IJslandse Bang Gang is dromerig en filmisch
In IJsland kun je risicoloos een platenzaak binnenstappen en om een stapeltje plaatselijk talent vragen. Amper 300.000 inwoners, maar een ongekend hoog aantal muzikale type waarvan alleen Björk en Sigur Rós behoorlijk internationaal bekend zijn (Björk nog een paar malen bekender dan Sigur Rós, maar daar wordt hard aan gewerkt). Maar er is ook nog electro/klassiek-experimenteerder Jóhann Jóhannsson, singer/songwriter Mugison, electorband Múm, danceformatie Gus Gus en indierockband Slowblow.
En dus ook nog popband Bang Gang.
Something wrong uit 2003 was nog een vakantiesouvenir. Maar opvolger
Ghosts from the past zag ik gewoon in een Brusselse platenzaak liggen en die moest dus mee naar huis. Want
Something wrong had me destijds betoverd en nu was ik benieuwd hoe Bang Gang zich verder had ontwikkeld. En van een ontwikkeling is zeker sprake. Sterker nog, aanvankelijk viel de nieuweling me wat tegen, maar na een stevig aantal draaibeurten ben ik alsnog verkocht.
Bang Gang is de bandnaam van Bardi Johannsson, een multitalent dat naast deze eenmansband ook nog een zijproject met Keren Ann (Lady & Bird) heeft, korte films maakt en voor anderen muziek schrijft. Op voorganger
Something wrong schakelde hij tal van gastzangeressen in, met een hoofdrol voor Karen Ann. De plaat staat vol dromerige, melodieuze en zweverige liedjes. Johannsson heeft een zachte, ijle stem en de aanvulling van vrouwenzang zorgde net voor de nodige afwisseling.
Nu heeft Johannsson een prominentere rol op zijn eigen plaat.
Ghosts from the past wordt nu door zijn zang gedragen. Karen Ann zingt mee op het bloedmooie
Don't feel ashamed, maar voor overige zijn de Bang Gang-vrouwen alleen op de achtergrond te horen. Tegelijkertijd is de muziek iets steviger geworden. Op I know you sleep en
Black parade is een heuse gitaarriff te horen. De nummers zijn sneller, iets harder en stuwender.
Denk nu niet dat Bardi een rocker geworden is. Nog steeds is hij de tere ziel die breekbare en melodieuze liedjes maakt en die openlijk en aandoenlijk zijn liefdesverdriet bezingt (
Ghost from the past). Het dromerige is gebleven, het zweverige is er iets af. Maar Bang Gang blijft bovenal de meester van de kunstige liedjes waarbij in een nummer als
Ghost from the past het refrein even mooi (en lang) is als de coupletten. Alles even mooi in balans, evenwichtig, harmonieus. Met op dat nummer als verrassende afsluiter een emotioneel galmende operastem.
Dankzij de medewerking van M83's Anthony Gonzalez zijn de laatste twee nummers iets anders van karakter geworden. Gonzalez heeft zijn kunde om muziek filmisch te maken meegenomen en dat past wonderwel op de stijl van Bang Gang. Johannsson is er op een wonderlijke manier in geslaagd zijn eigen sound te behouden, maar toch iets nieuws neer te zetten. Iets minder toegankelijk dan de vorige plaat, iets minder poppy ook, maar uiteindelijk een wonderschone schijf die het verdient veel gedraaid te worden.