50 Lions - Time Is the Enemy (2007)

Agressieve hardcore in de straat van Knuckledust en Terror.

Meer terror's Lowest of the Low met Though Guy/Beatdown invloeden. Doordat de zanger een erg schorre stem heeft luisterd de muziek niet echt lekker weg. Ergens probeert hij ook nog een gruntje, maar daar faalt ie in.

Leuke Beatdown Hardcore om op te moshen,
leuker om live te zien dan op cd.
Toch is dit een zeer goede hardcore band en prachtig album.
@ lambf: Schorre stem is the key to hardcore.

Ik lees hier twee keer het woord beatdown, maar dat mag een stuk gerelativeerd worden. Bulldoze-toestanden hoeft men hier niet te verwachten, laat staan dat er ranzige Crawlspace-praktijken passeren. Neen, dit is heel erg op NYHC-gestoelde hardcore met een heel leuke twist die ze enkel in Australië lijken toe te passen. Hoewel 50 Lions een heel consistente discografie heeft, zie ik dit als het magnus opus van deze band, met de broer van Parkway Drives Winston McCall op zang.

Heerlijk modern, fruitig en fris. Geen hardcore die we nog nooit gehoord hebben, maar wel een band die weet hoe het moet gedaan worden. Time Is the Enemy opent met een euforische stamper, geeft ondergetekende nog steeds dolgelukkige hartverzakkingen bij Snakes en Beneath Your Feet en sluit af met het ietwat meeslepende titelnummer. 50 Lions is een band die ik iets te vaak lijk te vergeten, maar die ik altijd met plezier de revue zie passeren. Aanrader voor iedereen die houdt van grofweg Down to Nothing, No Turning Back (sinds Holding On) en het debuut van Terror.