In zijn queeste door de grote wereldwinkel der edele pindakaas kwam Sir Spamalot op een winterse dag deze Scavenger tegen uit Antwerpen, België, het land van het beste bier ter wereld, de beste chocolade ter wereld maar op metalgebied hebben we maar weinig potten gebroken.
Deze groep speelt traditionele heavy metal en beschikt over twee gitaristen en een aardig zingende zanger. Dit is hun debuutalbum en tevens enig wapenfeit. Nu ja, de platenmaatschappij Mausoleum had een dubieuze reputatie en is enige tijd later in faling gegaan. Raar maar waar, voor een Mausoleum album heeft dit album een heel goede klaarklinkende productie, het is dikwijls anders geweest.
Ik hou wel van deze plaat, niets wereldschokkends, soms een glimlach op mijn bakkes want, hey, het waren de eighties dus heel modern zal het zeker niet meer klinken. De songs op zich vind ik wel goed, ze hebben er hun werk van gemaakt. Op zich is het al een opluchting dat hier geen ballads op staan, maar vele uptempo riffs met mooie solo’s. Mijn voorkeur gaat opnieuw uit – eigenlijk zoals altijd – naar de snelle nummers zoals Free. Ik hoor wel raakpunten met Accept en soms Ostrogoth maar meestal NWOBHM.
België heeft wel degelijke metalgroepen gehad: Acid, Bad Lizard, Crossfire, Killer, Ostrogoth en ik vergeet er ongetwijfeld nog een paar. Met dit album voeg ik Scavenger in dit rijtje toe, mooie ontdekking alweer.