Swing Kids - Discography (2002)

Flinke verhoging voor deze plaat. Zeg maar gerust het maximale. Dat heeft niet te maken met de strot van de zanger, die wordt overtroffen door o.a de zangers van Reach Out, Heroin en Envy.
Nee, dit is ritmisch veel beter. De ritmesectie zorgt voor een frivoliteit in de intens chaotische muziek, wat mij betreft ongeëvenaard.
Intens en hard is het namelijk. Niveautje Orchid en Reach Out. Knal er binnen 2 minuten even een nummertje doorheen en dan nog is het nummer alleen zo lang, omdat er veel wordt gedaan aan die tempo- en ritmewisselingen.

Ritmisch, hard en intens. Ja, op zn zachtst gezegd, ik mag dit wel!

De drums zijn inderdaad origineler dan bij de meeste screamo bands, al zegt dat misschien niet zo veel gezien het genre. Mede daardoor vallen de Swing Kids wel in de smaak bij mij, ik plaats ze zeker ook naast Orchid, misschien zelfs een trapje hoger. Niet al te chaotisch met veelal verstaanbare zang. Een leuke extraatje zijn de jazz-intermezzo's op nummers als Disease, die een korte adempauze geven tussen al het geweld. Nu is de sound nogal middelmatig, wat erg spijtig is want instrumentaal is dit erg hoogstaand. Zoals al gezegd zijn de drums erg goed, maar ook de bas is goed bezig (Situation on Mars). Met een betere productie was dit zeker een 4* geweest, nu ga ik toch wat bescheidener inzetten.

Zeuren over screamo producties is net als zeuren over het feit dat Neil Young nog wel eens vals zingt...

Achja, het is gewoon zo dat elke screamo plaat met goede productie in mijn top 10 staat, en dan wil je natuurlijk meer van dat . Maar je hebt helemaal gelijk hoor, ik vind Neil Young dan ook een zeur.

Hmm elke? dan mis ik toch zeker een Envy, maar we gaan te veel off topic...

Misschien bedoelt Gajarigon dat elke screamo plaat in zijn top 10 een goede productie heeft.

Dat is zeker waar, maar ik bedoelde weldegelijk het omgekeerde. Ik heb al aardig wat screamo verwerkt op zoek naar degelijke productie, zonder al te veel succes. Het hoort natuurlijk wat bij het genre, maar persoonlijk ben ik meer gecharmeerd door muziek als het klaar klinkt. De gitaren op dit album bv. vind ik lelijk klinken, en misschien is dat wel functioneel lelijk; maar daar koop je niets mee vind ik.



Daar zijn de screams dan weer helemaal m'n ding niet, die had ik instrumentaal véél beter gevonden.

Een rauwe productie vind ik nou net de charme van een screamo plaat, maar goed, ieder z'n ding.

Veel emo en screamobands hebben een korte maar krachtige discografie, maar deze band maakt het met een discografie van een luttele negen nummers van in totaal 20 minuten wel heel bont. Erg kort dus, maar waarschijnlijk ook even krachtig - krachtig genoeg om de vloer aan te vegen met het gros van de artiesten. Zéér fijne ontdekking dus (dank daarvoor, ThirdEyedCitizen). Er zit echt een belachelijk lekkere drive in de nummers, inderdaad dankzij de geniale ritmesectie, maar wat mij betreft ook absoluut vanwege het heerlijke gitaarspel (want er komen me hier een paar lekkere riffs voorbij zeg!!!!), het basspel (Forty Three Seconds ) en de vocalen. Fuck it, ik klap er gelijk 4* tegenaan, want ik hou mezelf voor de gek als ik denk dat het uiteindelijk toch lager uit zou vallen: dit hoort bij de beste screamo die ik gehoord heb! Als ik mijn stem dus nog verander, zal het waarschijnlijk om een verhoging gaan.

Heel goeie korte screamoplaat, waarbij niet de intensiteit, maar vooral de verrassing me het meest weet te charmeren. Het is niet één en al doorjassen, er is ook ruimte voor verpozing gelaten (wat gedacht van het heerlijk jazzy 'Disease'?), maar wanneer Swing Kids volledig loos gaan, dan is het ook all the way. En zo is dit bij tijd en wijle een heerlijke bak herrie.

4 sterren

Het wordt nog weleens wat met die Nick

Altijd druk die Justin Pearson (o.a ook The Locust) 1 van zn laatste projecten was ook gaaf, een album van welgeteld 12 minuten - Retox. Retox is mee op tour met Tomahawk nu, best aparte combinatie.