Vangelis - Oceanic (1996)

Samen met "Voices" is dit de mooiste Vangelis plaat.

Alexander is ook goed, alleen dat is een soundtrack.

"Alexander" ken ik helaas (nog) niet

Ken je ze allemaal want ik kan me niet voorstellen dat je deze dan echt het beste vind, maar ach... het is natuurlijk je eigen smaak..

Dit is zeker niet mijn favoriet onder de albums van Vangelis. Ik heb een zwak voor de wat weirdere kant van Vangelis: albums als Beaubourg, Albedo 0.39 (dat album mag je gerust synthrock noemen) of See You Later. Maar ook Soil Festivities vind ik erg mooi en zelfs Conquest Of Paradise (op het platgedraaide titelstuk na) mag ik graag horen. Maar het mooist denk ik dat ik toch Heaven & Hell vind omdat daar zowel de melodieuze als de weirde kant van Vangelis goed in balans is.

Ik kan me toch wel vinden in de opmerking van Hans.
Ik vind dit ook een steengoed album,en net als voices is dit een uitstapje van Vangelis richting de new-age kant,en dat doet ie goed.
De manier waarop hij klanken in elkaar laat overgaan is gewoon briljant.
Hoewel hier en daar iets meer vocal ala Stina Nordenstam(voices) in had mogen zitten.

Jammer dat Vangelis nooit geen album heeft gemaakt in samenwerking met Sarah Brightman.
Dit zou een hele goede combinatie zijn voor een new-age album.

Inderdaad één van de meest new age-georiënteerde albums van Vangelis, deze Oceanic. En hoewel het zeker niet zijn beste is, staat er op zich prima muziek op, alhoewel mij af en toe het gevoel bekruipt dat niet ieder nummer me van begin tot eind kan boeien. Dit heeft in dit geval vooral te maken met een aantal ritmische tracks die wat te lang blijven voortkabbelen, zonder dat het echt ergens heen gaat.

De plaat begint behoorlijk bombastisch met het heerlijke "Bon Voyage", wat een overduidelijk traditioneel Vangelis-werkje is, om vervolgens over te gaan in het kabbelende en behoorlijk zweverige "Sirens' Whispering".
Een bescheiden ritmische ondertoon vormt de basis voor mooie sprankelende synth-klanken, waar zo af en toe wat koor-klanken overheen worden gelegd. Het geheel klinkt erg dromerig, zo erg zelfs dat ik moet oppassen dat ik niet in slaap val, aangezien het allemaal nét iets te lang voortkabbelt.
Gelukkig zijn daar dan op een gegeven moment de mooie piano-klanken van "Dreams of Surf", die mijn oren aangenaam doen spitsen. Een kort en ingetogen majestueus stuk wat zeer kippenvel-bevorderend aandoet.
"Spanish Harbour" vervolgt de ritmische weg die ingezet was met het tweede nummer, echter klinkt het allemaal net even wat meer to-the-point qua thematiek. Vooral de zg. Spanish Guitar-solo valt in positieve zin op.
"Islands of the Orient" kent een zeer sterk, typisch Vangelis-thema die naarmate je het nummer vaker luistert, in je hoofd vastgeroest gaat zitten, zonder dat het gaat vervelen trouwens. De manier hoe het nummer vooral qua ritmiek wordt opgebouwd, is ook vrij sterk te noemen, waardoor er, algeheel gezien, al sprake is van één van de beste tracks van het album.
Wat dan volgt is zo'n beetje de topper van de plaat. "Fields of Coral" is een ijzersterke synth-compositie met een subtiel maar uiterst memorabel hoofdthema. De kabbelende en sprankelende synth-klanken in combinatie met de mooie melodie-lijnen werken sterk tot de verbeelding, waardoor je echt het idee hebt, alsof je gigantisch diep onder water zit en allerlei bijzondere levensvormen aan je voorbij zwemmen.
"Aquatic Dance" herbergt een beetje naar klassiek neigend thema, en wordt ondersteund door een opvallend ritmisch stuk waarover Vangelis allerlei prachtige klanken legt. Niet opvallend, maar ook niet verkeerd.
"Memories of Blue" zou een soort onofficiëel vervolg kunnen zijn van "Memories of Green" die bekend is van het See You Later-album, maar ook effectief gebruikt is voor Blade Runner. Het is samen met "Dreams of Surf" de meest piano-georiënteerde track van het album, maar ook hier bewijst Vangelis dat hij veel sterker tot z'n recht komt, op de meer ingetogen nummers, wat gewoon komt doordat Vangelis altijd met zulke wonderschone melodieën aan komt zetten, dat je er bijna tranen van in de ogen zou krijgen.
De plaat eindigt met "Song of the Seas" wat andermaal een ritmisch gedomineerd nummer is met een thema die me gek genoeg een beetje doet denken aan die van "L'Enfant" van het Opera Sauvage-album. Tevens spookt Mike Oldfield door m'n hoofd, aangezien dit nummer me doet denken aan zijn muziek op recentere albums van 'm.

Oceanic is een album die voor degenen die van het meer toegankelijke Vangelis-werk houden, zoals bijvoorbeeld Antarctica of Voices, zeker de moeite waard. Maar al met al kan ik dit toch geen klassieker noemen. Daar klinkt de muziek af en toe te gewoontjes voor. Maar voor zo nu en dan, is ie best wel lekker....

Vandaag weer een keer beluisterd.
Hij is wel leuk, maar vind het oudere werk, de jaren 70 toch interessanter.
Ik krijg nu elke keer in het gevoel, dat ik het beeld ervan mis.
Met andere woorden, als soundtrack van een film zou ie geen gek figuur slaan
Maar nogmaals echt slecht is hij niet 3 sterren dus

Ik heb door de jaren heen alle albums van Vangelis verzameld, en ik mag dus gerust stellen dat ik zijn muziek onderling goed kan vergelijken. Oceanic is in ieder geval een prima album, een prachtig geluid, rustgevend, je waant je echt in een sprookjeswereld (de vergelijking met droomvlucht op de Efteling kwam wel verschillende malen in mij op.)
Het begin van het album is echt geweldig te noemen, en, ach, dat de aandacht heel even iets verslapt na ongeveer 30 minuten is toch ook geen schande? In dat opzicht moet ik ChrisX wel gelijk geven, Heaven and Hell is een stuk spannender.

"Fields of Coral" is recent nog gebruikt samen met een tweetal nummers van Tangerine Dream ("Green Desert" en "Exit") in de Netflix hit-serie Stranger Things. De complete soundtrack van die serie is overigens een absolute aanrader voor fans van zowel Vangelis als Tangerine Dream.

Na bijna zestien jaar een reactie van mijn kant. Het antwoord is "Ja!". Ik heb wel een paar verzamelalbums van Vangelis maar ik ken inderdaad niet alles van de beste man. Met "Voices", "Oceanic" en de bewuste verzamelaars, met veel werk uit zijn vroege periode, ben ik meer dan tevreden...

'Oceanic' is een ietwat zweverige plaat van Vangelis. Niettemin staat deze Griekse toetsenkunstenaar ook hier weer garant voor aangenaam uitgerekte synthesizermelodieën. Hij heeft nochtans spannender spul afgeleverd, hoewel Aquatic Dance dan juist weer een prachtnummer is. Al met al is deze plaat een middenmoter in zijn oeuvre.