. Hij speelde dat nummer ook al op Dour.

Zoals ik al bij Niño Rojo schreef pakt Devandra Banhart mij niet echt. Ik vrees dat ik dat moet gaan herschrijven in pakte.
Zowel dat album als deze ben ik toch maar weer eens gaan beluisteren en het licht is blijkbaar aangegaan bij mij Ik waardeer het nu meer.
De nummers van zijn toekomstige album die ik gehoord heb bevallen me zelfs nog veel meer dan zijn oude werk. Het ziet er naar uit dat er dus weer een album bijgeschreven kan worden op mijn verlanglijst!

Poeh! Dit is nog eens een ontdekking zeg! Voor het eerst geluisterd vandaag, ik kende de naam wel van Devendra, maar de muziek had ik nog nooit gehoord. Heerlijk eigenwijze stem die me gelijk aanspreekt. Het is weer eens folk he? Zal gelijk achter zijn andere albums aan gaan. Lang leve MusicMeter, lang leve Soulseek!

Goed bezig, friek!

Met dank aan Net 5 dat Insect Eyes achter de vooraankondiging van Band of Brothers gebruikt en tevens met dank aan sxesven, die me wist te vertellen dat Devendra Banhart de vertolker van dat nummer was, heb ik kennis kunnen maken met deze schitterende plaat. MuMe heeft me al met verschillende artiesten laten kennismaken (ik noem bijvoorbeeld een Ray LaMontagne) en ook dit album bekoort mij zeer!

Heel erg minimalistisch, maar o zo mooi. Bewijst toch maar weer dat je niet altijd een ruim scala aan instrumenten nodig hebt om toch een hele mooie oprechte plaat af te leveren. 4*

Ik hoor net insect eyes en ik ken het nummer al! Volgens mij ook van die net5 reclame . Mooi nummer

Ook hier meteen overtuigd. Beetje dromerig, lief, maar niet te. Onder andere insect eyes heeft me over de streep getrokken om dit album eens te beluisteren. Ook hier vier en een halve ster.

Op een zondagochtend, na een nacht uitgaan, moe, en dan deze plaat opzetten is echt een goddelijke ervaring.

en op zaterdagochtend dan?

Op zaterdagochtend klinkt het ook heel mooi, heb ik net geconstateerd.

Heel mooi album, hoesje vind ik in tegenstelling tot ze andere hoezen minder creatief en minder mooi.
Bij mij doet deze het juist goed bij het slapen gaan .

Na vele luisterbeurten heb ik hem verhoogd naar een terechte 5 sterren. De muziek heeft een een hele dromerige sfeer. Heel minimalistisch is het ook, maar toch krijg ik bij iedere luisterbeurt weer het gevoel: dit is zoals mooie oprechte muziek hoort te klinken. Eenvoudige nummers, maar o zo effectief. Ik stop maar al te graag de plaat in de cd speler, en laat dan die fantastische sfeer over me heenkomen. Geweldig!

