Hope of the States - The Lost Riots (2004)

Ze worden de nieuwe Radiohead genoemd. Was de laatste nieuwe Radiohead niet toevallig Keane ?
Ik hoor er het trouwens niet eens in. Ook de Pumpkins worden genoemd. Hoor ik ook niet echt. Ik moet meer denken aan bands als Doves en soms zelfs Death Cab for Cutie. En zelfs daar moet ik zeggen dat het meer een idee is in welke richting je deze band een beetje moet zoeken.
Mooie songs, zeker weten. Het is alleen de stem die me op den duur tegen gaat staan. Het is wat zeikerig gezongen. Als ik over dat bezwaar heen kom is de kans groot dat de waardering omhoog zal gaan, want het zijn uitstekende nummers.

Pitchfork die de vloer aanveegt met de nieuwe van Keane.

Wat een onzin, daar lijkt het helemaal niet op. Ik moet eerder aan het door jou al genoemde Doves denken.

Maar dan luister ik wel veel liever naar Doves
Daar vind ik de zang veel aangenamer klinken.

Inderdaad, de zang is de grootste spelbreker op dit album. Dit album heeft zeker zijn geniale momenten. Met name de aan Doves refererende epische gitaarmuren zijn erg geslaagd en op zulke momenten weet Hope of the states een magische sfeer op te roepen. Op sommige momenten klinkt het echter ook wel wat weeig en haalt die zangstem de boel eerder naar beneden dan dat het naar een nog aanvaardbaar niveau wordt getild. 3*.

Helemaal mee eens. Zonde is dat, want er zit veel potentie in.

Zeker, en voor het echte werk heb ik Lost souls maar weer eens opgezet.

Ik vind het heel goed klinken. Aangename verrassing. Zijn ze al op tournee geweest?

Thrilling! Ik vind het ook erg goed klinken. Ik snap niets van die relatief lage stemmen van jullie . De zang heb ik me dan ook geen moment aan gestoord en ik vind de stijl en sfeer van een aantal nummers veel hebben van een band die nog niet genoemd is: Explosions in the Sky.

Ik vind dit echt een geweldige cd. De gitaren klinken zoals ze hóren te klinken. Verder lekker bombastisch dichtgesmeerd met allerlei instrumenten. En tja, die zang, dat was even wennen, maar was dat bij onze grote vriend Billy Corgan ook niet het geval??

geweldig album, en de zang? zet er iemand die wel elke noot perfect zingt, en de hele sfeer is weg.

Niet mee eens, een goede zanger kan juist ook heel sfeerbepalend zijn. Ik heb het album laatst nog ens gehoord en die zang blijft een minpuntje. Op hun nieuwe album is dit wel iets beter, maar het blijft storend.

De vergelijking met Radiohead gaat inderdaad niet op, ik zou ze eerder plaatsen tussen the Afghan Whigs (ook qua zang) en Explosions in the Sky. 4*

(overigens heb ik de cd zojuist besteld voor £0,52, nieuw)

Inderdaad thrilling, van die zeikerige stem snap ik eigenlijk ook geen bal.Neuriën zou ik eerder zeggen. Vb in het lied 66 sleepers to summer is die stem heel sfeerbepalend en songdragend.
Ik vind het ook wel wat poëtisch hebben die stem , hoe hij die inbrengt in de songs. Explosions in the sky kwam ook soms bij me op , nog niet gesproken van de ongelooflijke magie die die band brengt.
Had trouwens gelezen dat de gitarist kort na de release of tijdens het maken ervan zelfmoord had gepleegd jammer.Er hangt wel een triestig en fragiel sfeertje over dit album .

Ook ik heb moeite met de stem. Ik hoor een aftreksel van Billy Corgan, maar de finishing touch ontbreekt. Minder gemeen, minder krachtig. Het pakt me niet helemaal meer. Destijds zou ik 4 ^ gegeven hebben, maar nu ik de plaat na lange tijd weer hoor, worden het er toch maar 3.

Het openings nummer is werkelijk van zeer grote schoonheid, de tragiek, verdriet en onmacht straalt van het nummer af (schijnt over de dood van gitarist te gaan)
De nummers erna zijn wisselend van kwaliteit, met name de nummer met postrock invvloeden zoals Black Dollar Bills vind ik erg mooi.