Ez3kiel - Battlefield (2008)

De mensen die vertrouwd zijn met traditionele elektronica, hiphop en dubstep zullen raar opkijken als ze lezen dat een band als EZ3kiel zijn muziek omschrijft als een mix van deze drie genres. Op het eerste gezicht lijkt het een instrumentale band die in de richting gaat van een rustige 65 Days Of Static. Maar daar hebt u het volledig fout.


EZ3Kiel combineert de roots van elektronica, dubstep en hiphop met theatraal geweld. Geen geweld waarbij de bandleden hun gitaren tegen de muren stuk slaan, maar rustig, melancholisch geweld. In 1994 startte EZ3kiel als rockgroep, maar daar zijn ze gelukkig snel van afgestapt. Het echte werk begon in 1999 met hun eerste album ‘Equalize-it’. Yann Nguerna, Joan Guillon en Matthieu Fays besloten het verder zonder zanger te doen en als vast trio met elektronische geluidstafel, bas en drums aan de slag te gaan.

Ondertussen is EZ3kiel uitgegroeid tot een volwaardige band. De groep heeft al samengewerkt met de Franse componist Yann Tiersen en - verrassend genoeg - ook met Die Anarchistische AbendUnterhaltung, een Vlaams fenomeen. Samen met DAAU brachten ze ‘Versus’ uit, een experimentele plaat waar strijkers, blazers en accordeon de confrontatie aangaan met elektronische muziek. Het trio wordt nu eenmaal gekenmerkt door zijn experimenteerdrang en blijft daardoor steeds vernieuwend. Daar is ‘Battle Field’, het zevende album, het bewijs van.

De woorden "battle field" mag je vrij ernstig nemen als je de opener Admantium te horen krijgt. De zware donkere beats leiden een grotesk en langdurig spektakel in. De tracks duren soms 7 minuten, maar die vliegen zo voorbij. Je blijft aan de plaat gekluisterd door de voortdurende spanning die in de nummers te vinden is. De onderliggende dreigende stem in Spit On The Ashes legt daar nog eens de nadruk op. The Wedding heeft dan weer iets tragisch in zich door de warme melodieën van de blazers. Het lijkt alsof het een eeuwigheid duurt eer bruid en bruidegom aan het altaar staan. Alsof ze weten wat hen te wachten staat.

Op het album worden de machtige songs af en toe onderbroken door korte interludia als het dromerige Coal Flake of het schreeuwerige Firedamp. Dat laatste stukje zou je hardcore op elektronische wijze kunnen noemen. Met dat laatste nummer is tegelijkertijd alle spanning doorbroken en dooft het album rustig uit op Wagma. Een verrassend nummer is The Montagues And The Capulets. Het doet denken aan de samenwerking met DAAU. .