Parson Brown - Farewell State (2008)

The Farewell State
Parson Brown
Genre: Pop, Rock | Release: 27/02/08
Score: 3*

Misschien doet de naam Parson Brown in de eerste instantie geen belletjes rinkelen. Pas na de zoete klanken van single Mexican Standoff weet je het weer: dit is de band die ik in de gaten moest houden. Nu komen ze met hun debuutalbum 'The Farewell State'.

Parson Brown is een Nederlandse band bestaande uit Danny Gordijn, André van Arnhem, Rolf Hofkes, Mark Solleveld en Rob van ’t Veld. Wetend dat Nederlandse artiesten graag binnen de lijntjes willen kleuren, vielen de heren van Parson Brown in de eerste instantie erg op met de eerste single van het debuut, Mexican Standoff. Met de verrassende bezetting van een xylofoon en een accordeon wist de single me er bij de eerste luisterbeurt al van te overtuigen dat we hier te maken zouden hebben met een Nederlandse band die graag wat verder wil gaan dan Racoon en Krezip. Naar een meer alternatievere kant van popmuziek.

Die gedachte wordt echter niet bevredigd als we luisteren naar de debuutplaat van Parson Brown. Want wie denkt alleen de zoete klanken van accordeon en xylofoon te verwachten op dit debuut, komt bedrogen uit. Nergens op de plaat vinden wij dat heerlijke Franse sfeertje terug uit Mexican Standoff en dat kan enigszins een teleurstelling zijn. Al helemaal omdat The Farewell State juist niet eens zoveel verschilt met albums van Racoon of Krezip; de liederen zijn gitaargedreven, hebben een lage instapdrempel en zijn radiovriendelijk. Het album kabbelt dan ook prima weg onder de rustgevende stem van frontman Danny Gordijn. Vooral nummers als Static, Waterhole Surfers en The Line komen met zo'n stem goed uit de verf. The Farewell State heeft hier en daar rauwe kantjes en voelt bij vlagen lekker Amerikaans - als in vorm gegoten van americana, een genre dat nog steeds geen vaste plek heeft gekregen in de Amerikaanse muziekcultuur. Dat americana-tintje wordt nog eens extra benadrukt door het af en toe opduiken van een trompet of viool. The Farewell State krijgt daardoor een fijne draai mee en leent zich dan ook prima om heerlijk onderuit zakkend in de zomerse zon, te genieten van de sfeervolle klanken van Parson Brown.

Conclusie:
The Farewell State is een aangename plaat geworden. Nergens is de muziek wereldschokkend te noemen, maar dat lijkt ook niet waar de heren naar proberen te streven. Het neemt niet weg dat Parson Brown een iets alternatievere weg in had mogen slaan. Misschien iets voor de volgende plaat. Voor nu mag het zonnetje komen met The Farewell State.

Lekkere plaat, ze zijn weliswaar niet voor de originaliteitsprijs gegaan maar dat is nergens storend. Allemaal gitaarpop liedjes met een kop en staart, en zanger Danny Gordijn heeft een sterke stem, die de nummers echt beter maakt. Wat mij betreft klinkt het ook een stuk volwassener dan de meeste andere Nederlandse bandjes die proberen te overtuigen in het Engels.
Een aanrader!

Toen ik The Trees of Whisper voor het eerst hoorde, dacht ik niet dat het om een Nederlandse band ging. Prima nummer.