Emmanuel Jal - WARchild (2008)

Wat een heerlijke plaat.
Deze man was vroeger een kindersoldaat en rap over het leven van toen en nu.

Het kan gezien worden als political rap, hij rapt over echte dingen, zoals warchild een perfect voorbeeld van is natuurlijk. Ook heeft hij het over 50 cent, en vindt dat 50 een slecht voorbeeld is voor de samenleving/jeugd in Amerika. Deze jongen, met een verleden als kindersoldaat, weet wel beter!

Echt het luisteren waard. Mooie emotionele cd, en de teksten zijn indrukwekkend!

Ook gezien bij het 46664-concert op TV gister?
Werd aangekondigd als iemand met net zoveel potentie als een jonge Bob Marley... het klonk wel oke.

Ik zag hem inderdaad ja. Had de cd al een paar maanden eerder van een vriend gekregen. Ging hem nog een keer goed luisteren en kwam tot de conclusie dat het toch wel een toppertje is. Was al een tijdje opzoek naar goede political rap, waar over echte dingen gesproken wordt in plaats van wie de duurste auto's heeft en dergelijke. Immers, rap is toch een genre waar gesproken wordt door de minderbedeelden? Rappen over de waarheid.. En ik moet zeggen dat ik met Jal absoluut een goede artiest heb gevonden die rapt over echte zaken.

Respect.

Erg vermakelijk album dit. Niet omdat het goed is, maar omdat je aan alles merkt dat Emmanuel Jal meent wat hij zegt, en dat elke noot op dit album daarmee uit het hart komt.

En bovendien is het ook nog een groeier 3,5*

Hij kon eerder schieten dan fietsen. Hij weet niet wanneer hij is geboren. Toen hij zes jaar was, werd hij getraind om mensen uit te roeien. Emmanuel Jal is de naam. Vergeet de discriminatie, vergeet de criminaliteit en vergeet de armoede. Deze veel besproken onderwerpen in hiphop zijn allemaal kinderspel vergeleken met het verhaal dat Jal vertelt op WARchild. Hij is een van de weinige overlevenden van zijn generatie Soedanese kindsoldaten, en gelooft dat dat niet zonder reden is.

De reden is namelijk muziek. Jal is er heilig van overtuigd dat hij alle narigheid heeft overleefd om zijn verhaal te vertellen, om mensen een boodschap over te brengen. Toen hij zestien jaar was, is hij zijn benarde situatie definitief ontvlucht. Zijn verdriet en pijn werden al gauw vertaald naar muziek. WARchild is zijn derde album.

“No hoes, no bitches, no bling//I don’t need none of those things” luidt het refrein van No Bling. Logisch, een man die de dingen heeft gedaan en gezien die Jal heeft gedaan en gezien, wil daar over vertellen, en niet over bling. Het gevolg: een openhartig album over de ervaringen van een voormalig kindsoldaat die verschrikkelijke dingen heeft meegemaakt, maar niettemin zijn weg omhoog heeft gevonden.

Inhoudelijk zware kost dus, maar Jal heeft er wijselijk voor gekozen WARchild geen sombere plaat te laten zijn. In de melodieën, die meestal Afrikaans aanvoelen, zit vaak een opgewekte toon, die een positief gevoel overbrengt. De beats leunen veelal op montere trommels en drums, en ook andere instrumenten als een fluit komen langs. Vaak heeft het vlotte ritme iets pakkends en dansbaars, wat ervoor zorgt dat de luisteraar zijn aandacht er makkelijk bijhoudt. Als het instrumentale gedeelte niet goed voorzien zou zijn geweest, dan was WARchild ondanks het verhaal dat er aan vastkleeft een moeilijke zit geworden. Dit komt omdat bij de stem van Emmanuel Jal duidelijk hoorbaar is dat hij niet uit Amerika komt: zijn Engels is beperkt, hij rapt niet accentloos, hij is technisch gezien geen bijzondere rapper en zijn stem klinkt op den duur zelfs wat monotoon.

De rijke en levendige producties, grotendeels gemaakt door C. Outten, zorgen ervoor dat WARchild toch beslist een leuk album is geworden. Dat heeft tot gevolg dat het prima beluisterbaar is, en daarom kan er meer aandacht gaan naar de teksten, die indruk achterlaten. Niet door het hoge poëtische gehalte – Jal is geen taalvirtuoos – maar door de oprechtheid die eruit naar voren komt. Emmanuel Jal heeft nare dingen meegemaakt – hij heeft gevochten als kindsoldaat, oneindig veel gelopen op zoek naar eten en drinken en heeft vrienden dood zien gaan voor zijn ogen -, maar hij klaagt niet. Hij vertelt niet dat alles verkeerd is, hij is zelfs redelijk vrolijk. In de muziek van Jal heeft de hoop de wanhoop verslagen. Het enige wat hij wil is zijn boodschap overbrengen. Wat deze boodschap zo leuk maakt is dat hij er honderd procent in lijkt te geloven. Elk woord dat hij rapt klinkt gemeend en uit het hart.

Hij hoeft ook niet gemakkelijk te scoren.Op 50 Cent (“50 Cents I ain’t hatin on ya//But still I think it’s my specific duty to warn ya.”) heeft Jal het bijvoorbeeld over 50 Cent, maar hij disst hem niet. Hij zet alleen vraagtekens bij het voorbeeld dat 50 Cent stelt voor de jeugd. Jal heeft namelijk een neefje in Londen dat bij G-Unit wilde horen en die (daarom?) iemand heeft neergestoken. Toen Jal dat zag, voelde hij dat hij dit nummer moest maken, schrijft hij in het boekje van WARchild.

In dat boekje staan de verhalen die bij de nummers horen, en dat geeft voor de zoveelste keer aan wat hij allemaal heeft meegemaakt. Het heeft echter geen zin om die ellende allemaal op te schrijven, want dat is niet representatief voor WARchild. Het album is namelijk nergens zwaarmoedig, het is qua sound eerder optimistisch. Vrolijke vrouwenkoren, zomers gitaarspel – het komt allemaal voor. Jal heeft pijn geleden, maar ook bestreden, en nu wil hij mensen helpen door over deze pijn te vertellen. Dat hij rappend wat beperkt is, doet er dan niet zo veel meer toe, omdat de liefde voor hiphop als middel voor een beter leven bij elk nummer naar voren komt. Het geloof in hiphop heeft Jal in de moeilijkste tijden op de been gehouden en dat is te horen. Dat alleen al maakt dit een album dat speciaal klinkt. Hopelijk bereikt het de mensen die het nodig hebben, zodat ook die hoop kunnen krijgen in uitzichtloze periodes. Jal doet er in ieder geval alles aan: de documentaire War Child draait op verschillende filmfestivals, hij staat samen met onder meer Coldplay en Gorillaz op de Help: A Day in the Life-compilatie en een autobiografie is in aantocht. Misschien heeft Jal alles wel echt met een reden overleefd.

Bron: Hiphopleeft

Mooi nummer Warchild, verder ken ik het niet.

Bedankt voor het uploaden van dit album Thomzi. Dit is een project dat ik niet kan vergelijken met een ander werk. Een uniek album, maar toch ook wel een goed album. Zijn accent vind ik wel fijn om naar te luisteren en het is duidelijk te horen dat hij met veel inzet rapt. Dat het niet de beste mc is vergeef ik hem graag. Een rapper die het dus niet makkelijk heeft gehad maar nu wel het beste ervan probeert te maken. De Afrikaanse invloeden geven dit album een zomers/vrolijk tintje.