2 weken lang heb ik helse examens afgelegd maar dankzij een hoop goeie muziek heb ik me er doorheen weten te slaan en deze was waarschijnlijk de belangrijkste.
Na Nick Drake wou ik op zoek gaan naar meer van die mannen die het met enkel en alleen een gitaar en een stem weten te doen. Ik stuitte op de naam Devendra Banhart en heb hem vlak voor de examens een luisterbeurt gegund waarna hij een diepe indruk op me maakte. 2 weken lang heb ik er dus elke dag naar geluisterd en hij is uitgegroeid tot 1 van mijn grote favorieten.
Alles lijkt ook goed te zijn. Zijn stem bijvoorbeeld is echt fantastisch, met veel gevoel sneert hij zijn vreemde teksten naar je kop en boeit hij enorm. Zo vind ik de manier waarop hij in A Sight to Behold de 1ste zin zingt al meteen kippenvel en dan krijg je in het refrein ook nog eens die strijkers erbij, prachtig....
Een ander hoogtepunt is See Saw, waarin hij zo in die muziek opgaat dat hij begint te grommen als een vuile straathond, mooi hoe hij 1 wordt met zijn muziek.
Wat ik ook van enorme klasse vindt, is die instrumental. Zijn gitaarspel dat daarin alsmaar sneller en sneller gaat,blies me echt compleet weg bij de 1ste keer en ook nu nog steeds.
Maar de 2 hoogtepunten zijn toch wel Dogs They Make Up the Dark (heeft misschien wel de mooiste gitaarmelodie die ik ooit heb gehoord) en Fall, een nummer dat me overdonderd heeft, er lijkt een soort energie in te zitten die me compleet in het nummer opneemt, altijd lijkt de wereld rondom me dan even te verdwijnen en is er niks anders dan die prachtige melodie die me naar hogere oorden voert.
Na Drake weer iets fantastisch ontdekt dus, zelden een muzikant gehoord die er zo in weet op te gaan. Mijn eeuwig respect heeft hij al en binnenkort ga ik maar eens naar meer werk van de man op zoek.

Laatst een geweldige film gezien (eagle vs shark -> http://www.imdb.com/title/tt0494222/) en plots hoorde ik, op de toch al erg aangename, originele soundtrack, Devendra voorbijkomen met het prachtige nummer The Body Breaks.
Sindsdien deze cd regelmatig geluisterd en het viel me op dat ik nog geen stem had uitgebracht op dit heerlijke plaatje, du smaar even doen nu, 4*

Waar ik altijd keihard op let bij zo'n albums is de productie, en ik stoor me soms mateloos aan dat ruisende achtergrondgeluidje die eigelijk gewoon komt door de opnametechnieken. Ik weet dat ik er niet zou op mogen letten, maar op de één of andere manier doe ik het zonder dat ik het wil. Bij enkele songs van Joanna Newsom heb je dat ook, maar de meeste songs van haar zijn zuiver.

Nuja, wel een leuk album, met zeer toffe nummers. Ga nog niet stemmen, want ik ken ze nog niet goed genoeg.

Oké, na een aantal keer zeer uitgebreid te hebben geluisterd, kom ik tot de conclusie dat deze een 4* verdient. Zeer pakkende nummers, met het simpele maar toch speelse gitaarspel, en de geweldige zang van deze man. Deze zal ik nog veel laten spelen heb ik zo het gevoel.

4*

Ik kan me voorstellen dat je de productie als slecht kan beschouwen maar juist daar ligt de kracht van dit album. Geen fancy studio maar opgenomen in de huiskamer van de producer. Ik kan juist altijd erg genieten van dat soort opnames die daardoor heel autentiek klinken. Juist de versies op de EP's van Joanna Newsom die jij aanhaalt vindt ik vaak iets meer hebben dan de "goed" geproduceerde versies...

Ik heb hem ook gelijk maar weer eens opgezet en met een halve ster verhoogd.
Op Cripple Crow na, zijn beste album, naar mijn bescheiden mening.

Ik vind het ook wel zijn charme hebben. Maar soms hoor je dat geruis te goed, en dat irriteert dan, vooral met koptelefoon. Maar bij dit album valt dit nog goed mee eigelijk.

Weinig rejoice voor mij bij het beluisteren van dit album. M.i. komt het pas ruim halverwege wat op gang, maar dan heb ik het eigenlijk wel al gehad met det de 'probeersels' van ervoor. Korte nummertjes, die geen van allen blijven hangen en slecht uitgewerkt zijn naar mijn smaak. Dan komt er ook nog eens zo'n o o wat hebben we toch een lol voorbij met Todos los Dolores. Nee, een voor mij onevenwichtige, ongeinspireerde vlakke plaat, die niet uitnodigt tot verdere verdieping. Devendra Banharts naam spreekt meer tot de verbeelding als zijn muziek.